ଅଥେଶ ମାଂ କଂସପରିଗ୍ରହେଣ ଦୋଷାସ୍ପଦୀଭୂତମ୍ ଅଦୋଷଯୁକ୍ତମ୍ କର୍ତା ନ ମାନୋପହିତଂ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ଯସ୍ମାନ୍ ମନଃ ସାଧୁବହିଷ୍କୃତୋ ଯଃ
ହେ ଏଶ୍ୱର, କଂସ ସହିତ ମୋ ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯଦିଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷ ନାହିଁ; ମୋ ମନରେ ଅଭିମାନ ନ ଆସୁ, କାରଣ ମୋ ମନ ସାଧୁମାନଙ୍କର ସଂଗ ଠାରୁ ବାହାରିଯାଇଛି।
ଜ୍ଞାନାତ୍ମକସ୍ଯାଖିଲସତ୍ତ୍ଵରାଶେର୍ ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତଦୋଷସ୍ଯ ସଦାସ୍ଫୁଟସ୍ଯ କିଂ ଵା ଜଗତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସମସ୍ତପୁଂସାମ୍ ଅଜ୍ଞାତମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ତି ହୃଦି ସ୍ଥିତସ୍ଯ
ଯେ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ସ, ସଦା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ, ସେ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଏହି ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ଅଜଣା ରହିପାରିବ?
ତସ୍ମାଦ୍ ଅହଂ ଭକ୍ତିଵିନମ୍ରଗାତ୍ରୋ ଵ୍ରଜାମି ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମ୍ ଈଶ୍ଵରାଣାମ୍ ଅଂଶାଵତାରଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଜସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ
ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଶରୀର ନେଇ ମୁଁ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଏଶ୍ୱରମାନଙ୍କର ଏଶ୍ୱର, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କର ଅଂଶ ଅବତାର, ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ନଥିବା ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଯାଉଛି।
ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଇତି ଗୋଵିନ୍ଦମ୍ ଉପଗମ୍ଯ ସ ଯାଦଵଃ ଅକ୍ରୂରୋ ଽସ୍ମୀତି ଚରଣୌ ନନାମ ଶିରସା ହରେଃ
ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଯାଦବ ଅକୃର ଆଗକୁ ଯାଇ ହରିଙ୍କର ପାଦକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅକୃର।'
ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏନଂ ଧ୍ଵଜଵଜ୍ରାବ୍ଜକୃତଚିହ୍ନେନ ପାଣିନା ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ଚ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସୁଗାଢଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ
ସେ ମଧ୍ୟ ଧ୍୵ଜ, ବଜ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଥିବା ହାତରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଆକୁଞ୍ଚିତ କରି ଭଲପାଇବାରେ ଭଲଭାବରେ ଗଢ଼ି ଧରିଲେ।
କୃତସଂଵଦନୌ ତେନ ଯଥାଵଦ୍ ବଲକେଶଵୌ ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ସହସା ତମ୍ ଆଦାଯାତ୍ମମନ୍ଦିରମ୍
ଅକୃରଙ୍କ ସହିତ ଯଥାଯଥ ଶୁଭେଚ୍ଛା ବିନିମୟ କରି, ବଳରାମ ଓ କେଶବ ତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ସହ ତାଭ୍ଯାଂ ତଦାକ୍ରୂରଃ କୃତସଂଵନ୍ଦନାଦିକଃ ଭୁକ୍ତଭୋଜ୍ଯୋ ଯଥାନ୍ଯାଯମ୍ ଆଚଚକ୍ଷେ ତତସ୍ ତଯୋଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଅକୃର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଆତିଥ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଯଥାଯଥ ଭୋଜନ କରି, ସମସ୍ତ କଥା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତସ୍ ତେନ କଂସେନାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ ଯଥା ଚ ଦେଵକୀ ଦେଵୀ ଦାନଵେନ ଦୁରାତ୍ମନା
କଂସ କିପରି ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଦେବକୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଉଗ୍ରସେନେ ଯଥା କଂସଃ ସ ଦୁରାତ୍ମା ଚ ଵର୍ତତେ ଯଂ ଚୈଵାର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କଂସେନ ସ ଵିସର୍ଜିତଃ
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସହିତ କଂସ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, ଏବଂ କଂସ କିପାଇଁ ଅକୃରଙ୍କୁ ପଠାଇଛି।
ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କେଶିସୂଦନଃ ଉଵାଚାଖିଲମ୍ ଏତତ୍ ତୁ ଜ୍ଞାତଂ ଦାନପତେ ମଯା
ସମସ୍ତ କଥା ଏକାସାଥିରେ ଶୁଣି, ଭଗବାନ କେଶୀସୂଦନ କହିଲେ, 'ଦାନପତି, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଛି।'
କରିଷ୍ଯେ ଚ ମହାଭାଗ ଯଦ୍ ଅତ୍ରୌପାଯିକଂ ମତମ୍ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଥୈତତ୍ ତେ ଵିଦ୍ଧି କଂସଂ ହତଂ ମଯା
'ମୁଁ ଏଠି ଯାହା ଉଚିତ ଭାବି କରିବି, ମହାଭାଗ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, କଂସ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।'
ଅହଂ ରାମଶ୍ ଚ ମଥୁରାଂ ଶ୍ଵୋ ଯାସ୍ଯାଵଃ ସମଂ ତ୍ଵଯା ଗୋପଵୃଦ୍ଧାଶ୍ ଚ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଆଦାଯୋପାଯନଂ ବହୁ
'ଆସନ୍ତାକାଲି ମୁଁ ଓ ବଳରାମ ତୁମେ ସହିତ ମଥୁରାକୁ ଯିବା; ଗୋପ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଉପାୟନ ନେଇ ଯିବେ।'
ନିଶେଯଂ ନୀଯତାଂ ଵୀର ନ ଚିନ୍ତାଂ କର୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ତ୍ରିରାତ୍ରାଭ୍ଯନ୍ତରେ କଂସଂ ହନିଷ୍ଯାମି ସହାନୁଗମ୍
ବୀର, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା; ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ତିନି ରାତି ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କଂସ ଓ ତାଙ୍କର ସାଥିଗୁଡ଼ିକୁ ମାରିଦେବି।
ସମାଦିଶ୍ଯ ତତୋ ଗୋପାନ୍ ଅକ୍ରୂରୋ ଽପି ସକେଶଵଃ ସୁଷ୍ଵାପ ବଲଭଦ୍ରଶ୍ ଚ ନନ୍ଦଗୋପଗୃହେ ଗତଃ
ଏପରେ, ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ଅକୃର ମଧ୍ୟ କେଶବ ଓ ବଳଭଦ୍ର ସହିତ ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ଭଲରେ ଶୁଇଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ମହାବଲୌ ଅକ୍ରୂରେଣ ସମଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଉଦ୍ଯତୌ ମଥୁରାଂ ପୁରୀମ୍
ପରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭାତରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଅକୃର ସହିତ, ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋପୀଜନଃ ସାସ୍ରଃ ଶ୍ଲଥଦ୍ଵଲଯବାହୁକଃ ନିଶ୍ଵସଂଶ୍ ଚାତିଦୁଃଖାର୍ତଃ ପ୍ରାହ ଚେଦଂ ପରସ୍ପରମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ଆଖିରେ ଲୁହ, ଢିଲା ଚୁଡ଼ି ଓ ଶିଥିଳ ହାତରେ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଏକାପରେ ଏକା ଏଭଳି କହିଲେ।
ମଥୁରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଃ କଥଂ ଗୋକୁଲମ୍ ଏଷ୍ଯତି ନାଗରସ୍ତ୍ରୀକଲାଲାପମଧୁ ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ ପାସ୍ଯତି
ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ କିପରି ଗୋକୁଳକୁ ଫେରିବେ? ସେ ନଗର ମହିଳାମାନଙ୍କର ମିଠା କଥା ଶୁଣିବେ।
ଵିଲାସିଵାକ୍ଯଜାତେଷୁ ନାଗରୀଣାଂ କୃତାସ୍ପଦମ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅସ୍ଯ କଥଂ ଗ୍ରାମ୍ଯଗୋପଗୋପୀଷୁ ଯାସ୍ଯତି
ନଗର ମହିଳାମାନଙ୍କର ମନୋହର କଥାରେ ଯଦି ତାଙ୍କର ମନ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଇଯିବ, ତେବେ କିପରି ଗ୍ରାମର ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଫେରିବେ?
ସାରଂ ସମସ୍ତଗୋଷ୍ଠସ୍ଯ ଵିଧିନା ହରତା ହରିମ୍ ପ୍ରହୃତଂ ଗୋପଯୋଷିତ୍ସୁ ନିଘୃଣେନ ଦୁରାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠର ମନ୍ଦାର, ହରି, ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଜବରଦସ୍ତି ଛିନି ନିଆଯାଇଛି।
ଭାଵଗର୍ଭସ୍ମିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵିଲାସଲଲିତା ଗତିଃ ନାଗରୀଣାମ୍ ଅତୀଵୈତତ୍ କଟାକ୍ଷେକ୍ଷିତମ୍ ଏଵ ତୁ
ନଗର ମହିଳାମାନେଙ୍କର ଭାବରେ ଭରିଥିବା କଥା, ମନୋହର ଚଳାଚଳ, ଓ ତାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟି ଏକଦମ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଗ୍ରାମ୍ଯୋ ହରିର୍ ଅଯଂ ତାସାଂ ଵିଲାସନିଗଡୈର୍ ଯତଃ ଭଵତୀନାଂ ପୁନଃ ପାର୍ଶ୍ଵଂ କଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସମେଷ୍ଯତି
ଏହି ଗ୍ରାମର ହରି ତାଙ୍କର ମନୋହରତାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଯିବେ; କିପରି ତାଙ୍କୁ ପୁନି ତୁମ ଦିଗରେ ଆଣିହେବ?
ଏଷୋ ହି ରଥମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ମଥୁରାଂ ଯାତି କେଶଵଃ ଅକ୍ରୂରକ୍ରୂରକେଣାପି ହତାଶେନ ପ୍ରତାରିତଃ
କେଶବ ଏଠାରେ ରଥ ଚଢ଼ି ମଥୁରାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅକୃର ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ଏକଦମ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ନିରାଶ।
କିଂ ନ ଵେତ୍ତି ନୃଶଂସୋ ଽଯମ୍ ଅନୁରାଗପରଂ ଜନମ୍ ଯେନେମମ୍ ଅକ୍ଷରାହ୍ଲାଦଂ ନଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ନୋ ହରିମ୍
ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ଲୋକ କି ଜାଣିନାହିଁ ଯେ ଆମେ କିପରି ଭଲପାଉଛୁ? ସେ କାହିଁକି ଆମର ଆନନ୍ଦ ହରିକୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ନେଉଛି, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି?
ଏଷ ରାମେଣ ସହିତଃ ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିର୍ଘୃଣଃ ରଥମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତ୍ଵର୍ଯତାମ୍ ଅସ୍ଯ ଵାରଣେ
ସେ, ରାମ ସହିତ, ଏକଦମ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ରଥ ଚଢ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି; ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଯିବାରୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ଗୁରୂଣାମ୍ ଅଗ୍ରତୋ ଵକ୍ତୁଂ କିଂ ବ୍ରଵୀଷି ନ ନଃ କ୍ଷମମ୍ ଗୁରଵଃ କିଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଦଗ୍ଧାନାଂ ଵିରହାଗ୍ନିନା
ତୁମେ କାହିଁକି କହୁଛ, ଆମେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ? ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ବଡ଼ମାନେ କି କରିପାରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ବିରହ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଇଛନ୍ତି?
ନନ୍ଦଗୋପମୁଖା ଗୋପା ଗନ୍ତୁମ୍ ଏତେ ସମୁଦ୍ଯତାଃ ନୋଦ୍ଯମଂ କୁରୁତେ କଶ୍ଚିଦ୍ ଗୋଵିନ୍ଦଵିନିଵର୍ତନେ
ନନ୍ଦ ଗୋପ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, କିନ୍ତୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ କେହି ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହିଁ।
ସୁପ୍ରଭାତାଦ୍ଯ ରଜନୀ ମଥୁରାଵାସିଯୋଷିତାମ୍ ଯାସାମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଵକ୍ତ୍ରାବ୍ଜେ ଯାତି ନେତ୍ରାଲିଭୋଗ୍ଯତାମ୍
ଆଜି ମଥୁରାର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତ, ଯେଉଁମାନେ ଏବେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ମନ୍ଦାର ମୁହଁକୁ ଆଖିରେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
ଧନ୍ଯାସ୍ ତେ ପଥି ଯେ କୃଷ୍ଣମ୍ ଇତୋ ଯାନ୍ତମ୍ ଅଵାରିତାଃ ଉଦ୍ଵହିଷ୍ଯନ୍ତି ପଶ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ଵଦେହଂ ପୁଲକାଞ୍ଚିତମ୍
ଧନ୍ୟ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଟକା ନଥିବା ରାସ୍ତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ନିଜ ଦେହରେ ଆନନ୍ଦର ରୋମାଞ୍ଚ ଅନୁଭବ କରିବେ।
ମଥୁରାନଗରୀପୌରନଯନାନାଂ ମହୋତ୍ସଵଃ ଗୋଵିନ୍ଦଵଦନାଲୋକାଦ୍ ଅତୀଵାଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମଥୁରା ନଗରର ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଜି ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ, କାରଣ ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିବେ।
କୋ ନୁ ସ୍ଵପ୍ନଃ ସଭାଗ୍ଯାଭିର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତାଭିର୍ ଅଧୋକ୍ଷଜମ୍ ଵିସ୍ତାରିକାନ୍ତନଯନା ଯା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଵାରିତମ୍
କଣ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ, ଯାହା ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଆଖିରେ ଅନିରୋଧା ଭାବରେ ଅଧୋକ୍ଷଜକୁ ଦେଖିପାରିବେ?