ଓଡ଼ିଆ କଥାରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏଭଳି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ— ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାଇପାର, ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଆଉ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋର ସାମ୍ନାରେ କେବେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଇନ୍ଦ୍ର ଆଉ କହିଲେ, "ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେବା ପରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପାଖରେ ଫେରାଇ ଦେବି।" ଏପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନାର୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢି ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଗାଁର ଗାଁବାଳି, ଗାଁର ଗୋଲା ଓ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ, ଗୋପିମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଫେରି ଭ୍ରଜକୁ ଯାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଇଯିବା ପରେ, ଗୋଲାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ—"ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଆମେ ଓ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶିଶୁ ଲୀଳା, ଏହି ଗୋଲା ଭୂମିକା ଅଦ୍ଭୁତ—ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ, ଏହି ରହସ୍ୟ କଣ, ବାପା? ଦୟାକରି ଆମକୁ କହ।" "କାଲିୟାଙ୍କୁ ଜଳରେ ଶାନ୍ତ କରିଛ, ପ୍ରଲମ୍ବକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲିଛ, ଗୋବର୍ଧନକୁ ଉଠାଇଛ—ଆମ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଆମେ ଏବେ ତୁମକୁ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିପାରୁ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ—ଯେ କିଏ ହେଉଛ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଚିନ୍ତାର କଥା ନୁହେଁ। ତୁମେ ଆମ ସଂଗୀ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" "ଗୋଲା ଜନାନୀ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଭଲପାଇବା ତୁମର, ଓ କେଶବ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମିଶି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ତୁମର ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥା, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ଅନୁଚିତ ଲାଗେ; ଏହି ଭାବି, ଓ ଅପାର ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣ, ଆମର ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।" ଏପରେ କୃଷ୍ଣ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇ, ମନରେ ଅନୁକୂଳ ଅସନ୍ତୋଷ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଲେ; ଏହିପରି ଉପସ୍ଥିତ ଗୋଲାମାନେ ଜଣେଇଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ଗୋଲାମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, କିମ୍ବା ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର କଣ?" "ତୁମେ ଯଦି ମୋ ପ୍ରତି ଭଲପାଉଛ, ଯଦି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆମ ସଂଗୀଙ୍କୁ ଯେମିତି ଆଦର କରାଯାଏ, ସେମିତି ଆମକୁ ଆଦର କର।" "ମୁଁ ଦେବ ନୁହେଁ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦାନବ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମ ସଂଗୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ତେଣୁ ଆଉ ଭିନ୍ନ ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଗୋଲାମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୋଇ, ଏହି ଅନୁକୂଳ ଅସନ୍ତୋଷ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ, ଶରଦ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ, ଫୁଟିଥିବା କମଳ ଓ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ। ତିନି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛ ଶାରୀ, ମଧୁର ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ଦେଖି, ଗୋଳା ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରେମରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ରାମ ସହିତ, କୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦନ ମାନ୍ୟପଦ ଧାରୀ, ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ ଏକ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି, ଗୋଳା ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଘର ଛାଡ଼ି ଶୀଘ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଗଲେ। କୌଣସି ଜନାନୀ ଦୀରେ ଗାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦକ୍ଷେପ ଅନୁସରଣ କରିଲେ; ଅନ୍ୟଜଣ ଧ୍ୟାନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ। କୌଣସି ଜଣାନୀ "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ" କହି, ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟଜଣ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। କୌଣସି ଜଣାନୀ ଘର ଭିତରେ ରହି, ବଡ଼ଦିଅ ଘର ବାହାରେ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ଗୋବିନ୍ଦକୁ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋଳା ଜନାନୀମାନେ ସହିତ, ଶରଦ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭାରେ ରାତିକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ରାସ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ ଦଳ ଦଳରେ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିର୍ଭର କରି, ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ଏପରେ ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସା କରି, ବୃନ୍ଦାବନରେ ରାତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଚାରିପାଖେ ଦେଖିଲେ। ଏପରି କୃଷ୍ଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ, ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ବୃନ୍ଦାବନର ରମ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ ଯମୁନା ତଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇଲେ। ଏପରେ ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ଦଳ ମୁହଁ ଅତି ଚମକିଲା, ସେ ତିନି ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜରେ କରିଥିବା। କୌଣସି ଜଣାନୀ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଆଖି ବଡ଼ କରି, ପୁନିପୁନି "କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!" କହିଲେ। ଅନ୍ୟଜଣ ଭୌ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ମଧୁମକୁ ଭଳି ଆଖିରେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ମୁହଁର ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଅନ୍ୟଜଣ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ତାଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯୋଗରେ ଲିନ ହେବା ପରି ଦେଖାଗଲେ। ତାପରେ ମାଧବ କିଛି ଜଣାନୀଙ୍କୁ ଭଲପାଇବାର କଥା କହି, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରେମ ଭରା ଭୌ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଆଉ କିଛିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ ସହିତ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ହରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ରାସ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ରାସ ନୃତ୍ୟର ଚକ୍ରରେ ବନ୍ଧି ହେଲେ ଗୋଲା ଜନାନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ପାରିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଜଣାନୀ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ ନାହିଁ। ହରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣାନୀଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ରାସ ନୃତ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଲେ। ଏପରେ ମଧୁର ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଚୁଡ଼ିର ଝିଙ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା; ଶରଦ ରୁତୁର କବିତା, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ପରିବାରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।