ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ବଳବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୋପାଳକ ଶିଶୁ ରୂପେ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଚରାଇବା ଦେଖିଲେ—ସେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ, ଚାରିପାଖରେ ଗୋପବାଳକମାନେ ଘିରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ୱିଜଜନମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଖଗରାଜ ଗରୁଡ଼, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚରେ ରହି, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଙ୍ଖ ତଳେ ଛାୟା କରୁଛନ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ଆସିଥିବା ଭାବେ। ଏହିବେଳେ ମହାନ ନାଗ ଉପରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଖୁସିରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହସିରେ କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ କାହିଁକି ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଏହା ତୁମେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଥିବା ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ। ମୋ ଦ୍ୱାରା, ମହାବିପ୍ଳବ ପ୍ରତିବାଦରେ, ମୁଁ ମହାମେଘମାନେ ପଠାଇଥିଲି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳର ଏହି ନାଶ ହେଇଥିଲା। ତୁମେ ମହାପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କଲ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇ ଦେଖି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତୁମେ ପୂରଣ କରିଛ। ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିନାହିଁ, ବରଂ ତୁମେ ସେମାନେ ପାଇଁ ଏତେ ରକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆସିଛି। ଏହି ହେତୁ, କୃଷ୍ଣ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ବଚନ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ପଦବୀରେ ତୁମେ ‘ଗୋବିନ୍ଦ’—ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏୟାରାବତ ହାତୀର ଘଣ୍ଟା ନେଇ, ତାହାରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ଗୋମାନ୍ୟ ମାଟିକୁ ଦୁଧର ଧାରାରେ ଭିଜାଇଲେ। ଅଭିଷେକ ଶେଷରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ବିନୟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଏହା କରାଯାଇଛି; ଏବେ ମୋ ମଧ୍ୟରୁ ଶୁଣ, ମୁଁ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ କହୁଛି। ମୋ ଅଂଶରୁ ଅର୍ଜୁନ ନାମକ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ତୁମେ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍। ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ତୁମ ସହଚର ହେବେ; ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ପରି ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଜାଣେଁ, ଭାରତ ବଂଶର ପୁତ୍ର ପାର୍ଥ ତୁମ ଅଂଶ; ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରିବି। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ରହିଥିବା ସମୟରେ, କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। କଂସ, ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଳୟପୀଡ଼ା, ନାରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିନଶ୍ଟ ହେବେ, ତେବେ ମହାସଂଗ୍ରାମ ହେବ; ସେତେବେଳେ ହେଇଯିବ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ। ଏବେ ତୁମେ ଯିବ; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଦି ସମସ୍ତ ଅହତ ଭାବରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବି। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏୟାରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ଗୋମାନ୍ୟ ଓ ଗୋପବାଳକମାନେ ସହିତ, ଗୋପୀମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଫେରି ଭାରାଜକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଶକ୍ର ଯିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ଦୋଷହୀନ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ—“ଓ ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଏହି ପର୍ବତ ଧରି ଆମେ ଓ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମହାବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲ। ଏହି ଅସମାନ୍ୟ ବାଳ୍ୟ ଲୀଳା, ଏହି ଗୋପାଳକ ଭୂମିକା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ—ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ପିତା? ଆମକୁ କହ। କାଳିୟାକୁ ଜଳରେ ଦମନ କଲ, ପ୍ରଲମ୍ବକୁ ପତନ କରାଇଲ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଧରିଲ—ଏହା ଦେଖି ଆମ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ, ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଛ, ତାହା ଦେଖି ଆମେ ତୁମକୁ କେବଳ ମାନବ ଭାବିପାରୁନାହିଁ। ତୁମେ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ହେଉ, ଆମର ଏହା ଜାଣିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଆମ ସ୍ବଜନ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଗୋପଗଣ ମହିଳା ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ ତୁମର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମର ବାଳ୍ୟ, ଅସାଧାରଣ ପ୍ରଭାବ, ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବି ଆମେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ୁଛୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ଆତ୍ମା, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ସନ୍ଦେହ ଦେଉଛି। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ମୌନ ହେଲେ, ହଳକା ସ୍ନେହ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଗୋପମାନେ ସହ କହିଲେ: “ହେ ଗୋପମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟତାରେ ଲଜ୍ଜା ନାହାଁ, କିମ୍ବା ମୁଁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆଉ କ’ଣ ଭାବିବା ଦରକାର? ଯଦି ମୋ ପ୍ରତି ତୁମେ ସ୍ନେହ କର, ଯଦି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯେପରି ମାନ ଦିଅ, ସେପରି ମୋତେ ମାନ ଦିଅ। ମୁଁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଦାନବ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମେ ସ୍ବଜନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ତେଣୁ ଆଉ ଭିନ୍ନ ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ମୌନ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ଚଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଅଳ୍ପ ସ୍ନେହ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଖାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ, ଖସୁଡ଼ି ଚାନ୍ଦ୍ରବନ୍ଦୁ, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ସୁଗନ୍ଧି ଦେଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନେର ଶାରି, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣ୍ଡର ମଧୁର ଗୁଞ୍ଜନ ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ସହ ପ୍ରେମରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାଇଲେ। ରାମଙ୍କ ସହିତ, ଅମଳ ପଦ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ, ମହିଳାମାନେ ପ୍ରିୟ ଏକ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ।