ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଛି। ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏୟରାବତ ହାତୀରୁ ଏକ ଘଣ୍ଟି ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକ କାଳରେ, ଗଈମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଗ୍ଧ ଝରା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଅତି ଶୀତଳ କରିଦେଲେ। ଅଭିଷେକ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଗଈମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ବିନୟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରି କହିଲେ, “ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗଈମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ହେଇଛି। ମୁଁ ଏବେ ମଧୁସୂଦନ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଲାରେ ବିମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମୋର ଏକ ଅଂଶ ଭାରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିତ ହୋଇଛି, ତାଙ୍କୁ ସଦା ଆପଣ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବେ। ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଲାରେ ଅର୍ଜୁନ ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେବେ; ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ନିଜ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବେ। ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ, ପାର୍ଥ ଭାରତବଂଶୀ ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବି। ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ଥିଲେ ପୃଥିବୀରେ, କେହି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। କଂସ, ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଳୟପୀଡ଼, ନାରକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯେତେବେଳେ ସଂହାର ହେବେ, ଏହା ପରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ତେବେ, ମହାବାହୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜାଣ, ପୃଥିବୀର ଭାର ଉତ୍ସାରିତ ହୋଇଯିବ। ଏହିପରେ ତୁମେ ଯାଉ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ମୋ ପ୍ରତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କେହି ବି ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେଲାରେ, ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ ପାଇଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଏମିତି କହି, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଏୟରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଗଈମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଲେ, ଯେଉଁପଥ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ବିଦାୟ ହେବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରି, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, “ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଆପଣ ଆମେ ଓ ଗଈମାନେ ମହା ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶୈଶବ ଲୀଳା, ଏହି ଗୋପ ଭୂମିକା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ—ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ଆମ ପିତା, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ। କାଳିୟ ଜଳରେ ଶାନ୍ତ, ପ୍ରଲମ୍ବ ନିପାତିତ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇଯିବା—ଏହା ଦେଖି ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆମେ ଏବେ ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛୁ; ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଆମେ ଆପଣକୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବିପାରୁ ନାହିଁ। ଆପଣ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ଯେ ହେଉ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଜାଣିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ଆପଣ ଆମ ନିଜ ଜନ; ଆମର ନମସ୍କାର ଆପଣକୁ। ଗୋପ ଜନମାନେ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଯେତେ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମିଶି ବି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଶୈଶବ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭାବ, ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ—ଏହା ଅନୁଚିତ ଲାଗେ; ଏହି ଭାବନା ଆମେ ଚିନ୍ତା କରିବାରେ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମାଏ।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ସମୟ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ, ଅଳ୍ପ ଅନୁରାଗ ରୁଷ୍ଟି ଦେଖାଇଲେ। ଏପରେ, ଗୋପମାନେ ଏମିତି କହିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏମିତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଗୋପମାନେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋ ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, କିମ୍ବା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆଉ ବିଚାର କରିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆପଣମାନେ ନିଜ ଜନ ପରି ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଦାନବ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ନିଜ ଜନ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ଏହିପରେ ଆଉ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।" ହରିଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଗୋପମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ଅନୁରାଗ ରୁଷ୍ଟି ଦେଖାଇଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାଉଁଲେ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ, ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ଶାଳୁକ ଫୁଲ, ଯାହା ଦିଗବାସୀ ମନ୍ଦ ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଦେଖିଲେ ବନର ଗଛର ଶୃଙ୍ଖଳା, ମଧୁମକୁନ୍ଦ ଝୁମର ଶବ୍ଦରେ ମନ ରମଣୀୟ; ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ସହ ଭାବରେ ମନକୁ ଆନୁରାଗରେ ଲଗାଇଲେ। ଅନନ୍ତ ପଦମାଙ୍ଗ ରାମ ସହ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏଠି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନିବାହ କରି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। କିଏ ଗୋପୀ ଦୀରେ ଦୀରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦଚାଳନା ଅନୁସରଣ କରି ଗାଇଲେ, କିଏ ଅନ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। କିଏ ଗୋପୀ ‘କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ’ କହି ଲଜ୍ଜା ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନୁରାଗରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ନିର୍ଲଜ୍ଜା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। କିଏ ଘର ଭିତରେ ରହି, ବୟସ୍କ ଗୋପୀକୁ ବାହାରେ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦ୍ଦି ଗୋବିନ୍ଦକୁ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ରାତିକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ରାସ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଗୋପୀମାନେ ଦଳ-ଦଳରେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଆକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲା, ବୃନ୍ଦାବନର ଜଙ୍ଗଲରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଅନ୍ୟଠାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ରାତିରେ ବୃନ୍ଦାବନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦ୍ମାଙ୍ଗ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବିରହ ଭାବରେ ଚାଲିଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବେଳେ, ଗୋପୀମାନେ ଏକତାରେ ବୃନ୍ଦାବନର ରମଣୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ପରେ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଯମୁନା ତୀରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଗାଇଲେ। ଏହିପରେ, ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଚମକୁଥିଲା, ସେ ତିନି ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଅସମର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା।