ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ଏମ୍ବ୍ରିଓ ଉତ୍କଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସଂସାରରେ ସଂକର୍ଷଣ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ସେ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଚମକିବେ।” ତାପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କର ଶୁଭ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ବିନା ବିଳମ୍ବରେ ଯଶୋଦାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।” ବର୍ଷା ଋତୁର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀରେ, ରାତିରେ, ମୁଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ଏବଂ ନବମୀରେ, ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବି। ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶୟନରେ ମୁଁ ରଖାଯିବି, ଏବଂ ମୋ ଶକ୍ତିର ଇଚ୍ଛାରେ, ଦେବକୀଠାରୁ ଭସୁଦେବ ତୁମକୁ ନେଇଯିବେ। କଂସ ତୁମକୁ ଧରିବେ, ଦେବୀ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଉପରେ ଭିଁଡ଼ି ଦେବେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମ ଥାନ ପାଇଯିବ। ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶିର ନମାଇ, ତୁମେ ଏକ ଶତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବା ପରେ, ନିଜ ଭଉଣୀରୁପେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ଅନେକ ଦାନବଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଅନେକ ନିବାସ ସହିତ ଶୋଭିତ କରିବେ। ତୁମେ ହେଉଛ, ଶ୍ରୀ, ନମ୍ରତା, କୀର୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ଧୈର୍ୟ, ଲଜ୍ଜା, ପୋଷଣ, ଉଷା, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଅଛି—ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପ ହେଉଛ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦରେ ତୁମକୁ ଆର୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ଅମ୍ବିକା, ଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, କ୍ଷେମ୍ୟା, କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି, ସକାଳ ଓ ସଂଧ୍ୟାରେ, ନମ୍ର ରୂପ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରିବେ; ମୋ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ମଦ୍ୟ, ମାଂସ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜିତ ହେଲେ, ତୁମେ ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ମୋ କୃପାରେ ସମସ୍ତେ ସଦା ଶୁଭ ହେବେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ। ଦେବୀ, ଏପରି ଯାଅ, ଯେପରି ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ଏପରେ, ଯଥା ଆଗରୁ ବର୍ଣ୍ନିତ, ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଛଅ ଏମ୍ବ୍ରିଓ ରଖିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏମ୍ବ୍ରିଓ ଉତ୍କଳନ କଲେ। ସପ୍ତମ ମାସରେ, ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲା, ତେବେ ହରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ତିନି ଜଗତର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ଦିନ, ଯୋଗନିଦ୍ରା ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜ, ଆକାଶରେ ଗ୍ରହମାନେ ଶୁଭ ଭାବରେ ଚଳିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ, ଋତୁମାନେ ଅନୁକୂଳ ହେଲେ। ଦେବକୀଙ୍କ ତୀବ୍ର ତେଜରେ କେହି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଚମକୁଥିବା ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିବା। ଦେବୀ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଲେ। “ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଜ୍ଞାନ, ଅମୃତ, ଆଲୋକ ହେଉଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଛ। ଦୟା କର, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ପ୍ରେମରେ, ତୁମେ ସେ ଭଗବାନକୁ ଧାରଣ କରିଛ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନିର୍ବାହିତ ହୁଏ।” ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଷ୍ଟୁତି କଲେ, ଦେବକୀ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନକୁ ଧାରଣ କଲେ, ଯେ ଜଗତର ଉଦ୍ଧାରକ। ପ୍ରଭାତରେ, ବିଶ୍ୱ ପଦ୍ମ ଉଦ୍ବୋଧନ ପାଇଁ ମହାତ୍ମା ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବକୀଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଯାନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମେଘମାନେ ଶାନ୍ତ ଗୁଞ୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଚାରି ଭୁଜାବଳୀ, ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ସଦୃଶ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଭଗବାନକୁ ଦେଖି, ଭସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତିନି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଷ୍ଟୁତି କଲେ, କିନ୍ତୁ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ; ଦୟା କରି ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଉତ୍କଳନ କର। ଆଜି, କଂସ ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ, ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ତୁମ ଅବତରଣ ଜାଣି। ଯେଉଁ ଅନନ୍ତ ରୂପର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଅଧିଷ୍ଠାତା, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଛ, ସେ ଦେବତା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶିଶୁର ରୂପ ଦେଖାଇଛ, ଦୟା କର। ଏହି ଚାରି ଭୁଜା ରୂପ ଉତ୍କଳନ କର, ଯେଉଁଠି କଂସ ତୁମ ଅବତରଣ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଯାହାକୁ ଆଗରୁ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲ, ପୁତ୍ର ଚାହିଲା, ଦେବୀ, ଆଜି ଫଳ ମିଳିଛି; ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ଚୁପ ହେଲେ। ଭସୁଦେବ ରାତିରେ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ବାହାରକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି, ଯୋଗମାୟାର ନିଦ୍ରାରେ ରକ୍ଷା କର୍ମୀ ଏବଂ ମଥୁରାର ଦ୍ୱାରପାଳ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହେଲେ, ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ। ସେଇ ରାତିରେ, ମେଘମାନେ ଭାରି ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଶେଷ ତାଙ୍କ ଫଣା ଦ୍ୱାରା ଭସୁଦେବଙ୍କୁ ଆବରଣ କରି ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଭସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁକୁ ନେଇ, ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଅତି ଗଭୀର ଏବଂ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା ଜଳରେ ଗୋଡ଼ ଉପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିଜିବା ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ନଦୀ କୂଳରେ, ସେ ନନ୍ଦ ଏବଂ ବଡ଼ ଗୋପମାନେ କଂସଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଯଶୋଦା ଯୋଗମାୟାର ନିଦ୍ରାରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହେଲେ, ସେଇ ଦେବୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଭସୁଦେବ, ଅପାର ତେଜର, ଶିଶୁକୁ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶୟନରେ ଶୀଘ୍ର ରଖିଲେ ଏବଂ କନ୍ୟାକୁ ନେଇଲେ। ଯଶୋଦା ଜାଗିବାପରେ ନୀଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନବଜାତକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଭସୁଦେବ ପୁଣି କନ୍ୟାକୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ ଦେବକୀଙ୍କ ଶୟନରେ ରଖିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ। ଶିଶୁର ରୋଦନ ଶୁଣି, ରକ୍ଷା କର୍ମୀମାନେ ଉଠି ଦେବକୀଙ୍କ ଜନ୍ମର ବାର୍ତ୍ତା କଂସଙ୍କୁ ଦେଲେ।