ନନ୍ଦ ବ୍ରିହତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କୃତ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ବାଳକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଗୁପ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ, ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କ ଉରୁ ଓ ପାଦକୁ, ବାମନ ତାଙ୍କୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରିବେ। ତିନି ଲୋକରେ ତ୍ରିବିକ୍ରମ ଭାବରେ ପଦବିବା ଗୋବିନ୍ଦ ମୁଣ୍ଡକୁ, କେଶବ ଗଳାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବେ। ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିର ନାରାୟଣ ମୁହଁ, ହାତ, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ। ବୈକୁଠ ଚାରି ଦିଗରେ, ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟମ ଦିଗରେ, ହୃଷୀକେଶ ଆକାଶରେ ଓ ମହିଧର ପୃଥିବୀରେ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ। ଏଭଳି ସୁରକ୍ଷା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ନନ୍ଦ ବାଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗଡ଼ା ତଳେ ଶିଶୁ ଶୟନରେ ରଖିଦେଲେ। ଗୋପଗଣ ପୁତନାଙ୍କ ମହାକାୟ ଦେହ ଦେଖି ବଡ଼ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, ମଧୁସୂଦନ ଗଡ଼ା ତଳେ ପଡ଼ି ମା'ଙ୍କ ଦୁଧ ପାଇଁ ଆଶା କରି ନିଜ ପାଦ ଉଠାଇ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଗଡ଼ା ଉଲଟିଗଲା, ପାତ୍ରପାଣି ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ଗଡ଼ା ପ୍ରତିକୂଳ ଦିଗରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଗୋପ ଓ ଗୋପିମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଦୌଡ଼ି ଆସି, ଶିଶୁକୁ ପଛୁଆ ଭାବରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିଏ ଗଡ଼ା ଉଲଟାଇଦେଲା?” ପାଖରେ ଥିବା ଶିଶୁମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ଗଡ଼ା ଉଲଟାଇଦେଲା।” “ଆମେ ଦେଖିଲୁ, ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପାଦ ଦେଇ ଗଡ଼ାକୁ ଉଲଟାଇଦେଲା, ଅନ୍ୟ କିଏଁ କିଛି କରିନାହିଁ।” ଗୋପମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରି ଚୁପଚାପ ବସିଗଲେ, ନନ୍ଦ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇ ଶିଶୁକୁ ଉଠାଇଲେ। ଯଶୋଦା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରି ଭଙ୍ଗ ଗଡ଼ା ଓ ଭାଗିଥିବା ପାତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଦହି, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଗୋକୁଳରେ ଗର୍ଗ ମୁନି, ବସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଗୋପମାନେ ଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଦୁଇ ଶିଶୁଙ୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରିୟା କଲେ। ବଡ଼ ଶିଶୁଙ୍କୁ ରାମ ଓ ଅନ୍ୟକୁ କୃଷ୍ଣ ନାମ ଦେଲେ; ଗର୍ଗ ମୁନି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବିବେକରେ ଏହି ନାମ ଦେଲେ। ସାଉଁ ଦିନରେ ଦୁଇ ଶିଶୁ, ବଳଶାଳୀ ହୋଇ, ଖେଳ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଘୁଣ୍ଡି ଘସି ଲାଲ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଗୋମୟ ଛାଇ ଲଗାଇ, ଏଦିକ ସେଦିକ ଘୁଞ୍ଚି ଖେଳୁଥିଲେ, ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଉଥିଲେ। ଗୋଷ୍ଠର ମଧ୍ୟରେ ଖେଳି, ଗୋଉଠରେ ଯାଇ, ଏହି ଦିନ ନବଜାତ ଛାନାମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଟାଣିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଯଶୋଦା ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ଏକଠି ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅଶାନ୍ତ ଖେଳକୁ ବନ୍ଦ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।