ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷା ଝରାଇଲେ, ଯାହା ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଓ ଆକାଶ ଏକ ବିଶାଳ ବର୍ଷାଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା । ସେ ବେଳେ ଗୋମାନ୍ୟ, ତୀବ୍ର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷାର ଘାତରେ, ପ୍ରାଣ ହାରିଗଲେ, ସେମାନେ ସବୁ ଦେହ ଉଲ୍ଟାଇ ଶୁଇଥିଲେ । କେତେକ ଗୋମାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ବଛାମାନେ ଉପରେ ଚାପି ଦେଇ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ବଛା ବର୍ଷା ଜଳରେ ତାଙ୍କ ମାଆଁଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ସେଇ ବଛାମାନେ, ଦୁଃଖର ମୁହଁ ଓ ବାତ୍ୟାରେ କମ୍ପିତ ଗଳାଠାରେ, ଆଲ୍ପ ଧ୍ୱନିରେ ଦୟା ଭିନ୍ନ ସ୍ବରରେ "ଉଦ୍ଧାର କର, ଉଦ୍ଧାର କର!" ବୋଲି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ । ଏପରି ଦୁଃଖର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହରି ଗୋକୁଳକୁ ଦେଖିଲେ—ଯେଉଁଠି ଗୋମାନ୍ୟ, ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଥିଲେ । ସେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ: "ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟକୁ ବିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଚରକୁ ରକ୍ଷା କରିବି ।" ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, କୃଷ୍ଣ ମନେ କଲେ: "ମୁଁ ଏହି ମହାପର୍ବତ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଉପ୍ରୁଟି ଏକ ବିଶାଳ ଛତା ଭଳି ଗୋଚର ଉପରେ ଧରି ରଖିବି ।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୃଷ୍ଣ ଖେଳି ଖେଳି ଏକ ହାତରେ ମହାଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉପ୍ରୁଟି ଉପରେ ଧରିଲେ । ସେ ଲୋକନାଥ, ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଆସ; ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି । ଯେଉଁଠି ବାତାସ ହଳକା ଅଛି, ଏଠି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବସିଯାଅ; ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ, ପର୍ବତ ପଡ଼ିବାର କିଛି ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗୋମାନ୍ୟ, ଗଡ଼ି ଉପରେ ଜିନିଷପତ୍ର ନେଇ ଏହି ଶରଣକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ବର୍ଷାରେ ଅତିଶୟ କ୍ଲିଶ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠିକୁ ଆସିଲେ । କୃଷ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥିରତାରେ ପର୍ବତକୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଭୃଜବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ । ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ପ୍ରେମ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ । ସପ୍ତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ମହାମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବର୍ଷା କରି, ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିଲେ । ଅବଶେଷରେ, ପର୍ବତ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରି, ବଳବିଧ୍ୱଂସୀ ମହାପୁରୁଷ ଏହି ମେଘମାନେଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ପୁନଃ ନିର୍ମଳ ହେଲା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ଦେବତା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ । ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଭୃଜବାସୀମାନେଙ୍କ ଚମତ୍କୃତ ଦୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ, ମହାପର୍ବତ ଗୋବର୍ଧନକୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ । ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ । ତାପରେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଦେବେଶ୍ୱର ମହାନାଗ ଏୟରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପଶିଶୁ ଭାବେ ଗୋମାନ୍ୟ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଗୋପବାଳକମାନେ ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଉପରେ ଗୋପନ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପଖ କୁ ଛାୟା କରୁଛନ୍ତି । ଏୟରାବତ ଉପରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତଭାବେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହସ୍ୟ ମୁଖେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମୋ ଆସିବାର କାରଣ ଶୁଣ; ତୁମେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଭାବିବା ନାହିଁ । ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱର, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ । ମୁଁ, ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟକୁ ବିରୋଧ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳକୁ ନାଶ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏଇ ଧ୍ୱଂସ ଘଟିଲା । ତୁମେ ମହାପର୍ବତ ଉଠାଇ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ । ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର କାମ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ତୁମେ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଛ । ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଆବେଦନ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଆସିଛି । ଏହିପରି, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଆବେଦନ ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ପଦରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ ।" ତାପରେ, ଏୟରାବତ ହସ୍ତୀର ଘଣ୍ଟା ନେଇ, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭରି, ତାହାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ କଲେ । ଏହି ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ଗୋମାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଧାରାରେ ଭୂମିକୁ ଭିଜାଇଦେଲେ । ଅଭିଷେକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଆବେଦନ ଅନୁଯାୟୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନେହ ଓ ନମ୍ରତା ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃ କଥା କହିଲେ: "ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଆବେଦନରେ ଏହା ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋ ଆବେଦନ ଶୁଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଯାହା ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ କହୁଛି । ମୋ ଏକ ଅଂଶ, ପୃଥିବୀର ଭାର ବହନ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ନାମକ ବୀର, ଏହି ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ସେ ସଦା ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉଚିତ । ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ତୁମ ସହଯୋଗୀ ହେବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି ରକ୍ଷା କର ।