ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯାତଂ ମହାଵୀର୍ଯୌ ରଥେନୈକୋ ଵିଶାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ନୋ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତଥା ଗୃହେ ଯୁଵଯୋର୍ ହି କୃତେ ଵୃଦ୍ଧଃ କଂସେନ ସ ନିରସ୍ଯତେ
ତୁମେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ପଦେ ପଦେ ଯିବା; ମୁଁ ଏକା ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଭଲ ଭାବରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧ ବସୁଦେବକୁ କଂସ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଵେଶାସାଵ୍ ଅକ୍ରୂରୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଉପାଗତୌ
ଏଭଳି କହି, ଅକୃର ମଥୁରା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ନରୈଶ୍ ଚ ସାନନ୍ଦଲୋଚନୈର୍ ଅଭିଵିକ୍ଷିତୌ ଜଗ୍ମତୁର୍ ଲୀଲଯା ଵୀରୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ବାଲଗଜାଵ୍ ଇଵ
ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଆନନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମଜା କରି କୁଆଁ ହାତୀ ଦୁଇଟି ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ।
ଭ୍ରମମାଣୌ ତୁ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଜକଂ ରଙ୍ଗକାରକମ୍ ଅଯାଚେତାଂ ସ୍ଵରୂପାଣି ଵାସାଂସି ରୁଚିରାଣି ତୌ
ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ରଙ୍ଗ ଦେବା ଓ ଏକ ପୋଷାକ କରିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ରୂପକୁ ମିଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ଚାହିଲେ।
କଂସସ୍ଯ ରଜକଃ ସୋ ଽଥ ପ୍ରସାଦାରୂଢଵିସ୍ମଯଃ ବହୂନ୍ଯ୍ ଆକ୍ଷେପଵାକ୍ଯାନି ପ୍ରାହୋଚ୍ଚୈ ରାମକେଶଵୌ
କଂସଙ୍କ ରଙ୍ଗକାର, ସେମାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଅନେକ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତତସ୍ ତଲପ୍ରହାରେଣ କୃଷ୍ଣସ୍ ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ପାତଯାମ୍ ଆସ କୋପେନ ରଜକସ୍ଯ ଶିରୋ ଭୁଵି
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅତି ଜୋରରେ ମାରି, ରଙ୍ଗକାରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ।
ହତ୍ଵାଦାଯ ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ପୀତନୀଲାମ୍ବରୌ ତତଃ କୃଷ୍ଣରାମୌ ମୁଦାଯୁକ୍ତୌ ମାଲାକାରଗୃହଂ ଗତୌ
ମାରିଦେବା ପରେ, ସେମାନେ ପୋଷାକଗୁଡିକୁ ନେଇ, ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଵିକାସିନେତ୍ରଯୁଗଲୋ ମାଲାକାରୋ ଽତିଵିସ୍ମିତଃ ଏତୌ କସ୍ଯ କୁତୋ ଯାତୌ ମନସାଚିନ୍ତଯତ୍ ତତଃ
ମାଲାକାର, ଚମକୁଥିବା ଦୁଇଟି ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇଜଣ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭାବିଲେ।
ପୀତନୀଲାମ୍ବରଧରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିସୁମନୋହରୌ ସ ତର୍କଯାମ୍ ଆସ ତଦା ଭୁଵଂ ଦେଵାଵ୍ ଉପାଗତୌ
ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଉଁଥିବା ଦୁଇଜଣକୁ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ—ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।
ଵିକାଶିମୁଖପଦ୍ମାଭ୍ଯାଂ ତାଭ୍ଯାଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଯାଚିତଃ ଭୁଵଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପସ୍ପର୍ଶ ଶିରସା ମହୀମ୍
ପଦ୍ମ ଭଳି ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇଜଣ ଫୁଲ ଚାହିଲେ, ସେ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୌ ନାଥୌ ମମ ଗେହମ୍ ଉପାଗତୌ ଧନ୍ଯୋ ଽହମ୍ ଅର୍ଚଯିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯ୍ ଆହ ତୌ ମାଲ୍ଯଜୀଵିକଃ
ଦୟାମୟ ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇ ନାଥ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବାନ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ମାଲାକାର କହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନସ୍ ତଯୋଃ ପୁଷ୍ପାଣି କାମତଃ ଚାରୂଣ୍ଯ୍ ଏତାନି ଚୈତାନି ପ୍ରଦଦୌ ସ ଵିଲୋଭଯନ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚାହିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଫୁଲଗୁଡିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଲେ, ସେମାନେ ମନମୋହିତ ହେଲେ।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯାସୌ ମାଲାକାରୋତ୍ତମୋ ଦଦୌ ପୁଷ୍ପାଣି ତାଭ୍ଯାଂ ଚାରୂଣି ଗନ୍ଧଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମଲାନି ଚ
ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଲାକାର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନିର୍ମଳ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ମାଲାକାରାଯ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରଦଦୌ ଵରମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ ତ୍ଵାଂ ମତ୍ସଂଶ୍ରଯା ଭଦ୍ର ନ କଦାଚିତ୍ ତ୍ଯଜିଷ୍ଯତି
ମାଲାକାର ପ୍ରତି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଵର ଦେଲେ: 'ଭଲ ହେଉ, ମୋ ଅଶ୍ରୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ।'
ବଲହାନିର୍ ନ ତେ ସୌମ୍ଯ ଧନହାନିର୍ ଅଥାପି ଵା ଯାଵଦ୍ ଧରଣିସୂର୍ଯୌ ଚ ସଂତତିଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିକୀ
ହେ ସୁମୁଧୁର, ତୁମର କେବେ ଶକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ, ଧନ ହରାଇବି ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ-ନାତିମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ବଂଶ ଚାଲିଯିବ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ମମାନୁସ୍ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଲୋକମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ବହୁ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ, ଶେଷରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।
ଧର୍ମେ ମନଶ୍ ଚ ତେ ଭଦ୍ର ସର୍ଵକାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିଜାତାନାଂ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମର ମନ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବ, ଏବଂ ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇବେ।
ନୋପସର୍ଗାଦିକଂ ଦୋଷଂ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିସଂଭଵଃ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି ମହାଭାଗ ଯାଵତ୍ ସୂର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଗୃହାତ୍ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵସହାଯଵାନ୍ ନିର୍ଜଗାମ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ମାଲାକାରେଣ ପୂଜିତଃ
ଏପରି କହି, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ମାଲାକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜମାର୍ଗେ ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସାନୁଲେପନଭାଜନାମ୍ ଦଦର୍ଶ କୁବ୍ଜାମ୍ ଆଯାନ୍ତୀଂ ନଵଯୌଵନଗୋଚରାମ୍
ତାପରେ, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, କୁବ୍ଜା ନୂତନ ଯୌବନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନୁଲେପନ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସୁଛି।
ତାମ୍ ଆହ ଲଲିତଂ କୃଷ୍ଣଃ କସ୍ଯେଦମ୍ ଅନୁଲେପନମ୍ ଭଵତ୍ଯା ନୀଯତେ ସତ୍ଯଂ ଵଦେନ୍ଦୀଵରଲୋଚନେ
କୃଷ୍ଣ ସେଠିକୁ ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଅନୁଲେପନ କାହା ପାଇଁ ନେଇଯାଉଛ? ସତ୍ୟ କହ, ନୀଳକମଳ ନୟନି।'
ସକାମେନୈଵ ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ସାନୁରାଗା ହରିଂ ପ୍ରତି ପ୍ରାହ ସା ଲଲିତଂ କୁବ୍ଜା ଦଦର୍ଶ ଚ ବଲାତ୍ ତତଃ
ସେ, ହରିଙ୍କୁ ନେଇ ଇଚ୍ଛା ଓ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ପରେ ବଳରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
କାନ୍ତ କସ୍ମାନ୍ ନ ଜାନାସି କଂସେନାପି ନିଯୋଜିତା ନୈକଵକ୍ରେତି ଵିଖ୍ଯାତାମ୍ ଅନୁଲେପନକର୍ମଣି
'ପ୍ରିୟ, ତୁମେ କିଏ ମୁଁ ଜାଣିନାହଁ କାହିଁକି? ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ, ଅନୁଲେପନ କାମରେ ମୋର ନାମ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।'
ନାନ୍ଯପିଷ୍ଟଂ ହି କଂସସ୍ଯ ପ୍ରୀତଯେ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଲେପନମ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅତୀଵାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଧନଭାଜନମ୍
'କଂସଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁଲେପନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଦୟା ଓ ଧନର ଅଧିକାରିଣୀ।'
ସୁଗନ୍ଧମ୍ ଏତଦ୍ ରାଜାର୍ହଂ ରୁଚିରଂ ରୁଚିରାନନେ ଆଵଯୋର୍ ଗାତ୍ରସଦୃଶଂ ଦୀଯତାମ୍ ଅନୁଲେପନମ୍
'ଏହି ଅନୁଲେପନ ସୁଗନ୍ଧିତ, ରାଜାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ଏହା ଆମର ଦେହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଆମକୁ ଦିଅ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମ୍ ଆହ ସା କୃଷ୍ଣଂ ଗୃହ୍ଯତାମ୍ ଇତି ସାଦରମ୍ ଅନୁଲେପଂ ଚ ପ୍ରଦଦୌ ଗାତ୍ରଯୋଗ୍ଯମ୍ ଅଥୋଭଯୋଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନସହିତ କହିଲେ, 'ନିଅ,' ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଅନୁଲେପନ ଦେଲେ।
ଭକ୍ତିଚ୍ଛେଦାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗୌ ତତସ୍ ତୌ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପୌ ଵିରାଜନ୍ତୌ ସିତକୃଷ୍ଣାଵ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୌ
ସୁଗନ୍ଧି ଅନୁଲେପନ ଲାଗିଥିବା, ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ଏକ ଧଳା ଓ ଏକ କଳା ମେଘ ଭଳି।
ତତସ୍ ତାଂ ଚିବୁକେ ଶୌରିର୍ ଉଲ୍ଲାପନଵିଧାନଵିତ୍ ଉଲ୍ଲାପ୍ଯ ତୋଲଯାମ୍ ଆସ ଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୁଲେନାଗ୍ରପାଣିନା
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଚିବୁକ ଉଠାଇବା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ତାହା ଉଠାଇଲେ।
ଚକର୍ଷ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ତଦା ଋଜୁତ୍ଵଂ କେଶଵୋ ଽନଯତ୍ ତତଃ ସା ଋଜୁତାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୋଷିତାମ୍ ଅଭଵଦ୍ ଵରା
ତାପରେ, ପାଦଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, କେଶବ ତାକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସିଧା ହୋଇ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଵିଲାସଲଲିତଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରେମଗର୍ଭଭରାଲସମ୍ ଵସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଵ୍ରଜ ଗେହଂ ମମେତି ଵୈ
ପ୍ରେମର ଭାରରେ ଭରିଥିବା, ଖେଳମୟ ଭାବରେ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଧରି, 'ମୋ ଘରକୁ ଆସ,' ବୋଲି କହିଲେ।