ଗୋପଗାଁର ଲୋକମାନେ ପର୍ବତ ପୂଜା ପାଇଁ ବିଶେଷ ଆହୁତି ଦେଲେ—ଦହି, ଖିର, ମାଂସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ନେଇ ପର୍ବତକୁ ନିବେଦନ କଲେ। ସେମାନେ ଶତ-ଶତ, ହଜାର-ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ। ଏହା ପରେ ଗାୟମାନେ, ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାହାକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେଠାରେ ବୃଷଭମାନେ ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ, ପର୍ବତ ଆକାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ପର୍ବତ।” ସେଇ ରୂପରେ କୃଷ୍ଣ, ଗୋପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଗୋପମାନେ ନେଇ, ପର୍ବତ ଶିଖରେ ଆନିଥିବା ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ଭୋଜନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପକୁ ଉପରେ ଉଠି, ପ୍ରଥମ ରୂପ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ପୂଜା କଲେ। ଗୋପମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ସେ ନିଜ ଗୋଚରଣ ଭୂମିକୁ ପୁନଃ ଫେରିଯାଇଲେ। ଏହି ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ହେବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବର୍ଷାମେଘମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୋ ଆଦେଶ ପରେ ତୁମେ ତଡ଼ିତ ଗତିରେ କାମ କର। ନନ୍ଦଗୋପ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ବଡ଼ ଅସାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଗୋଚରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ମୋ ଆଦେଶରେ ବର୍ଷା ଦେଇ ସେଇ ଗାୟମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ଦିଅ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ି, ବାୟୁ ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେବି।” ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି, ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଓ ବର୍ଷାର ଝଂପ ଛାଡ଼ି ଗାୟମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଲା। ଗାୟମାନେ, ସେହି ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ପବନରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଏକ ପାଖକୁ ଘୁଞ୍ଚି ପଡ଼ିରହିଲେ। କିଛି ଗାୟ ତାଙ୍କ ଛାଞ୍ଚମାନଙ୍କୁ ଦେହ ସହିତ ଲଗାଇ ଦାଉଁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଗାୟମାନେ ବନ୍ୟାରେ ତାଙ୍କ ଛାଞ୍ଚରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଛାଞ୍ଚମାନେ, ବାୟୁରେ ଗଳା କମ୍ପାଇ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁରେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ—“ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ!”—ଏକପରି ଯେପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି, ଶ୍ରୀହରି ସମଗ୍ର ଗୋକୁଳ—ଗାୟ, ଗୋପୀ, ଗୋପମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଛନ୍ତି—ତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ମନେ ହେଲା, “ଏହି କର୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଲା; ଏବେ ମୁଁ ସମଗ୍ର ଗୋଚରଣ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୋ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ବିଶାଳ ପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି, ଛତା ପରି ଉପରେ ଧରି ରଖିବି।” ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୃଷ୍ଣ ଖେଳାଳି ଭାବେ ଏହି ମହାପର୍ବତ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଏକ ହାତରେ ଉପଡ଼ି ଉପରେ ଧରିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସଂସାର ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନୋ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କର; ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଛି। ଯେଉଁଠାରେ ପବନ ମାନ୍ଦ ଅଛି, ସେଠାରେ ଅନୁକୂଳ ଭାବେ ବସ; ପର୍ବତ ପଡ଼ିବାର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।” ତାଙ୍କ କଥାରେ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କ ଗାୟ, ଗୋପୀ ଓ ଗଡ଼ିରେ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ବର୍ଷାରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ପର୍ବତ ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି କୃଷ୍ଣ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଏକଦମ ସ୍ଥିର ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ବିସ୍ମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କ କୃତ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା। ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେରିତ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବର୍ଷା କରି, ଗୋପମାନୋ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ପର୍ବତ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରି, ବଳବିଧ୍ୱଂସୀ କୃଷ୍ଣ ସେଇ ମେଘମାନୋ ରୋକିଦେଲେ। ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ବ୍ୟର୍ଥ ଦେଖି, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ତାହାର ମୂଳ ସ୍ଥାନରେ ପୁଣି ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଗୋବର୍ଧନ ଉପରେ ଧରି ଗୋକୁଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ବିଜୟୀ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନ ନାଗ ଏୟରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୋବର୍ଧନ ଶିଖରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ, ଗୋପପିଲା ରୂପେ, ଗାୟ ଚରାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ସଂସାରର ରକ୍ଷକ, ଚାରିପାଖରେ ଗୋପପିଲାମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ—ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼, ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କ ପଙ୍ଖ ଛାୟା କରୁଛନ୍ତି। ଏୟରାବତରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଓ ହାସ୍ୟ ସହିତ କଥା କଲେ— “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମୋ ଆସିବାର କାରଣ ଶୁଣ, ବଳଶାଳୀ; ତୁମେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଭାବିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ। ମୋତେ, ଏହି ଅସାନ୍ତି ଦମନ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋକୁଳ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିଥିଲି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ତୁମେ, ବଡ଼ ପର୍ବତ ଉଠାଇ, ଗାୟମାନୋ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କଲ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ତୁମେ ସାଫଳ୍ୟ କରିଛ; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଛ। ଗାୟମାନେ ଆଗ୍ରହ କରି ନୁହେଁ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସେମାନୋ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା କରିଛ। ଏହିପରି, ଗାୟମାନୋ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ପଦବୀରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋମାନୋ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ।