ପ୍ରିୟ ଶ୍ରୋତା, ଏହି ଉତ୍କଳ ଭାଷାରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଲୀଳାର ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅନୁଭୂତିମୟ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ଲୋକର ଅନୁସୃତିରେ ଏକତାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି। ଏକ ଦିନ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟକୁ ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା କେହି ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ଭଲ ଫଳ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏହି ପରିଚିତ ସୀମା, ସୀମାନ୍ତ ଭୂମି, ଜଙ୍ଗଲ, ପହାଡ଼ ଏବଂ ଗିରିସମୂହ ଆମେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଆମର ଉତ୍ତମ ପଥ। ତେଣୁ, ଆମେ ପହାଡ଼ ଓ ଗୋମାତାର ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ; ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆମର କିଛି କାମ ନାହିଁ। ଗୋମାତା ଓ ପହାଡ଼ ଆମର ଦେବତା।" "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, କୃଷକମାନେ ସୀମା ଯଜ୍ଞରେ, ଆମେ ଦାନ୍ତ ଓ ପହାଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପହାଡ଼ରେ ବାସ କରୁ।" "ତେଣୁ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପହାଡ଼କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କର; ନିର୍ମଳ ପଶୁକୁ ନିୟମାନୁସାରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କର। ସମସ୍ତ ଗୋମାତାମାନଙ୍କର ଦୁଧ ନିଃସଂକୋଚ ଭାବେ ଏକତ୍ର କର; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛୁକମାନେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।" "ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଲାପରେ, ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଗୋମାତାମାନେ ଶରଦ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ପହାଡ଼କୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତୁ।" "ଏହି ମୋର ମତ, ଗୋପମାନେ, ଯଦି ଏହା ଆନନ୍ଦରେ କରାଯିବ, ତେବେ ଗୋମାତା, ପହାଡ଼ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଉପକୃତି ହେବ।" କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପଗଣ ମନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖ ଫୁଲିଯାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ!" "ହେ ଶିଶୁ, ତୁମର ମତ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଯାହା କହିଛ, ସବୁ କାମ ମୁଁ କରିବି—ପହାଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଯାଉ।" ଏହିପରି, ଗୋପମାନେ ପହାଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ପହାଡ଼କୁ ଦହି, ଖିର, ମାଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ସେମାନେ ଶତ-ଶତ, ହଜାର-ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରାଇଲେ; ତାପରେ ଗୋମାତାମାନେ ପହାଡ଼କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ତାହାକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ବଳଦମାନେ ପହାଡ଼ ଚୂଡ଼ାରେ ମେଘ ଦଳର ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ; ଗୋବିନ୍ଦ, ପହାଡ଼ର ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, କହିଲେ, "ମୁଁ ପହାଡ଼।" କୃଷ୍ଣ, ସେହି ରୂପରେ, ଗୋପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ଗୋପମାନେ ଆଣିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ପହାଡ଼ ଉପରେ ଭୋଜନ କଲେ। ପ୍ରଥମ ରୂପ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାପରେ, ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପକୁ ପୂଜିଲେ; ଗୋପମାନେ ଦେଇଥିବା ବର ଗ୍ରହଣ କରି, ନିଜ ପଶୁଚରଣ ଭୂମିକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। ଏପରି ଉତ୍ସର୍ଗ ଅଟକିଗଲାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ବର୍ଷା ଦେଇଥିବା ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ମେଘମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ମେଘମାନେ, ମୋର ଆଜ୍ଞା ପରେ ତୁମେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ନନ୍ଦଗୋପ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ବଡ଼ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଗୋଚରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି; ଏମିତି ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼ ବର୍ଷା ଦେଇ ଗୋମାତାମାନେ ଦୁଃଖିତ କର।" "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଉଚ୍ଚ ପହାଡ଼କୁ ଚଢ଼ି, ପବନ ସହ ଏକତାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ବର୍ଷାର ଝଂକାର ଦେଇ ଗୋମାତାମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ଏକ ବଡ଼ ବର୍ଷାରେ ଭରିଗଲା। ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ପବନରେ ଗୋମାତାମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ଶିର ଦେଖି ଶୁଇ ରହିଲେ।