ତନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣେ ଽଚିନ୍ତ୍ଯମହିମ୍ନେ ପରମାତ୍ମନେ ଵ୍ଯାପିନେ ନୈକରୂପୈକସ୍ଵରୂପାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ସବୁ ତତ୍ତ୍ୱର ଆକୃତି, ଯାଙ୍କର ମହିମା ବୁଝିପାରିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେଇ ପରମାତ୍ମା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଅଛି—ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଶବ୍ଦରୂପାଯ ତେ ଽଚିନ୍ତ୍ଯହଵିର୍ଭୂତାଯ ତେ ନମଃ ନମୋ ଵିଜ୍ଞାନରୂପାଯ ପରାଯ ପ୍ରକୃତେଃ ପ୍ରଭୋ
ଯାଙ୍କର ଆକୃତି ଶବ୍ଦ, ଯିଏ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଆକୃତି, ପ୍ରକୃତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ—ସେଇ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଭୂତାତ୍ମା ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାତ୍ମା ଚ ପ୍ରଧାନାତ୍ମା ତଥା ଭଵାନ୍ ଆତ୍ମା ଚ ପରମାତ୍ମା ଚ ତ୍ଵମ୍ ଏକଃ ପଞ୍ଚଧା ସ୍ଥିତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଜୀବାତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭାବରେ ଆପଣ ଏକା ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵଧର୍ମାତ୍ମନ୍ କ୍ଷରାକ୍ଷର ମହେଶ୍ଵର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦ୍ଯାଭିଃ କଲ୍ପନାଭିର୍ ଉଦୀରିତଃ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଆତ୍ମା, କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର ମହେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଯେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଅନାଖ୍ଯେଯସ୍ଵରୂପାତ୍ମନ୍ନ୍ ଅନାଖ୍ଯେଯପ୍ରଯୋଜନ ଅନାଖ୍ଯେଯାଭିଧାନ ତ୍ଵାଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଯାଙ୍କର ରୂପ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ନାମ କହିପାରିବା ନୁହେଁ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ନ ଯତ୍ର ନାଥ ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନାମଜାତ୍ଯାଦିକଲ୍ପନାଃ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵିକାରି ଭଵାନ୍ ଅଜଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ନାମ, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧାରଣା ନାହିଁ, ସେଠି ହେଉଛି ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିତ୍ୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମ; ଆପଣ ଅଜନ୍ମା।
ନ କଲ୍ପନାମ୍ ଋତେ ଽର୍ଥସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯାଧିଗମୋ ଯତଃ ତତଃ କୃଷ୍ଣାଚ୍ଯୁତାନନ୍ତ ଵିଷ୍ଣୁସଂଜ୍ଞାଭିର୍ ଈଡ୍ଯସେ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ସେଥିପାଇଁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ସର୍ଵାତ୍ମଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜ ଵିକଲ୍ପନାଭିର୍ ଏତୈର୍ ଦେଵାସ୍ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅଖିଲଂ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅତିଵିକାରଭେଦହୀନଃ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ନହି ଭଵତୋ ଽସ୍ତି କିଂଚିଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍
ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା, ଏହି ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକାପଣ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ଦୂର; ଆପଣ ଭିତରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ପଶୁପତିର୍ ଅର୍ଯମା ଵିଧାତା ତ୍ଵଂ ଧାତା ତ୍ରିଦଶପତିଃ ସମୀରଣୋ ଽଗ୍ନିଃ ତୋଯେଶୋ ଧନପତିର୍ ଅନ୍ତକସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକୋ ଭିନ୍ନାତ୍ମା ଜଗଦ୍ ଅପି ପାସି ଶକ୍ତିଭେଦୈଃ
ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମା, ପଶୁପତି, ଅର୍ୟମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳର ମାଲିକ, ଧନର ମାଲିକ ଓ ମୃତ୍ୟୁ; ଏକାପଣ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵାନ୍ ସୃଜତି ହନ୍ତି ଗଭସ୍ତିରୂପୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ତେ ଗୁଣମଯୋ ଽଯମ୍ ଅଜ ପ୍ରପଞ୍ଚଃ ରୂପଂ ପରଂ ସଦିତିଵାଚକମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ଯଜ୍ ଜ୍ଞାନାତ୍ମନେ ସଦସତେ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ତସ୍ମୈ
ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, କିରଣ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକଟ; ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣମୟ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଅଜନ୍ମ ସ୍ୱରୂପ; ଯାହାକୁ 'ସତ୍' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅବିନାଶୀ ଓ ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା, ସେଇ ସତ୍-ଅସତ୍ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଓଁ ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ନମଃ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନିରୁଦ୍ଧାଯ ତେ ନମଃ
ଓଁ, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଏଵମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଲେ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅଭିଷ୍ଟୂଯ ସ ଯାଦଵଃ ଅର୍ଘଯାମ୍ ଆସ ସର୍ଵେଶଂ ଧୂପପୁଷ୍ପୈର୍ ମନୋମଯୈଃ
ଏଭଳି ଯାଦବଜନ୍ମା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଧୂପ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯାନ୍ଯଵିଷଯଂ ମନସ୍ ତତ୍ର ନିଵେଶ୍ଯ ସଃ ବ୍ରହ୍ମଭୂତେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିରରାମ ସମାଧିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର କଲେ; ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯମ୍ ଇଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଆଜଗାମ ରଥଂ ଭୂଯୋ ନିର୍ଗମ୍ଯ ଯମୁନାମ୍ଭସଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧି ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବି, ସେ ପୁଣି ଯମୁନା ଜଳରୁ ବାହାରି ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଫେରିଗଲେ।
ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଦଦର୍ଶାଥ ଯଥାପୂର୍ଵମ୍ ଅଵସ୍ଥିତୌ ଵିସ୍ମିତାକ୍ଷଂ ତଦାକ୍ରୂରଂ ତଂ ଚ କୃଷ୍ଣୋ ଽଭ୍ଯଭାଷତ
ସେ ଦେଖିଲେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଅକୃରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଅକ୍ରୂର ଯମୁନାଜଲେ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୋ ଭଵାନ୍ ସଂଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଯତଃ
ଅକୃର, ତୁମେ ଯମୁନା ଜଳରେ କଣ ଏମିତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲ, ଯେପରି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି?
ଅନ୍ତର୍ ଜଲେ ଯଦ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ମଯାଚ୍ଯୁତ ତଦ୍ ଅତ୍ରୈଵ ହି ପଶ୍ଯାମି ମୂର୍ତିମତ୍ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ଅଚ୍ୟୁତ, ଜଳ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦେଉଁଥିବା ରୂପରେ।
ଜଗଦ୍ ଏତନ୍ ମହାଶ୍ଚର୍ଯରୂପଂ ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ତେନାଶ୍ଚର୍ଯପରେଣାହଂ ଭଵତା କୃଷ୍ଣ ସଂଗତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହା ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକତା ହୋଇଛି।
ତତ୍ କିମ୍ ଏତେନ ମଥୁରାଂ ପ୍ରଯାମୋ ମଧୁସୂଦନ ବିଭେମି କଂସାଦ୍ ଧିଗ୍ ଜନ୍ମ ପରପିଣ୍ଡୋପଜୀଵିନଃ
ଏହାର କଣ ଉପଯୋଗ? ଚଳ, ମଧୁରାକୁ ଯିବା। ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ କଂସକୁ ଭୟ କରୁଛି—ଅନ୍ୟଙ୍କର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଲୋକଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅପମାନ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚୋଦଯାମ୍ ଆସ ତାନ୍ ହଯାନ୍ ଵାତରଂହସଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଶ୍ ଚାପି ସାଯାହ୍ନେ ସୋ ଽକ୍ରୂରୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ ଵିଲୋକ୍ଯ ମଥୁରାଂ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ ଚାହ ସ ଯାଦଵଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ତିବ୍ର ଗତିର ଘୋଡାଗୁଡିକୁ ଚଳାଇଲେ। ସାଂଜ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଯାଦବ ଅକୃର, ମଥୁରା ସହରକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯାତଂ ମହାଵୀର୍ଯୌ ରଥେନୈକୋ ଵିଶାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ନୋ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତଥା ଗୃହେ ଯୁଵଯୋର୍ ହି କୃତେ ଵୃଦ୍ଧଃ କଂସେନ ସ ନିରସ୍ଯତେ
ତୁମେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ପଦେ ପଦେ ଯିବା; ମୁଁ ଏକା ରଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଭଲ ଭାବରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧ ବସୁଦେବକୁ କଂସ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଵିଵେଶାସାଵ୍ ଅକ୍ରୂରୋ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ରାଜମାର୍ଗମ୍ ଉପାଗତୌ
ଏଭଳି କହି, ଅକୃର ମଥୁରା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ନରୈଶ୍ ଚ ସାନନ୍ଦଲୋଚନୈର୍ ଅଭିଵିକ୍ଷିତୌ ଜଗ୍ମତୁର୍ ଲୀଲଯା ଵୀରୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ବାଲଗଜାଵ୍ ଇଵ
ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଆନନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମଜା କରି କୁଆଁ ହାତୀ ଦୁଇଟି ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ।
ଭ୍ରମମାଣୌ ତୁ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଜକଂ ରଙ୍ଗକାରକମ୍ ଅଯାଚେତାଂ ସ୍ଵରୂପାଣି ଵାସାଂସି ରୁଚିରାଣି ତୌ
ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ରଙ୍ଗ ଦେବା ଓ ଏକ ପୋଷାକ କରିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ରୂପକୁ ମିଳିଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ଚାହିଲେ।
କଂସସ୍ଯ ରଜକଃ ସୋ ଽଥ ପ୍ରସାଦାରୂଢଵିସ୍ମଯଃ ବହୂନ୍ଯ୍ ଆକ୍ଷେପଵାକ୍ଯାନି ପ୍ରାହୋଚ୍ଚୈ ରାମକେଶଵୌ
କଂସଙ୍କ ରଙ୍ଗକାର, ସେମାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଅନେକ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତତସ୍ ତଲପ୍ରହାରେଣ କୃଷ୍ଣସ୍ ତସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ ପାତଯାମ୍ ଆସ କୋପେନ ରଜକସ୍ଯ ଶିରୋ ଭୁଵି
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅତି ଜୋରରେ ମାରି, ରଙ୍ଗକାରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଲେ।
ହତ୍ଵାଦାଯ ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ପୀତନୀଲାମ୍ବରୌ ତତଃ କୃଷ୍ଣରାମୌ ମୁଦାଯୁକ୍ତୌ ମାଲାକାରଗୃହଂ ଗତୌ
ମାରିଦେବା ପରେ, ସେମାନେ ପୋଷାକଗୁଡିକୁ ନେଇ, ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଵିକାସିନେତ୍ରଯୁଗଲୋ ମାଲାକାରୋ ଽତିଵିସ୍ମିତଃ ଏତୌ କସ୍ଯ କୁତୋ ଯାତୌ ମନସାଚିନ୍ତଯତ୍ ତତଃ
ମାଲାକାର, ଚମକୁଥିବା ଦୁଇଟି ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇଜଣ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭାବିଲେ।
ପୀତନୀଲାମ୍ବରଧରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିସୁମନୋହରୌ ସ ତର୍କଯାମ୍ ଆସ ତଦା ଭୁଵଂ ଦେଵାଵ୍ ଉପାଗତୌ
ପୀତ ଓ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଉଁଥିବା ଦୁଇଜଣକୁ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ—ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛନ୍ତି।
ଵିକାଶିମୁଖପଦ୍ମାଭ୍ଯାଂ ତାଭ୍ଯାଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଯାଚିତଃ ଭୁଵଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପସ୍ପର୍ଶ ଶିରସା ମହୀମ୍
ପଦ୍ମ ଭଳି ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇଜଣ ଫୁଲ ଚାହିଲେ, ସେ ହାତରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।