ତାଲ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଧା-ଦେମନ କୌଣ୍ଡରେ ତଳଗଛର ଉପରୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ, ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ପବନ ମେଘକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦିଏ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳଭଦ୍ର ସହଜରେ ଏହି ଗଧା-ଦେମନଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଳଗଛରେ ଫେଲିଦେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭୂମି ଫଳ ଓ ଦେମନଙ୍କର ଶବରେ ଶୋଭିତ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାଲ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଗଂଗା ଅନ୍ଧା ଚରାଗାହରେ ଶାନ୍ତିରେ ତରୁଣ ତରୁଣୀ ଗାଁର ଗାଈମାନେ ସୁଖରେ ତଜା ଘାସ ଚରିବାରେ ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଚରିବା ନିଷେଧ ଥିଲା। ଗଧା-ଦେମନ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ସୁନ୍ଦର ତାଲ ଜଙ୍ଗଲ ଗୋଲା ଓ ଗୋଲାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଶୋଭା ପାଇଲା। ଏହା ପରେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ—କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ—ଅତି ଖୁସିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ସେମାନେ ଦୁଇଟି ତରୁଣ ବଳଦ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର କୋଞ୍ଚ ଉପରେ ଆସୁଛି। ଦୁଇଜଣ ଗାଈମାନେ ଦୂରରେ ଚରାଇବା, ନାମ ଡାକିବା, ରାଶି ଦେହରେ ଗାଈ ଚରାଇବା ପଟି ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସୁନା ଓ କଳା ଚୂରା ଲଗା ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହାରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଧଳା ଓ ଏକ କଳା ମେଘ ଭଳି। ସେମାନେ ଭୂମିରେ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାନ ଅଧିପତି ହେଉଥିବା ସତ୍ତା ଅପେକ୍ଷା। ମାନବ ରୂପରେ ହାସି-ଖେଳି, ମାନବତାର ସମ୍ମାନ କରି, ତାଲ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏମିତି ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ମାନବ ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁକୁଳ। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାରେ ଝୁଲା, ଦୂତ୍ୟ, ପଥର ଫିଙ୍ଗିବା ମାନେ ଅନେକ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ମଜା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେମନ 'ପ୍ରଳମ୍ବ' ଗୋଲା ରୂପ ଧରି ଏଠାରେ ଆସିଗଲା, ଏହି ଦେମନ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ସେ ମାନବ ରୂପରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଗୋଲାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଗଲା, ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ମଧ୍ୟରେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣକୁ ବିନ୍ଦୁ କରି ବଳରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ଚିନ୍ତା କରିଲା। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଶିଶୁ ଖେଳ 'ହରିଣ କ୍ରୀଡନ' ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦୁଇଜଣ ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଲାଫିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଶ୍ରୀଦାମା ସହ, ବଳରାମ ପ୍ରଳମ୍ବ ସହ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୋଲାମାନେ ଏକାଠି ଲାଫିଲେ। ଏହି ଖେଳରେ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀଦାମାକୁ, ବଳରାମ ପ୍ରଳମ୍ବକୁ ଜିତିଲେ; ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୋଲାମାନେ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ ଜିତିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ହାରିଗଲେ। ହାରିଥିବାମାନେ ଜିତିଥିବାମାନେ କୁ ଦୋଉଳା ଉପରେ ବୋସାଇ ବନ୍ୟ ଗଛ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ପୁନଃ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଲେ। ପ୍ରଳମ୍ବ ତୁରନ୍ତ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦୋଉଳା ଉପରେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲା, ଏବଂ ରୁକିଲା ନାହିଁ, ଏକ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ ଭଳି ଦୂରକୁ ଗଲା। ଅଧିକ ଦୂର ନେଇଯାଇପାରିଲା ନାହିଁ, ପ୍ରଧାନ ଦାନବ ରାଗରେ ବିଶାଳ ଆକାର ଧରିଲା, ଏକ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି। ସଂକର୍ଷଣ ତାକୁ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକାର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର, ଚମତ୍କାର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗାଡ଼ି ଚକା ଭଳି, ତାଙ୍କ ପଦସଂକ୍ରମଣରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ—ସେ ବୋଲିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ! ଦେଖ, ଏହି ଦେମନ ମୁଁ ଦେଉଁଛି, ଗୋଲା ରୂପ ଧରିଛି, ଏହାର ସତ୍ୟ ଆକାର ପାହାଡ଼ ଭଳି।" "ମଧୁ-ନିଶ୍ଚୟକ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମୁଁ ଦୂରେ ନେଉଛି, ଏବେ କଣ କରିବି?" ଗୋବିନ୍ଦ, ମହାନ ଆତ୍ମା, ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଜାଣି, ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ମାନବ ରୂପ ଧରିଛ କି? ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତତମ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।" "ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଧିପତି, କାରଣର କାରଣ, ଏକ ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଥିରେ ବିଶ୍ୱ ଓ ଏକ ମହାସାଗର ଏକାଠି।" "ତୁମେ ଓ ମୁଁ, ଏହି ଜଗତର ଏକାଠି କାରଣ; ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ଦୁଇ ରୂପରେ ଆସିଛୁ, ତଥାପି ଏକାଠି।" "ତୁମର ଅପାର ଆତ୍ମାକୁ ମନେ କର, ଦେମନକୁ ନିଜର ଭିତରେ ଦଳନ କର। ମାନବ ରୂପ ଧରି, ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କର।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ସ୍ମରଣ କରାଯିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହସିଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ ପ୍ରଳମ୍ବକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ବଳରାମ ନିଜ ମୁଠିରେ ପ୍ରଳମ୍ବର ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ; ଏହି ଘାତରେ ପ୍ରଳମ୍ବର ଚକ୍ଷୁ ବାହାରି ଆସିଗଲା। ତାଙ୍କର ଖପର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବାହାରିଲା, ଦେମନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିରେ ଖସି ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ବଳରାମଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋଲାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ, "ବହୁତ ଭଲ! ବହୁତ ଭଲ!" ପ୍ରଳମ୍ବ ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଗୋଲାମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୁନଃ ଗୋକୁଳକୁ ଫେରିଲେ। ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଏକାଠି ବ୍ରଜରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ବର୍ଷା ଋତୁ ବିତିଗଲା, ଶରତ୍ ଆସିଲା, ହାସି-ଖେଳ ଓ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଖୋଲା ଆକାଶ ଓ ତାରା ଚମକିଥିବା, କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ଗୋଲାମାନେ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆଶାଭରା, କୃଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇ, ଜେଷ୍ଠମାନେ ପାଇଁ ଜିଜ୍ଞାସାରେ କହିଲେ। "ଏହି 'ଇନ୍ଦ୍ର' କିଏ, ଯାହାର ନାମରେ ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ?" ସେ ନନ୍ଦା ଗୋଲାକୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ସେ ମେଘ ଓ ଜଳର ଅଧିପତି, ଦେବମାନେ ରାଜା, ଶତକ୍ରତୁ। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ମେଘ ଜଳ ବର୍ଷା କରେ।" "ଏହି ବର୍ଷାରେ ଉତ୍ପାଦିତ ଫସଲ ଆମେ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛୁ; ଏହାର ଉପଭୋଗ କରି ଦେବମାନେକୁ ତୃପ୍ତି ଦେଉଛୁ।