ସାଂପ୍ରତଂ ଚ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ କାର୍ଯଜାତେ ଵ୍ରଜେ ସ୍ଥିତିମ୍ କର୍ତୁଂ ମନୁଷ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଦେହଧୃଗ୍ ଅଵ୍ଯଯଃ
ଏବେ, ଜଗତର ନାଥ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ, କାର୍ଯ୍ୟର ଦିଗରେ ନିୟମ ରଖିବା ପାଇଁ।
ଯୋ ଽନନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀଂ ଧତ୍ତେ ଶିଖରସ୍ଥିତିସଂସ୍ଥିତାମ୍ ସୋ ଽଵତୀର୍ଣୋ ଜଗତ୍ଯର୍ଥେ ମାମ୍ ଅକ୍ରୂରେତି ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଅନନ୍ତ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ଶିଖରରେ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ ଜଗତର ମାନେ ପାଇଁ ଅବତରିଛନ୍ତି; ସେ ମୋତେ 'ଅକୃର' ବୋଲି ଡାକିବେ।
ପିତୃବନ୍ଧୁସୁହୃଦ୍ଭ୍ରାତୃମାତୃବନ୍ଧୁମଯୀମ୍ ଇମାମ୍ ଯନ୍ମାଯାଂ ନାଲମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଜଗତ୍ ତସ୍ମୈ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏଙ୍କର ମାୟା ପିତା, ବନ୍ଧୁ, ସୁହୃଦ, ଭାଇ, ମା, ଆଦି ବନ୍ଧୁମୟ, ଯାହାକୁ ଜଗତରୁ ଉଠାଇବା ଅସମ୍ଭବ, ସେ ପ୍ରଭୁକୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଂ ଵିତତାଂ ହୃଦି ଯସ୍ମିନ୍ ନିଵେଶିତେ ଯୋଗମାଯାମ୍ ଇମାଂ ମର୍ତ୍ଯାସ୍ ତସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯିଏଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯୋଗମାୟା ବସିଲେ, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ବିଶାଳ ଅଜ୍ଞତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି — ସେ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଵଭିର୍ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ ଚ ଶାଶ୍ଵତୈଃ ଵେଦାନ୍ତଵେଦିଭିର୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଯୋ ନତୋ ଽସ୍ମି ତମ୍
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ଶାଶ୍ୱତମାନେଙ୍କୁ ବାସୁଦେବ, ବେଦାନ୍ତ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ — ଏହି ପ୍ରଭୁକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତଥା ଯତ୍ର ଜଗଦ୍ ଧାମ୍ନି ଧାର୍ଯତେ ଚ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ସଦସତ୍ତ୍ଵଂ ସ ସତ୍ତ୍ଵେନ ମଯ୍ଯ୍ ଅସୌ ଯାତୁ ସୌମ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଜଗତ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଅବସ୍ଥାନ କରେ, ସେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ମୃତେ ସକଲକଲ୍ଯାଣଭାଜନଂ ଯତ୍ର ଜାଯତେ ପୁରୁଷପ୍ରଵରଂ ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ରଜାମି ଶରଣଂ ହରିମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଆସେ, ସେ ପୁରୁଷରେ ମୁଁ ସଦା ଶରଣ ନେଉଛି — ହରି।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମମାନସଃ ଅକ୍ରୂରୋ ଗୋକୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କିଂଚିତ୍ ସୂର୍ଯେ ଵିରାଜତି
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅକୃର ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳୋକରେ ତାଜା ହେଉଥିଲା।
ସ ଦଦର୍ଶ ତଦା ତତ୍ର କୃଷ୍ଣମ୍ ଆଦୋହନେ ଗଵାମ୍ ଵତ୍ସମଧ୍ଯଗତଂ ଫୁଲ୍ଲନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିମ୍
ସେଠି ଅକୃର ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗାଁ ଦୁହୁଁ କରୁଥିବା, ବଛାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚାମରେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍ ପ୍ରଲମ୍ବବାହୁମ୍ ଆଯାମତୁଙ୍ଗୋରସ୍ଥଲମ୍ ଉନ୍ନସମ୍
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, ଲମ୍ବା ହାତ, ଚଉଡ଼ା ଉଚ୍ଚ କନ୍ଧ, ଉତ୍ତଳ ନାକ।
ସଵିଲାସସ୍ମିତାଧାରଂ ବିଭ୍ରାଣଂ ମୁଖପଙ୍କଜମ୍ ତୁଙ୍ଗରକ୍ତନଖଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଧରଣ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଖେଳା ହସ ଭରିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ଉଚ୍ଚ ଲାଲ ନଖ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଭୂମିରେ ଭଲ ଭାବେ ରହିଛି।
ବିଭ୍ରାଣଂ ଵାସସୀ ପୀତେ ଵନ୍ଯପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତମ୍ ସାନ୍ଦ୍ରନୀଲଲତାହସ୍ତଂ ସିତାମ୍ଭୋଜାଵତଂସକମ୍
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବନଫୁଲରେ ସଜି, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଲତା ହାତରେ ଧରି, ଧଳା ପଦ୍ମ ରେ ଶୋଭିତ।
ହଂସେନ୍ଦୁକୁନ୍ଦଧଵଲଂ ନୀଲାମ୍ବରଧରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ଯାନୁ ବଲଭଦ୍ରଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ଯଦୁନନ୍ଦନମ୍
ହଂସ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁନ୍ଦ ଭଳି ଧଳା, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯଦୁମାନେଙ୍କର ଆନନ୍ଦ।
ପ୍ରାଂଶୁମ୍ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗବାହୁଂ ଚ ଵିକାଶିମୁଖପଙ୍କଜମ୍ ମେଘମାଲାପରିଵୃତଂ କୈଲାସାଦ୍ରିମ୍ ଇଵାପରମ୍
ଲମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ହାତ, ଚମକୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ମେଘମାଳାରେ ଘିରିଥିବା, ଅନ୍ୟ କୈଳାସ ପର୍ବତ ଭଳି।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିକସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରସରୋଜଃ ସ ମହାମତିଃ ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ ତଦାକ୍ରୂରୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅକୃରର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଫୁଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ହର୍ଷରେ ଭରିଗଲା, ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ଯ ଏତତ୍ ପରମଂ ଧାମ ଏତତ୍ ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍ ଅଭଵଦ୍ ଵାସୁଦେଵୋ ଽସୌ ଦ୍ଵିଧା ଯୋ ଽଯଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଏହିଠାରେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ, ଏହିଠାରେ ଉତ୍ତମ ପଦ; ଏଠି ଦୁଇ ରୂପରେ ବସୁଦେବ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି।
ସାଫଲ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷ୍ଣୋର୍ ଯୁଗପନ୍ ମମାସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟେ ଜଗଦ୍ଧାତରି ହାସମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗମ୍ ଏତଦ୍ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଦତ୍ତାଙ୍ଗସଙ୍ଗେ ଫଲଵର୍ତ୍ମ ତତ୍ ସ୍ଯାତ୍
ମୋ ଦୁଇ ଚକୁ ଏକାସାଥିରେ ସଫଳ ହେଉ, ଯେପରି ମୁଁ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ହସ ଦେଖିଛି; ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ଶରୀର ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଫଳଦାୟକ ପଥକୁ ପାଇପାରିବ।
ଅଦ୍ଯୈଵ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମ ହସ୍ତପଦ୍ମଂ କରିଷ୍ଯତି ଶ୍ରୀମଦନନ୍ତମୂର୍ତିଃ ଯସ୍ଯାଙ୍ଗୁଲିସ୍ପର୍ଶହତାଖିଲାଘୈର୍ ଅଵାପ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧିର୍ ଅନୁତ୍ତମା ନରୈଃ
ଆଜି ମୋ ପଦ୍ମପରି ହାତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅନନ୍ତ ମୂର୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଯାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉଥାଏ ଏବଂ ଲୋକେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ତଥାଶ୍ଵିରୁଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଵସୁପ୍ରଣୀତା ଦେଵାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ଚକ୍ରଂ ଘ୍ନତା ଦୈତ୍ଯପତେର୍ ହୃତାନି ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗନାନାଂ ନଯନାନ୍ତରାଣି
ଏପରି ଆଶ୍ବିନ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବସୁ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଭଲ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଦୈତ୍ୟରାଜା ଚକ୍ରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବାବେଳେ ଦୈତ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ଚକୁ ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା।
ଯତ୍ରାମ୍ବୁ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ବଲିର୍ ମନୋଭ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ଭୋଗାନ୍ ଵସୁଧାତଲସ୍ଥଃ ତଥାମରେଶସ୍ ତ୍ରିଦଶାଧିପତ୍ଯଂ ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଅଵାପ ଶକ୍ରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବଳି ମନରେ ଜଳ ରଖି ଭୂମିରେ ରହି ଭୋଗ ଲାଭ କଲେ; ସେଉଁପରି ଅମରେଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟର ମନ୍ବନ୍ତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାଳ ଲାଭ କଲେ।
ଅଥେଶ ମାଂ କଂସପରିଗ୍ରହେଣ ଦୋଷାସ୍ପଦୀଭୂତମ୍ ଅଦୋଷଯୁକ୍ତମ୍ କର୍ତା ନ ମାନୋପହିତଂ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ଯସ୍ମାନ୍ ମନଃ ସାଧୁବହିଷ୍କୃତୋ ଯଃ
ହେ ଏଶ୍ୱର, କଂସ ସହିତ ମୋ ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯଦିଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଦୋଷ ନାହିଁ; ମୋ ମନରେ ଅଭିମାନ ନ ଆସୁ, କାରଣ ମୋ ମନ ସାଧୁମାନଙ୍କର ସଂଗ ଠାରୁ ବାହାରିଯାଇଛି।
ଜ୍ଞାନାତ୍ମକସ୍ଯାଖିଲସତ୍ତ୍ଵରାଶେର୍ ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତଦୋଷସ୍ଯ ସଦାସ୍ଫୁଟସ୍ଯ କିଂ ଵା ଜଗତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସମସ୍ତପୁଂସାମ୍ ଅଜ୍ଞାତମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ତି ହୃଦି ସ୍ଥିତସ୍ଯ
ଯେ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ସ, ସଦା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ, ସେ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଏହି ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ଅଜଣା ରହିପାରିବ?
ତସ୍ମାଦ୍ ଅହଂ ଭକ୍ତିଵିନମ୍ରଗାତ୍ରୋ ଵ୍ରଜାମି ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମ୍ ଈଶ୍ଵରାଣାମ୍ ଅଂଶାଵତାରଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଜସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ
ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ଶରୀର ନେଇ ମୁଁ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଏଶ୍ୱରମାନଙ୍କର ଏଶ୍ୱର, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କର ଅଂଶ ଅବତାର, ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ନଥିବା ଅଜନ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଯାଉଛି।
ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଇତି ଗୋଵିନ୍ଦମ୍ ଉପଗମ୍ଯ ସ ଯାଦଵଃ ଅକ୍ରୂରୋ ଽସ୍ମୀତି ଚରଣୌ ନନାମ ଶିରସା ହରେଃ
ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଯାଦବ ଅକୃର ଆଗକୁ ଯାଇ ହରିଙ୍କର ପାଦକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅକୃର।'
ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏନଂ ଧ୍ଵଜଵଜ୍ରାବ୍ଜକୃତଚିହ୍ନେନ ପାଣିନା ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ଚ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସୁଗାଢଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ
ସେ ମଧ୍ୟ ଧ୍୵ଜ, ବଜ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଥିବା ହାତରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଆକୁଞ୍ଚିତ କରି ଭଲପାଇବାରେ ଭଲଭାବରେ ଗଢ଼ି ଧରିଲେ।
କୃତସଂଵଦନୌ ତେନ ଯଥାଵଦ୍ ବଲକେଶଵୌ ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ସହସା ତମ୍ ଆଦାଯାତ୍ମମନ୍ଦିରମ୍
ଅକୃରଙ୍କ ସହିତ ଯଥାଯଥ ଶୁଭେଚ୍ଛା ବିନିମୟ କରି, ବଳରାମ ଓ କେଶବ ତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ସହ ତାଭ୍ଯାଂ ତଦାକ୍ରୂରଃ କୃତସଂଵନ୍ଦନାଦିକଃ ଭୁକ୍ତଭୋଜ୍ଯୋ ଯଥାନ୍ଯାଯମ୍ ଆଚଚକ୍ଷେ ତତସ୍ ତଯୋଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଅକୃର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଆତିଥ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଯଥାଯଥ ଭୋଜନ କରି, ସମସ୍ତ କଥା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତସ୍ ତେନ କଂସେନାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ ଯଥା ଚ ଦେଵକୀ ଦେଵୀ ଦାନଵେନ ଦୁରାତ୍ମନା
କଂସ କିପରି ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଦେବକୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଉଗ୍ରସେନେ ଯଥା କଂସଃ ସ ଦୁରାତ୍ମା ଚ ଵର୍ତତେ ଯଂ ଚୈଵାର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କଂସେନ ସ ଵିସର୍ଜିତଃ
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସହିତ କଂସ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, ଏବଂ କଂସ କିପାଇଁ ଅକୃରଙ୍କୁ ପଠାଇଛି।
ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ କେଶିସୂଦନଃ ଉଵାଚାଖିଲମ୍ ଏତତ୍ ତୁ ଜ୍ଞାତଂ ଦାନପତେ ମଯା
ସମସ୍ତ କଥା ଏକାସାଥିରେ ଶୁଣି, ଭଗବାନ କେଶୀସୂଦନ କହିଲେ, 'ଦାନପତି, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଛି।'