ଗୋପଗଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ନିର୍ଭୟ କରି କହିଲେ, “ଏଠି ପବନ ଶାନ୍ତ, ଏଠି ରହିବାକୁ ଅନୁକୂଳ; ଏଠି ଆସନ୍ତୁ, ପର୍ବତ ଭୂମିକା ରୁ ଆପଣମାନେ ପ୍ରଭୂତି ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଗୋପ ଏବଂ ଗୋମାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ଗଡ଼ିରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ପର୍ବତ ତଳକୁ ଭିତରକୁ ଗଲେ; ଏବେଁ ଭୟଭୀତ ଗୋପିମାନେ, ବର୍ଷାରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏଥିରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଏକଦମ ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଧରି ରଖିଲେ; ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଗୋପ ଏବଂ ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ତୃତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ମହା କୌଶଳ କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ସପ୍ତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ବଡ଼ ବଦଳ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବର୍ଷା ପକାଇଲେ, ଗୋପଗଣଙ୍କୁ ବିପଦରେ ପକାଇଲେ। ଏହି ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ପର୍ବତ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ବଳବିଧ୍ନ କୃଷ୍ଣ ଏହି ବଦଳକୁ ଅବରୋଧ କରିଲେ। ଆଖିରେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ૃଥା ହେଲା, ଦେବତା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଦେଖିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରିଗଲା। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୌଶଳ ଦେଖି, ଯଜ୍ଞର ନାୟକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ମହା ସର୍ପ ଏଇରାବତରେ ଚଡ଼ି ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଆସି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପଶିଶୁ ରୂପରେ ଗୋମାନ୍ୟ ଚାରିଅଛନ୍ତି; ସେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଗୋପଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ, ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଉପରେ ଲୁଚି ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜ ପକ୍ଷ ଛାୟା କରିଛନ୍ତି। ଏଇରାବତରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ତୃତ, ହସି ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମୋ ଆସିବାର କାରଣ ଶୁଣ; ତୁମେ ଭିନ୍ନ ଭାବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ। ତୁମେ ଏକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଅବତରିଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ତୁମେ। ମୁଁ ବିପଦ ଅନ୍ତ କରିବାକୁ ବଡ଼ ବଦଳ ପଠାଇଥିଲି, ଏହି ବିନାଶ ହେଲା; ତୁମେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇ ଗୋମାନ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳକୁ ଦେଖି ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ଦେବମାନେ ଚାହିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ପୂରଣ କରିଛ; ଏହି ପର୍ବତ ଏକ ହାତରେ ଉଠିଛ। ଗୋମାନ୍ୟ ଚାହିଲେ ନୁହଁ, ମୁଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛି; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତୁମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଏହି କାରଣରେ, କୃଷ୍ଣ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣାରେ, ମୁଁ ତୁମେ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ପଦରେ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ।” ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଇରାବତର ଘଣ୍ଟା ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଭରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ଗୋମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁଧର ଧାରାରେ ଭିଜାଇଲେ। ଅଭିଷେକ ଶେଷ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାର୍ଦ୍ଧନଙ୍କୁ ଆଦର ଏବଂ ନମ୍ରତାରେ କଥା କହିଲେ। “ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା; ଏବେ ମୋ ମନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଏହି କଥା କହିଛି। ମୋ ଅଂଶ ଅର୍ଜୁନ, ପୃଥିବୀର ଭାରବାହକ, ତୁମେ ସେକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଭାର ହ୍ରାସ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତୁମ ସହଚର ହେବେ; ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ନିଜ ପରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ପାର୍ଥ, ଭାରତ ବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମ ଅଂଶ; ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ରହିବି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ରହିବି, କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର। କଂସ, ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଲୟାପୀଡ଼, ନାରକା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ; ଏମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ଶତାକ୍ଷ, ଏ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ହେବ। ତୁମେ ଏବେ ଯାଉ, ଅର୍ଜୁନ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅର୍ଜୁନର କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ପାଇଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଦି ସମସ୍ତ ଆହତ ଯୋଧାମାନେ ଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷରେ କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦେବମାନେ ରାଜା ଜନାର୍ଦ୍ଧନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏଇରାବତରେ ଚଡ଼ି ଉପରେ ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ଗୋମାନ୍ୟ ଏବଂ ଗୋପମାନେ ସହିତ, ଗୋପିମାନେ ଦେଖିଥିବା ପବିତ୍ର ପଥରେ ପୁନଃ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶକ୍ର ଚଲିଗଲା ପରେ, ଗୋପମାନେ ନିଜେ ଦୂଷ୍ଟ କୌଶଳ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ କହିଲେ, “ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ତୁମେ ଆମେ ଏବଂ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଶୁ ଲୀଳା, ଏହି ଗୋପ ଭୂମିକା, ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ; ତୁମ କୌଶଳ ଦିବ୍ୟ—ଏହିର ଅର୍ଥ କ’ଣ, ପିତା? ଦୟାକରି କହ। କାଳିୟ ଜଳରେ ବଶ ହୋଇଛି, ପ୍ରଲମ୍ବ ନିହତ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠିଛି—ଆମ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲା। ଏବଂ ଆମେ, ଅସୀମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଆମେ ତୁମେ ମାନବ ଭାବିପାରିବା ନାହିଁ। ତୁମେ ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ—ଯେ କିଏ ହେଉ, ଆମେ ଏହା ଜାଣିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ତୁମେ ଆମର ନିଜ; ନମସ୍କାର ତୁମେ।