ଅକ୍ରୂରୋ ଽପି ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଶୁଗାମିନା କୃଷ୍ଣସଂଦର୍ଶନାସକ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୌ ନନ୍ଦଗୋକୁଲେ
ଅକୃର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ତୁରନ୍ତ ଗଡ଼ିରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଚାକ୍ରୂରୋ ନାସ୍ତି ଧନ୍ଯତରୋ ମଯା ଯୋ ଽହମ୍ ଅଂଶାଵତୀର୍ଣସ୍ଯ ମୁଖଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଚକ୍ରିଣଃ
ଅକୃର ଭାବିଲେ, “ମୋ ଠାରୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କେହି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଅଂଶ ଅବତାର ମୁହଁ ଦେଖିବି।”
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ସୁପ୍ରଭାତା ଚ ମେ ନିଶା ଯଦ୍ ଉନ୍ନିଦ୍ରାବ୍ଜପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ମୁଖମ୍
“ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା, ମୋର ରାତି ଶୁଭ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଉନ୍ମିଳିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିବି।”
ପାପଂ ହରତି ଯତ୍ ପୁଂସାଂ ସ୍ମୃତଂ ସଂକଲ୍ପନାମଯମ୍ ତତ୍ ପୁଣ୍ଡରୀକନଯନଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ମୁଖମ୍
“ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୁଣ୍ଡରୀକ ନୟନ ମୁହଁ, ଯାହାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତନ କଲେ ଲୋକଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ—ମୁଁ ଏହି ମୁହଁ ଦେଖିବି।”
ନିର୍ଜଗ୍ମୁଶ୍ ଚ ଯତୋ ଵେଦା ଵେଦାଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଅଖିଲାନି ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଯତ୍ ପରଂ ଧାମ ଦେଵାନାଂ ଭଗଵନ୍ମୁଖମ୍
“ଯାଁଠାରୁ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦାଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେଇ ଦେବମାନେଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ, ଭଗବାନଙ୍କର ମୁହଁ ମୁଁ ଦେଖିବି।”
ଯଜ୍ଞେଷୁ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷଃ ପୁରୁଷୈଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ଇଜ୍ଯତେ ଯୋ ଽଖିଲାଧାରସ୍ ତଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଜଗତ୍ପତିମ୍
“ଯଜ୍ଞରେ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଭାବରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭାବରେ, ସମସ୍ତର ଆଧାର ଭାବରେ ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ—ମୁଁ ସେଇ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିବି।”
ଇଷ୍ଟ୍ଵା ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଶତେନାମରରାଜତାମ୍ ଅଵାପ ତମ୍ ଅନନ୍ତାଦିମ୍ ଅହଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି କେଶଵମ୍
ଏକ ଶତ ଯଜ୍ଞ କରି ଯମଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅମରମାନେଙ୍କର ରାଜା ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି ଅନନ୍ତ ଆଦି କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି।
ନ ବ୍ରହ୍ମା ନେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରାଶ୍ଵିଵସ୍ଵାଦିତ୍ଯମରୁଦ୍ଗଣାଃ ଯସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଜାନନ୍ତି ସ୍ପୃଶତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ସ ମେ ହରିଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନ, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁଦ୍ଗଣ — କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଆଜି ସେ ହରି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ ଯୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯଯୋ ଵ୍ଯାପୀ ସ ଵୀକ୍ଷ୍ଯତେ ମଯାଦ୍ଯ ହ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବସିଛନ୍ତି; ଅବିନାଶୀ ଏହି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପ୍ରଭୁକୁ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିପାରିଛି।
ମତ୍ସ୍ଯକୂର୍ମଵରାହାଦ୍ଯୈଃ ସିଂହରୂପାଦିଭିଃ ସ୍ଥିତମ୍ ଚକାର ଯୋଗତୋ ଯୋଗଂ ସ ମାମ୍ ଆଲାପଯିଷ୍ଯତି
ମାଛ, କୁର୍ମ, ବରାହ, ସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ନେଇ, ସେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ସେ ମୋତେ କଥା କହିବେ।
ସାଂପ୍ରତଂ ଚ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ କାର୍ଯଜାତେ ଵ୍ରଜେ ସ୍ଥିତିମ୍ କର୍ତୁଂ ମନୁଷ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଦେହଧୃଗ୍ ଅଵ୍ଯଯଃ
ଏବେ, ଜଗତର ନାଥ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି, ଅବିନାଶୀ, କାର୍ଯ୍ୟର ଦିଗରେ ନିୟମ ରଖିବା ପାଇଁ।
ଯୋ ଽନନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀଂ ଧତ୍ତେ ଶିଖରସ୍ଥିତିସଂସ୍ଥିତାମ୍ ସୋ ଽଵତୀର୍ଣୋ ଜଗତ୍ଯର୍ଥେ ମାମ୍ ଅକ୍ରୂରେତି ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଅନନ୍ତ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ଶିଖରରେ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ ଜଗତର ମାନେ ପାଇଁ ଅବତରିଛନ୍ତି; ସେ ମୋତେ 'ଅକୃର' ବୋଲି ଡାକିବେ।
ପିତୃବନ୍ଧୁସୁହୃଦ୍ଭ୍ରାତୃମାତୃବନ୍ଧୁମଯୀମ୍ ଇମାମ୍ ଯନ୍ମାଯାଂ ନାଲମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଜଗତ୍ ତସ୍ମୈ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏଙ୍କର ମାୟା ପିତା, ବନ୍ଧୁ, ସୁହୃଦ, ଭାଇ, ମା, ଆଦି ବନ୍ଧୁମୟ, ଯାହାକୁ ଜଗତରୁ ଉଠାଇବା ଅସମ୍ଭବ, ସେ ପ୍ରଭୁକୁ ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଂ ଵିତତାଂ ହୃଦି ଯସ୍ମିନ୍ ନିଵେଶିତେ ଯୋଗମାଯାମ୍ ଇମାଂ ମର୍ତ୍ଯାସ୍ ତସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯିଏଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯୋଗମାୟା ବସିଲେ, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ବିଶାଳ ଅଜ୍ଞତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି — ସେ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଵଭିର୍ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ ଚ ଶାଶ୍ଵତୈଃ ଵେଦାନ୍ତଵେଦିଭିର୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଯୋ ନତୋ ଽସ୍ମି ତମ୍
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ଶାଶ୍ୱତମାନେଙ୍କୁ ବାସୁଦେବ, ବେଦାନ୍ତ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ — ଏହି ପ୍ରଭୁକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତଥା ଯତ୍ର ଜଗଦ୍ ଧାମ୍ନି ଧାର୍ଯତେ ଚ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ସଦସତ୍ତ୍ଵଂ ସ ସତ୍ତ୍ଵେନ ମଯ୍ଯ୍ ଅସୌ ଯାତୁ ସୌମ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଜଗତ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଅବସ୍ଥାନ କରେ, ସେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ମୃତେ ସକଲକଲ୍ଯାଣଭାଜନଂ ଯତ୍ର ଜାଯତେ ପୁରୁଷପ୍ରଵରଂ ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ରଜାମି ଶରଣଂ ହରିମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଆସେ, ସେ ପୁରୁଷରେ ମୁଁ ସଦା ଶରଣ ନେଉଛି — ହରି।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମମାନସଃ ଅକ୍ରୂରୋ ଗୋକୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କିଂଚିତ୍ ସୂର୍ଯେ ଵିରାଜତି
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅକୃର ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳୋକରେ ତାଜା ହେଉଥିଲା।
ସ ଦଦର୍ଶ ତଦା ତତ୍ର କୃଷ୍ଣମ୍ ଆଦୋହନେ ଗଵାମ୍ ଵତ୍ସମଧ୍ଯଗତଂ ଫୁଲ୍ଲନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିମ୍
ସେଠି ଅକୃର ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗାଁ ଦୁହୁଁ କରୁଥିବା, ବଛାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚାମରେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍ ପ୍ରଲମ୍ବବାହୁମ୍ ଆଯାମତୁଙ୍ଗୋରସ୍ଥଲମ୍ ଉନ୍ନସମ୍
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, ଲମ୍ବା ହାତ, ଚଉଡ଼ା ଉଚ୍ଚ କନ୍ଧ, ଉତ୍ତଳ ନାକ।
ସଵିଲାସସ୍ମିତାଧାରଂ ବିଭ୍ରାଣଂ ମୁଖପଙ୍କଜମ୍ ତୁଙ୍ଗରକ୍ତନଖଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଧରଣ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଖେଳା ହସ ଭରିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ଉଚ୍ଚ ଲାଲ ନଖ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଭୂମିରେ ଭଲ ଭାବେ ରହିଛି।
ବିଭ୍ରାଣଂ ଵାସସୀ ପୀତେ ଵନ୍ଯପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତମ୍ ସାନ୍ଦ୍ରନୀଲଲତାହସ୍ତଂ ସିତାମ୍ଭୋଜାଵତଂସକମ୍
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବନଫୁଲରେ ସଜି, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଲତା ହାତରେ ଧରି, ଧଳା ପଦ୍ମ ରେ ଶୋଭିତ।
ହଂସେନ୍ଦୁକୁନ୍ଦଧଵଲଂ ନୀଲାମ୍ବରଧରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ତସ୍ଯାନୁ ବଲଭଦ୍ରଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ଯଦୁନନ୍ଦନମ୍
ହଂସ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁନ୍ଦ ଭଳି ଧଳା, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯଦୁମାନେଙ୍କର ଆନନ୍ଦ।
ପ୍ରାଂଶୁମ୍ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗବାହୁଂ ଚ ଵିକାଶିମୁଖପଙ୍କଜମ୍ ମେଘମାଲାପରିଵୃତଂ କୈଲାସାଦ୍ରିମ୍ ଇଵାପରମ୍
ଲମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ହାତ, ଚମକୁଥିବା ପଦ୍ମମୁଖ, ମେଘମାଳାରେ ଘିରିଥିବା, ଅନ୍ୟ କୈଳାସ ପର୍ବତ ଭଳି।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିକସଦ୍ଵକ୍ତ୍ରସରୋଜଃ ସ ମହାମତିଃ ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ ତଦାକ୍ରୂରୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅକୃରର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଫୁଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ହର୍ଷରେ ଭରିଗଲା, ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ଯ ଏତତ୍ ପରମଂ ଧାମ ଏତତ୍ ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍ ଅଭଵଦ୍ ଵାସୁଦେଵୋ ଽସୌ ଦ୍ଵିଧା ଯୋ ଽଯଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଏହିଠାରେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ, ଏହିଠାରେ ଉତ୍ତମ ପଦ; ଏଠି ଦୁଇ ରୂପରେ ବସୁଦେବ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି।
ସାଫଲ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷ୍ଣୋର୍ ଯୁଗପନ୍ ମମାସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟେ ଜଗଦ୍ଧାତରି ହାସମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗମ୍ ଏତଦ୍ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଦତ୍ତାଙ୍ଗସଙ୍ଗେ ଫଲଵର୍ତ୍ମ ତତ୍ ସ୍ଯାତ୍
ମୋ ଦୁଇ ଚକୁ ଏକାସାଥିରେ ସଫଳ ହେଉ, ଯେପରି ମୁଁ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ହସ ଦେଖିଛି; ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ଶରୀର ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଫଳଦାୟକ ପଥକୁ ପାଇପାରିବ।
ଅଦ୍ଯୈଵ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମ ହସ୍ତପଦ୍ମଂ କରିଷ୍ଯତି ଶ୍ରୀମଦନନ୍ତମୂର୍ତିଃ ଯସ୍ଯାଙ୍ଗୁଲିସ୍ପର୍ଶହତାଖିଲାଘୈର୍ ଅଵାପ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧିର୍ ଅନୁତ୍ତମା ନରୈଃ
ଆଜି ମୋ ପଦ୍ମପରି ହାତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଅନନ୍ତ ମୂର୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଯାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉଥାଏ ଏବଂ ଲୋକେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ତଥାଶ୍ଵିରୁଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଵସୁପ୍ରଣୀତା ଦେଵାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ଚକ୍ରଂ ଘ୍ନତା ଦୈତ୍ଯପତେର୍ ହୃତାନି ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗନାନାଂ ନଯନାନ୍ତରାଣି
ଏପରି ଆଶ୍ବିନ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବସୁ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଭଲ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଦୈତ୍ୟରାଜା ଚକ୍ରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବାବେଳେ ଦୈତ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ଚକୁ ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା।
ଯତ୍ରାମ୍ବୁ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ବଲିର୍ ମନୋଭ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ଭୋଗାନ୍ ଵସୁଧାତଲସ୍ଥଃ ତଥାମରେଶସ୍ ତ୍ରିଦଶାଧିପତ୍ଯଂ ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଅଵାପ ଶକ୍ରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବଳି ମନରେ ଜଳ ରଖି ଭୂମିରେ ରହି ଭୋଗ ଲାଭ କଲେ; ସେଉଁପରି ଅମରେଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟର ମନ୍ବନ୍ତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାଳ ଲାଭ କଲେ।