କୃଷ୍ଣ ଅରିଷ୍ଟାସୁରଙ୍କ ଗର୍ଦ୍ଧନ ଏମିତି ଚାପିଦେଲେ, ଯେମିତି ଜଳଭରା ବସ୍ତ୍ର ମୁହଁ ଦେଇ ମୁଁହିଁ ମୁଁହିଁ କରାଯାଏ, ଏବଂ ସେଉଁଠାରୁ ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଶିଂ ଛେଡ଼ି, ସେଉଁଠାରେ ତାକୁ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଦେଉତା ଦାନବ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବମି କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଦାନବ ନିହତ ହେବା ପରେ, ଗୋପଗଣେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଜମ୍ଭା ନିହତ ହେଇଥିଲେ। ଏଭଳି କକୁଦ୍ମିନ ନିହତ ହେଲେ, ଅରିଷ୍ଟା ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ, ଧେନୁକା ହତ ହେଲେ, ପ୍ରଲମ୍ବାସୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଯାଇଥିଲା। କାଳିୟ ନାଗ ଦମିତ ହେଲେ, ଦୁଇ ଉଚ୍ଚ ବୃକ୍ଷ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ପୂତନା ହତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶକଟ ଉଲ୍ଟାଇଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ଯଶୋଦା ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, କିଛି ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି, ନାରଦ ଏକ ପରେ ଏକ କମ୍ସଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ଦେବମାନେ ଦେଖି ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କ ମୁଁହଁରୁ ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, କମ୍ସ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ବଡ଼ ରାଗରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ଥିବା ସଭାରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଯାଦବ କୁଳକୁ ଅପମାନ କଲେ, ଏବଂ କ'ଣ କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଏଯିଁ ଅଧୁନା କିଶୋର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ସେମାନେ ବୟସ୍କ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ।" "ଚାଣୂର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକ, ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ପହଳାନୀ, ଏମାନେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ସେଇ ଅଭିମାନୀ ଛୁଆମାନେକୁ ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ, ମହାଧନୁ ମେଳା ନାମରେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ବ୍ରଜରୁ ଆଣିବି, ଏବଂ ଏଭଳି ତାଙ୍କ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କରିବି।" ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦୁଷ୍ଟ କମ୍ସ ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମନସ୍କ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଉପକାର ପାଇଁ ମୋର କଥା ଶୁଣ, ତୁମେ ଚଡ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋର ନାଶ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।" "ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ମହାଧନୁ ମେଳା ହେବ; ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ନେଇଆସିବାକୁ ହେବ। ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ମୋର ଦୁଇ ପହଳାନୀ, ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ; ସାରା ପୃଥିବୀ ତାହା ଦେଖିବ।" "କୁବଲୟାପୀଡ଼ ନାମକ ଦାନବୀୟ ହାତୀ, ମୁଖ୍ୟ ମହାଉତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ସେଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେ, ଯଦ୍ୟପି ସେମାନେ ଶିଶୁ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ।" "ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ବସୁଦେବ, ନନ୍ଦଗୋପ ଏବଂ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟକୁ, ମୁଁ ମୋ ପିତା ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିଦେବି।" "ତାପରେ, ଗୋପମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଗୋଧନ ଦখଳ କରିବି, ଯେମାନେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଚାହାନ୍ତି।" "ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ଏହି ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଦୁଷ୍ଟ; ମୁଁ ଏମାନେକୁ ଏକ ଏକ କରି ନିଶ୍ଚିନ୍ନ କରିବି।" "ତାପରେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଏବଂ ଯାଦବ ଶୂନ୍ୟ କରି ଶାସନ କରିବି। ଏହିପାଇଁ, ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ବୀର, ଯାଅ।" "ଯେପରି ଗୋପମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗଂଗାଜଳ ଓ ଦହି ମହିଷକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧୁର ଭାବରେ ସେମାନେ ସହ କଥା କହିବା।" ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇ, ମହାଭାଗ ଭକ୍ତ ଅକୃରୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଭାବିଲେ, "ଆସନ୍ତାକାଲି ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବି।" ସେ 'ଯଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି ଚଡ଼ି ଚଢ଼ି ଶୀଘ୍ର ମଥୁରା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କମ୍ସଙ୍କ ଦୂତ ବନ୍ଧୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କେଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପହଁଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଫାଟିଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଖୁର୍ଦ୍ଧାରା ମେଘ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଥ ଧରି ଗୋପମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ହିହିଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇ, ଏହି ଦାନବ ଘୋଡ଼ା ଠାରୁ ଚିତ୍କାର କରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ 'ବଞ୍ଚାଅ! ବଞ୍ଚାଅ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସେଇ ଦୁଃଖ ଅନୁସ୍ୱନି ଶୁଣି, ଗୋବିନ୍ଦ, ମେଘ ଭରା ବର୍ଷା ଧ୍ୱନି ପରି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭୟ! କେଶୀକୁ ଦେଖି ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? ତୁମ ଗୋପବଂଶୀୟ ପ୍ରାକ୍ରମ ଭୟରେ କି ହରାଇଯାଏ?" "ଏହି ନିର୍ବଳ, ହିହିକରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବୀୟ ଘୋଡ଼ା କ'ଣ? କିଛି ନୁହେଁ! ଏଥିପାଇଁ ଏତେ ଭୟ କି?" "ଆସ, ଆସ, ହେ ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ପୂଷଣଙ୍କ ପରି ଧନୁର୍ଧରୀ; ତୋ ମୁଁହଁ ଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ଉଖିଡ଼ିଦେବି।" ଏପରି କହି, ଗୋବିନ୍ଦ କେଶୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ସେଇ ଦାନବ ଘୋଡ଼ା, ମୁଁହଁ ଖୋଲି, ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କର ବାହୁକୁ ନାଗ ପରି କରି, କେଶୀଙ୍କ ମୁଁହଁ ଭିତରେ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାହୁ ମୁଁହଁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, କେଶୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଯେମିତି ଧଳା ମେଘ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। ତାଙ୍କର ବାହୁ କେଶୀଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ଥିବାବେଳେ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେମିତି ଅବହେଳିତ ରୋଗ ଦେହ ଭିତରେ ବଢ଼ିଯାଏ। କେଶୀଙ୍କ ଓଠ ଫାଟିଯିବା, ମୁଁହଁ ଭରି ଫେନିଆ ରକ୍ତ ବମି କରିବା, ଜହ୍ବା ଚାଉଡ଼ିଯିବା, ଦେହ ଅନିବାର୍ୟ ହେବା ଦେଖାଗଲା। ସେ ଭୂମିରେ ଲୁହିଲେ, ମଳ ମୁତ୍ର ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଦେହ ପସିନାରେ ଭିଜିଗଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଘାତ ପାଇ, ମୁଁହଁ ଖୋଲି, ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ, ବିଜୁଳି ଆଘାତରେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଗୋଡ଼, ପିଠି, ପୁଛ, ଆଧା କାନ, ଗୋଟିଏ ଆଖି ଓ ନାକ, ଏହି ସବୁ ଭାଗ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ ଜଳନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେଶୀ ନିହତ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ଆନନ୍ଦିତ ଗୋପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅବର୍ତ୍ତିତ, ଅକ୍ଳାନ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ହସ୍ୟମୁଖେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।