କଂସ ତୁରନ୍ତ ଆସି ଝିଅଟିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବକୀ, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦୟା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ — “ଛାଡିଦିଅ, ଛାଡିଦିଅ!” କଂସ ଝିଅଟିକୁ ପଥର ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଫିଙ୍ଗାଯିବା ସମୟରେ, ଝିଅଟି ଆକାଶରେ ଅଟକି ରହିଲା, ଏବଂ ଏକ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଷ୍ଟବାହୁ ଦେବୀର ରୂପ ନେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ— “କଂସ, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛ? ତୁମକୁ ମାରିବା ଲୋକ ଆଗରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାର, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଥିଲେ, ଏବେ ତୁମର ନାଶ। ଏହାକୁ ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କର, ଏବଂ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କର।” ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ଅଳଂକାର ଧାରଣ କରି, ଆକାଶ ମାଗରେ ଆପଣାକୁ ଦେଖାଇ ଚଲିଗଲେ, ଏବଂ ବୋଜାରାଜା କଂସ ଦେଖିଲେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଏହା ପରେ, କଂସ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ପ୍ରଳମ୍ବ, କେଶୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। "ଓ ପ୍ରଳମ୍ବ, ବଳବାହୁ, କେଶୀ, ଧେନୁକ, ପୁତନା, ଅରିଷ୍ଟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରଭାବରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ସେତେ ମହାନ୍ ନୁହଁନ୍ତି। ଝିଅଟି କହିଥିବା କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟମାନେ, ମୁଁ ସେମାନେ ସେତେ ମହାନ୍ ନୁହଁନ୍ତି। ତେବେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ, ମୁଁ ଏଉଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ପାଇଁ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରିବି। ଦେବକୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଝିଅଟି କହିଛି, ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି — ସେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଲୋକ। ଏହିପାଇଁ, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଶିଶୁ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ, ସେଉଁଠି ସାବଧାନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ।" ଏଭଳି ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କୁ କୌଣସି ବିରୋଧ ନଥିବା ଭାବରେ କଥା କହିଲେ— "ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଗର୍ଭର ଶିଶୁମାନେ ମୁଁ ଅପନବାସ୍ତବରେ ମାରିଦେଇଛି; ଏବେ ମୋ ନାଶ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ତେଣୁ ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହଁ — ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା ଘଟିବ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଛ, ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା।" ଏଭଳି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇ, କଂସ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଏବଂ ପୁନଃ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବସୁଦେବ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗଡ଼ିକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦେ ଓ କହୁଛନ୍ତି — “ମୋତେ ପୁଅ ଜନ୍ମିଛି!” ବସୁଦେବ ସମ୍ମାନର ସହିତ କହିଲେ, “ଭଲ ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିଛି। ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବା ଦାନ୍ଡ ତୁମେ ଦେଇଛ; ଏହି କାରଣରେ ତୁମେ ଆସିଥିଲ; ଏବେ ରହିବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତୁମ କାମ ଶେଷ ହୋଇଛି; କାହିଁକି ଅଧିକ ରହିବ? ଶୀଘ୍ର ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଯାଅ। ମୋ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ରୋହିଣୀରୁ ଜନ୍ମିଛି; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷା କର।" ଏଭଳି କହି, ନନ୍ଦ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ସାମଗ୍ରୀ ଗଡ଼ିରେ ଚଢ଼ାଇ, ଦାନ୍ଡ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଗୋକୁଳକୁ ଚଲିଗଲେ। ଗୋକୁଳରେ ଥିବା ସମୟରେ, ପୁତନା — ଶିଶୁହନ୍ତା — ରାତିରେ ଶୁଇଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଷ୍ଠନ ଦେଇଲେ। ପୁତନା ଯେଉଁ ଶିଶୁକୁ ଷ୍ଠନ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଶିଶୁର ଶରୀର କ୍ଷଣେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଷ୍ଠନକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଦୃଢ଼ କରି, କ୍ରୋଧରେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଶୋଷଣ କଲେ। ପୁତନା, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶେଷ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଗଠି ଓ ଯୋଗ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଭୟଜନକ ମୃତ୍ୟୁରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଜାଗି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁତନାର ଷ୍ଠନ ଉପରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭୂମିରେ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଯଶୋଦା କମ୍ପିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୋଳରେ ନେଇ, ଗୋପଛା ଝାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶିଶୁର ଦୁଷ୍ଟ ଦୂର କଲେ। ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଗୋବର ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ, ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ଏହିପରି କହିଲେ— "ହରି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ମୂଳ, ଯାହାର ନାଭିରୁ ଲୋଟସ ଉପଜିଛି ଏବଂ ଯାହାରୁ ବିଶ୍ୱ ଜନ୍ମିଛି, ସେ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। କେଶବ, ଯିଏ ଦ୍ୱାରା ମୃଗ ରୂପରେ ପୃଥିବୀକୁ ତୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ବିଷ୍ଣୁ ତୁମର ଗୁପ୍ତ ଅଂଶକୁ, ଜନାର୍ଦନ ତୁମର ଜଘନ୍ ଓ ପାଦକୁ, ବାମନ, ଯିଏ କ୍ଷଣେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ସଦା ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ତ୍ରିବିକ୍ରମ ରୂପରେ ବିଚରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତୁମର ମୁଣ୍ଡକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ; କେଶବ ତୁମର ଗଳାକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ନାରାୟଣ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ତୁମର ମୁହଁ, ହାତ, ମନ ଓ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ବୈକୁଂଠ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟଦିଗରେ, ଋଷିକେଶ ଆକାଶରେ, ମହିଧର ପୃଥିବୀରେ ସୁରକ୍ଷା କରୁ।" ଏଭଳି ସୁରକ୍ଷା କ୍ରିୟା କରି, ନନ୍ଦ ଶିଶୁକୁ ଗଡ଼ିର ତଳେ ଏକ ଶିଶୁ ଶୟନ ଉପରେ ଶୁଇଲେ। ଗୋପମାନେ, ପୁତନାର ବଡ଼ ଦେହ ଦେଖି, ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, ମଧୁସୂଦନ ଗଡ଼ିର ତଳେ ଶୁଇଥିବା ସମୟରେ, ମା କୋଳ ଚାହି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଉଠାଇ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶିଶୁର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଗଡ଼ି ଉଲଟିଗଲା; ତାହାର ମାଟି ଓ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଗଡ଼ି ଅପଜିତ ଦିଗରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସମସ୍ତ ଗୋପ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରି, ଦୌଡ଼ି ଆସି, ଶିଶୁକୁ ପଛକୁ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିଏ ଗଡ଼ିକୁ ଉଲଟିଦେଲା?” ଶିଶୁମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ ଗଡ଼ିକୁ ଉଲଟିଦେଲା।