ଓଁ ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ନମଃ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନିରୁଦ୍ଧାଯ ତେ ନମଃ
ଓଁ, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଏଵମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଲେ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅଭିଷ୍ଟୂଯ ସ ଯାଦଵଃ ଅର୍ଘଯାମ୍ ଆସ ସର୍ଵେଶଂ ଧୂପପୁଷ୍ପୈର୍ ମନୋମଯୈଃ
ଏଭଳି ଯାଦବଜନ୍ମା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଧୂପ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯାନ୍ଯଵିଷଯଂ ମନସ୍ ତତ୍ର ନିଵେଶ୍ଯ ସଃ ବ୍ରହ୍ମଭୂତେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିରରାମ ସମାଧିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର କଲେ; ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯମ୍ ଇଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଆଜଗାମ ରଥଂ ଭୂଯୋ ନିର୍ଗମ୍ଯ ଯମୁନାମ୍ଭସଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧି ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବି, ସେ ପୁଣି ଯମୁନା ଜଳରୁ ବାହାରି ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଫେରିଗଲେ।
ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଦଦର୍ଶାଥ ଯଥାପୂର୍ଵମ୍ ଅଵସ୍ଥିତୌ ଵିସ୍ମିତାକ୍ଷଂ ତଦାକ୍ରୂରଂ ତଂ ଚ କୃଷ୍ଣୋ ଽଭ୍ଯଭାଷତ
ସେ ଦେଖିଲେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଅକୃରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଅକ୍ରୂର ଯମୁନାଜଲେ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୋ ଭଵାନ୍ ସଂଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଯତଃ
ଅକୃର, ତୁମେ ଯମୁନା ଜଳରେ କଣ ଏମିତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲ, ଯେପରି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି?
ଅନ୍ତର୍ ଜଲେ ଯଦ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ମଯାଚ୍ଯୁତ ତଦ୍ ଅତ୍ରୈଵ ହି ପଶ୍ଯାମି ମୂର୍ତିମତ୍ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ଅଚ୍ୟୁତ, ଜଳ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେଉଁଥିବା ରୂପରେ।
ଜଗଦ୍ ଏତନ୍ ମହାଶ୍ଚର୍ଯରୂପଂ ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ତେନାଶ୍ଚର୍ଯପରେଣାହଂ ଭଵତା କୃଷ୍ଣ ସଂଗତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହା ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି।
ତତ୍ କିମ୍ ଏତେନ ମଥୁରାଂ ପ୍ରଯାମୋ ମଧୁସୂଦନ ବିଭେମି କଂସାଦ୍ ଧିଗ୍ ଜନ୍ମ ପରପିଣ୍ଡୋପଜୀଵିନଃ
ଏହାର କଣ ଉପଯୋଗ? ଚଳ, ମଧୁରାକୁ ଯିବା। ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ କଂସକୁ ଭୟ କରୁଛି—ଅନ୍ୟଙ୍କର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଲୋକଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅପମାନ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚୋଦଯାମ୍ ଆସ ତାନ୍ ହଯାନ୍ ଵାତରଂହସଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଶ୍ ଚାପି ସାଯାହ୍ନେ ସୋ ଽକ୍ରୂରୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ ଵିଲୋକ୍ଯ ମଥୁରାଂ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚାହ ସ ଯାଦଵଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ତିବ୍ର ଗତିର ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ଚଳାଇଲେ। ସାଂଜ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଯାଦବ ଅକୃର, ମଥୁରା ସହରକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯାତଂ ମହାଵୀର୍ଯୌ ରଥେନୈକୋ ଵିଶାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ନୋ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତଥା ଗୃହେ ଯୁଵଯୋର୍ ହି କୃତେ ଵୃଦ୍ଧଃ କଂସେନ ସ ନିରସ୍ଯତେ
ତୁମେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ପଦେ ପଦେ ଯିବା; ମୁଁ ଏକା ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଭଲ ଭାବରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧ ବସୁଦେବକୁ କଂସ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଵେଶାସାଵ୍ ଅକ୍ରୂରୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଉପାଗତୌ
ଏଭଳି କହି, ଅକୃର ମଥୁରା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ନରୈଶ୍ ଚ ସାନନ୍ଦଲୋଚନୈର୍ ଅଭିଵିକ୍ଷିତୌ ଜଗ୍ମତୁର୍ ଲୀଲଯା ଵୀରୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ବାଲଗଜାଵ୍ ଇଵ
ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଆନନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମଜା କରି କୁଆଁ ହାତୀ ଦୁଇଟି ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ।
ଭ୍ରମମାଣୌ ତୁ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଜକଂ ରଙ୍ଗକାରକମ୍ ଅଯାଚେତାଂ ସ୍ଵରୂପାଣି ଵାସାଂସି ରୁଚିରାଣି ତୌ
ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ରଙ୍ଗ ଦେବା ଓ ଏକ ପୋଷାକ କରିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ରୂପକୁ ମିଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ଚାହିଲେ।
କଂସସ୍ଯ ରଜକଃ ସୋ ଽଥ ପ୍ରସାଦାରୂଢଵିସ୍ମଯଃ ବହୂନ୍ଯ୍ ଆକ୍ଷେପଵାକ୍ଯାନି ପ୍ରାହୋଚ୍ଚୈ ରାମକେଶଵୌ
କଂସଙ୍କ ରଙ୍ଗକାର, ସେମାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଅନେକ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତତସ୍ ତଲପ୍ରହାରେଣ କୃଷ୍ଣସ୍ ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ପାତଯାମ୍ ଆସ କୋପେନ ରଜକସ୍ଯ ଶିରୋ ଭୁଵି
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅତି ଜୋରରେ ମାରି, ରଙ୍ଗକାରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ।
ହତ୍ଵାଦାଯ ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ପୀତନୀଲାମ୍ବରୌ ତତଃ କୃଷ୍ଣରାମୌ ମୁଦାଯୁକ୍ତୌ ମାଲାକାରଗୃହଂ ଗତୌ
ମାରିଦେବା ପରେ, ସେମାନେ ପୋଷାକଗୁଡିକୁ ନେଇ, ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଵିକାସିନେତ୍ରଯୁଗଲୋ ମାଲାକାରୋ ଽତିଵିସ୍ମିତଃ ଏତୌ କସ୍ଯ କୁତୋ ଯାତୌ ମନସାଚିନ୍ତଯତ୍ ତତଃ
ମାଲାକାର, ଚମକୁଥିବା ଦୁଇଟି ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇଜଣ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭାବିଲେ।
ପୀତନୀଲାମ୍ବରଧରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିସୁମନୋହରୌ ସ ତର୍କଯାମ୍ ଆସ ତଦା ଭୁଵଂ ଦେଵାଵ୍ ଉପାଗତୌ
ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଉଁଥିବା ଦୁଇଜଣକୁ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ—ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।
ଵିକାଶିମୁଖପଦ୍ମାଭ୍ଯାଂ ତାଭ୍ଯାଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଯାଚିତଃ ଭୁଵଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପସ୍ପର୍ଶ ଶିରସା ମହୀମ୍
ପଦ୍ମ ଭଳି ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇଜଣ ଫୁଲ ଚାହିଲେ, ସେ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୌ ନାଥୌ ମମ ଗେହମ୍ ଉପାଗତୌ ଧନ୍ଯୋ ଽହମ୍ ଅର୍ଚଯିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯ୍ ଆହ ତୌ ମାଲ୍ଯଜୀଵିକଃ
ଦୟାମୟ ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇ ନାଥ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବାନ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ମାଲାକାର କହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନସ୍ ତଯୋଃ ପୁଷ୍ପାଣି କାମତଃ ଚାରୂଣ୍ଯ୍ ଏତାନି ଚୈତାନି ପ୍ରଦଦୌ ସ ଵିଲୋଭଯନ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚାହିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଫୁଲଗୁଡିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଲେ, ସେମାନେ ମନମୋହିତ ହେଲେ।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯାସୌ ମାଲାକାରୋତ୍ତମୋ ଦଦୌ ପୁଷ୍ପାଣି ତାଭ୍ଯାଂ ଚାରୂଣି ଗନ୍ଧଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମଲାନି ଚ
ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଲାକାର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନିର୍ମଳ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ମାଲାକାରାଯ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରଦଦୌ ଵରମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ ତ୍ଵାଂ ମତ୍ସଂଶ୍ରଯା ଭଦ୍ର ନ କଦାଚିତ୍ ତ୍ଯଜିଷ୍ଯତି
ମାଲାକାର ପ୍ରତି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଵର ଦେଲେ: 'ଭଲ ହେଉ, ମୋ ଅଶ୍ରୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ।'
ବଲହାନିର୍ ନ ତେ ସୌମ୍ଯ ଧନହାନିର୍ ଅଥାପି ଵା ଯାଵଦ୍ ଧରଣିସୂର୍ଯୌ ଚ ସଂତତିଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିକୀ
ହେ ସୁମୁଧୁର, ତୁମର କେବେ ଶକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ, ଧନ ହରାଇବି ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ-ନାତିମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ବଂଶ ଚାଲିଯିବ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ମମାନୁସ୍ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଲୋକମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ବହୁ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ, ଶେଷରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।
ଧର୍ମେ ମନଶ୍ ଚ ତେ ଭଦ୍ର ସର୍ଵକାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିଜାତାନାଂ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମର ମନ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବ, ଏବଂ ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇବେ।
ନୋପସର୍ଗାଦିକଂ ଦୋଷଂ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିସଂଭଵଃ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି ମହାଭାଗ ଯାଵତ୍ ସୂର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଗୃହାତ୍ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵସହାଯଵାନ୍ ନିର୍ଜଗାମ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ମାଲାକାରେଣ ପୂଜିତଃ
ଏପରି କହି, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ମାଲାକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜମାର୍ଗେ ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସାନୁଲେପନଭାଜନାମ୍ ଦଦର୍ଶ କୁବ୍ଜାମ୍ ଆଯାନ୍ତୀଂ ନଵଯୌଵନଗୋଚରାମ୍
ତାପରେ, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, କୁବ୍ଜା ନୂତନ ଯୌବନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନୁଲେପନ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସୁଛି।