ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତିନି ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ତାଣିଆ ଫୁଲ ପରି ଅତି ଶୁଭ୍ର ଦେହ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ, ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଛନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ବାହୁରେ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଚାରିଟି ହାତ, ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଙ୍ଗଳମୟ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଉପରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଓ ଅଭୂଷଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ଦେବସ୍ପର୍ଶୀ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଦେବମାଳା ରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ଋଷି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଦାଣ୍ଡାଇଯିଲା, ସେ ଶିରସ୍ତଙ୍ଗ ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ—"ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଆଜି ମୋର ତପସ୍ୟା ଫଳ ପାଇଲା।" ଏପରି କହି, ସେ ମହାମୁନି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ହେ ନାରାୟଣ, ହେ ହରି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ବୀଜ, ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ବିଶ୍ୱର ସାକ୍ଷୀ—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଜୟଶୀଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, କମଳନୟନ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତୁମେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ପଦ୍ମପତି, ନିତ୍ୟ, ଭୂମିର ଗର୍ଭ, ଧୃଢ଼, ଶାସକ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଆଦି ନାହିଁ, ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ଅମୃତ, ଅଜୟ, ଜୟୀ, ଅଜିତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ବର୍ଷା ଓ ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅତିଦୁର୍ଗମ, ଦୃଢ଼, ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଗତିର ନାଶକ, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ହରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଭୂତମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଞ୍ଚଭୂତରେ ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଭୂତରେ ବସିଥିବା, ଭୂତମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଭୂତମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଯଜ୍ଞର ଧାରକ, ଭୟହରା, ଯଜ୍ଞର ଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ, ପୃଶ୍ନି ଗର୍ଭଜ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, କ୍ଷେତ୍ରଧାରକ, କ୍ଷେତ୍ରବାସି, କ୍ଷେତ୍ରନାଶକ, କ୍ଷେତ୍ରସ୍ରଷ୍ଟା, କ୍ଷେତ୍ରଶ୍ୱାମୀ, କ୍ଷେତ୍ରାତ୍ମା, କ୍ଷେତ୍ରାତୀତ, କ୍ଷେତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଗୁଣମୟ ନିବାସ, ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ଗୁଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣଦାତା, ଗୁଣଭୋକ୍ତା, ଗୁଣରେ ଆନନ୍ଦ, ଗୁଣତ୍ୟାଗୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ହରି, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଜୟୀ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପଞ୍ଚଭୂତ, ବଷଟ୍କାର, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ଭବନ୍ତିର ନାଥ। ତୁମେ ଭୂତସ୍ରଷ୍ଟା, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଭବ, ଭୂତଧାରକ, ଭୂତପ୍ରଭବକ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅଜନ୍ମା, ନାଥ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତୁମେ ଅନନ୍ତ, କର୍ମଜ୍ଞ, ପ୍ରକୃତି, ବୃଷାକପି, ରୁଦ୍ର, ଦୁର୍ଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତ, ନାଥ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା, ଜୟୀ, ଶମ୍ଭୁ, ବୃଷଭାକାର, ଶଙ୍କର, ଉଶନା, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଜନ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱଜୟୀ, ଶରଣ, ରକ୍ଷକ, ଅକ୍ଷୟ, ଶମ୍ଭୁ, ସ୍ଵୟଂଭୂ, ବୃଦ୍ଧ, ପରମଗତି। ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଓଁ, ପ୍ରାଣ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ବର୍ଷାଦାତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ। ତୁମେ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ; ଆତ୍ମା ଭାବରେ ପରିଗଣିତ; ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଜଳ, ଭୂମି। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୋକ୍ତା, ହୋତା, ହବି, ଯଜ୍ଞ, ସ୍ୱାମୀ, ବ୍ୟାପକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତ ଲୋକନାଥ। ତୁମେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତୁମେ ଦିନ, ତୁମେ ରାତି, ପଣ୍ଡିତମାନେ ତୁମକୁ ବର୍ଷ ବୋଲନ୍ତି। ତୁମେ କାଳ, କାଳର ଭାଗ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କ୍ଷଣ, ପରମାଣୁ; ତୁମେ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ପୁରୁଷ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ନପୁଂସକ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ସ, ଚକ୍ଷୁ, ଦୃଢ଼, ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତ୍ତି, ନିତ୍ୟ, ଅଜୟ, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ପରମ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା, ବେଦଙ୍କ ଅଙ୍ଗ, ଅକ୍ଷୟ; ବେଦଜ୍ଞ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ସମ ଓ ସ୍ଥିର। ତୁମେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତା, ଧାରକ, ଧନ, ଔଷଧ, ସଂଯମୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତିତ। ତୁମେ ନେତା, ପ୍ରଧାନ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଥମଜ, ଆଧାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂଯମୀ, ଅପତିତ। ତୁମେ ସଂଯମ, ନିୟମ, ଉତ୍ତମ, ଚତୁର୍ଭୁଜ; ତୁମେ ଅନ୍ନର ଆନ୍ତରିକ ଆତ୍ମା, ପରମାତ୍ମା। ତୁମେ ଗୁରୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ, ବାମ, ଶୁଭ; ତୁମେ ଉଦୁମ୍ବର, ଶାସ୍ତ୍ର, ପ୍ରକାଶିତ, ପ୍ରଜାପତି। ତୁମେ ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି, ଦେବ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି; ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ରୂପ, ଯମ, ଦେବଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା। ତୁମେ ସଙ୍କର୍ଷଣ ଦେବ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିତ୍ୟ; ବସୁଦେବ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ଗୁଣରହିତ। ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ମାଧବ; ହଜାରମୁଣ୍ଡିଆ ଦେବ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ହଜାରଚକ୍ଷୁ। ତୁମେ ହଜାରପଦ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ; ଦେବଦେବ, ପୁଣି ଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ପରିମାଣରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଯାହା ହୋଇଛି, ଏହା ସବୁ ତୁମେ, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ହେ ମହାଇନ୍ଦ୍ର; ଯାହା ହେବ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ତୁମେ ନାଥ, ତୁମେ ସତ୍ୟ, ତୁମେ ଅମୃତ। ତୁମଠାରୁ ଏହି ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପରିମିତ; ତୁମେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଦଶ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ତୁମେ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ବିଶ୍ୱରୂପ, ନବଅଂଶ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର; ନବଅଂଶ ମଧ୍ୟଲୋକରେ, ନିତ୍ୟ ଓ ପୁରୁଷ ସମ୍ପର୍କୀତ। ଦୁଇଅଂଶ ଭୂମିରେ ସ୍ଥିତ, ଚାରିଅଂଶ ଏଠାରେ ଅଛି; ତୁମଠାରୁ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯାହା ବିଶ୍ୱରେ ବର୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ତୁମଠାରୁ ବିରାଟ୍ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ସେ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶୋଭାରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ତୁମଠାରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅନ୍ନ, ଘୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ତୁମଠାରୁ ଚାଷ ଓ ଅଚାଷ ଉଦ୍ଭିଦ, ଗାଈ, ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।