ମଧୁସୂଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୋପିମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି ସ୍ନେହରେ ଆଲିଂଗନ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ବାହୁ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କ ଗାଲର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଗୋପିମାନଙ୍କର ଦେହ ଘମ ଏବଂ କୁଞ୍ଚିତ କୁନ୍ଡଳିରେ ଭରିଗଲା । କୃଷ୍ଣ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରାସ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଗୋପିମାନେ ଦୁଇଗୁଣା ଉତ୍ସାହରେ "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗ ଦେଲେ । ତାଙ୍କ ବିଦାୟ ସମୟରେ, ଗୋପିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଚୁଡିର ଶବ୍ଦ ସହ ଆଗକୁ ଚଲି, ହରିଙ୍କୁ ଆଗପଛ ଦୁଇ ଦିଗରୁ ଆସିପହଁଚିଲେ । ମଧୁସୂଦନ ଗୋପିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରାଇ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ । ସେ ସମୟ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ଲାଗିଲା, ଯେଉଁ ସମୟ କୃଷ୍ଣ ନଥିଲେ, ମିଳିଯିବା ଦିନ ମିଳିଯିବା ଦିନ ଲାଗିଥିଲା । ପିତା, ପତି ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଗୋପିମାନେ ରାତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ । ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଖେଳ କରି ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲେ । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଗୋପିମାନଙ୍କ ପତି, ଗୋପିମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବିକଳ ରହିଥିଲେ । ଯେପରିକି ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଵାୟୁ ଏବଂ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏବଂ ଅବିକଳ ରହିଥିଲେ । ମଧ୍ୟରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ଜନାର୍ଦନ ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେମନ ଅରିଷ୍ଟା ଗୋପମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମକୁ ଭୟଭୀତ କରି ଆସିଲେ । ସେ ବର୍ଷା ଭରା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶଙ୍ଗ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଖି, ତାଙ୍କ ଖୁରର ଘାତରେ ପୃଥିବୀ ଭୂମିକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଖଣ୍ଡି ଦେଇଥିଲେ । ଅରିଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ଠୋଡ ଚାଟି ଓ ଜବା ଚିଂହି, ଲଗାତାର ଗୋସ୍ତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଛ ରାଗରେ ଉତ୍କୁଳିତ ହୋଇଥିଲା, ଶୋଉଲଡର ଦୃଢ ହୋଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବେକା ମାଉଁ, ଦେହ ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ଗୋବର ଓ ମୁତ୍ରରେ ଲିପି, ଗଂଗା ମାନେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ । ଲଟକିଥିବା ଗଳା, ଆଗକୁ ଆଖି, ମୁଖ ଗଛର ଘାତ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ବୃଷ ରୂପୀ ଦେମନ ଗଂଗାମାନେ ଗର୍ଭପାତ କରିଥିଲେ । ସେ ଅତ୍ୟଧିକ ରାଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ଚାରି, ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଆଖି ଦେଖି ଗୋପମାନେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇଗଲେ । ଗୋପମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲେ । କେଶବ ଦହାଡ ଦେଇ ତାଙ୍କ ହାତ ଦେଇ ଅଟକାଇଲେ । ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅରିଷ୍ଟା ଦାମୋଦରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶଙ୍ଗ ନମାଇ ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ଆସିଲେ । ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ ବୃଷ ରୂପରେ ଚାର୍ଜ କରିଲେ । ବିଶାଳ ଦେମନ ବୃଷ ଆସୁଥିବା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡିଲେ । ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଚଳନ କଲେନି, ଖେଳ ଭାବରେ ହସିଲେ । ଅରିଷ୍ଟା ନିକଟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମଧୁସୂଦନ ସିଂହ ପରି ଅରିଷ୍ଟାକୁ ଧରିଲେ । ତାଙ୍କ ଗାତକୁ ନିଜ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଇ ଘାତ କରି, ଶଙ୍ଗକୁ ଅଟକାଇ ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କଲେ । ଅରିଷ୍ଟାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଭିଜା କପଡ଼ା ଚିଁହିବା ପରି ଚିଁହି, ଏକ ଶଙ୍ଗ ଖଣ୍ଡି ତାଙ୍କୁ ଘାତ କରିଲେ । ଏହି ଦେମନ ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ଝାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଗୋପମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଜମ୍ଭା ବଧ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ଏହା ପରେ, କକୁଦ୍ମିନ ବଧ, ଅରିଷ୍ଟା ବିନାଶ, ଧେନୁକ ବଧ, ପ୍ରଲମ୍ବ ବଧ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉତ୍ତୋଳନ, କାଳିୟ ନାଗ ଦମନ, ଦୁଇ ଦୀର୍ଘ ବୃକ୍ଷ ଭଙ୍ଗ, ପୁତନା ବଧ, ଏବଂ ଗଡ଼ି ଉଲଟାଇବା ଘଟଣା ଘଟିବା ପରେ, ନାରଦ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା କ୍ରମିକ ଭାବରେ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ—ଯଶୋଦା ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ବଦଳ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, କିଛି ଛାଡିଲେନି । ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, କଂସ—ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ—ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ । ସେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେର ସଭାରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଯାଦବ କୁଳକୁ ଅପମାନ କଲେ ଏବଂ କି କରିବି ବୋଲି ବିଚାର କଲେ । "ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଏଉଁ ଯୁବକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ସେମାନେ ଏକବାର ବଡ଼ ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବିନି । ଚାଣୁର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକ, ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁସ୍ତିବାଜ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଅହଂକାରୀ ଛୋଟ ଚୁଆମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇପାରିବି । ବଡ଼ ଧନୁଷ ଉତ୍ସବ ଦେଖାଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରଜାରୁ ଆଣିବି, ଏଭଳି ଉପାୟରେ ତାଙ୍କ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କରିବି ।" ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ କଂସ ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଅକୃରାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଓ ଦାନବୀର, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ତୁମେ ଏବେ ତୁମର ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଯାଅ । ସେଠାରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ମୋ ନାଶ ପାଇଁ ଉପଜିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି, ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତି । ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଉତ୍ସବ ହେବ; ତୁମେ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ କୁସ୍ତି ପାଇଁ ଆଣିବାକୁ ପଡିବ । ଚାଣୁର ଏବଂ ମୁଷ୍ଟିକ, ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁସ୍ତିବାଜ, ତାଙ୍କ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରିବେ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବ । କୁବଲୟାପୀଡ ହାତୀ, ମୁଖ୍ୟ ମହାଉତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବସୁଦେବପୁତ୍ରମାନେକୁ, ଚୁଆ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମାରିଦେବ । ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ, ବସୁଦେବ, ନନ୍ଦଗୋପ ଏବଂ ତାହାର ଦୁଷ୍ଟ, ମୋ ପିତା ଓ ଉଗ୍ରସେନ, ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି । ପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେର ଗୋବିଲା ଓ ଧନ ସଂପତ୍ତି ଦଳିଯିବି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି । ତୁମେ ଛଡ଼ି, ଓ ଦାନବୀର, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ଦୁଷ୍ଟ; ମୁଁ ଏମାନେକୁ ଏକ ଏକ କରି ନଷ୍ଟ କରିବି । ପରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ଏକାଧିକାର କରିବି, କଣ୍ଟକ ଓ ଯାଦବମାନେ ବିନା; ଏହିପାଇଁ, ମୋ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଓ ଦୀର୍ଘ କଳ୍ୟାଣୀ, ଯାଅ ।