ଏକ ସମୟରେ, କଣ୍ଡୁ ଋଷି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏକ ଶୋଳେ ବର୍ଷର ଯୁବକ ଭଳି ଦେବମୟ ଶୌଭା ଓ ଯୁବତାର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଦିବ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର, ଦିବ୍ୟ ଓଷ୍ଟ୍ର, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧ ଧରି, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା, ସେ ଅଚନ୍ତାରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ରୂପ ନେଲେ । ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖି ଏକ ଯୁବତୀ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—"ଆହା, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ!"—ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ । ପ୍ରତିଦିନ ନିୟମିତ ନୃତ୍ୟ, ସ୍ନାନ, ତ୍ୱିଳିତ ଉପାସନା, ପାଠ, ହୋମ, ଆତ୍ମ-ଅଧ୍ୟୟନ, ଦେବତାର ପୂଜା, ବ୍ରତ, ଉପବାସ, ଶାସନ, ଧ୍ୟାନ—ଏସବୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ କଣ୍ଡୁ ଋଷି । କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ, ସେ ସମସ୍ତ ନିୟମ ଛାଡି ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ଯୁବତୀ ପାଇଁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଦିନ ରାତି ତାଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ଆନନ୍ଦ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହେଉଛି ବୋଲି ଅନ୍ଧାରେ ଅବାଧ ରହିଲେ । ସମୟର ଅନ୍ତର୍ଗତ ତ୍ୱିଳିତ, ରାତି, ଦିନ, ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ବର୍ଷ ଯେତେ ଦିନ ଗଲା, ସେ କଣ୍ଡୁ ଋଷି ଏହା ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ମନ ଏକାନ୍ତ ଭୋଗରେ ଲଗି ରହିଲା । ଏହି ଯୁବତୀ ମଧୁର କଳାରେ ଦକ୍ଷ, ଦ୍ୱିଜଜନ, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମନୋହର ଭାଷାରେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ । ଏପରି ଭାବରେ, କଣ୍ଡୁ ଋଷି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଲଗି, ମନ୍ଦାର ପାହାଡର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏହି ଯୁବତୀ ସହିତ ଏକ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ଯୁବତୀ କଣ୍ଡୁ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମହାଭାଗ!" କଣ୍ଡୁ ଋଷି ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ଯୁବତୀରେ ଲଗିଥିବାରୁ, "ଏକାନ୍ତିକା, ଅଧିକ କିଛି ଦିନ ରୁହ, ପ୍ରିୟ!" ବୋଲି କହିଲେ । ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଯୁବତୀ ଆଉ ଏକ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ । ପୁନଃ, ଯୁବତୀ କହିଲେ, "ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବି," କିନ୍ତୁ କଣ୍ଡୁ ଋଷି ଆଉ ଥୋଡ଼ା ଦିନ ରୁହିବାକୁ କହିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଏକ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ ହେଲା, ତାପରେ ଶୁଭ ମୁହାଁ ଯୁବତୀ ଏକ ଦିନ ହସିଲେ, ଏବଂ ମମତାର ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ବିଦାୟ ନେଲେ । ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ରୁହ, ଶୁଭ ଭୃକ୍ତି, ଦୀର୍ଘ କାଳ ପରେ ଯିବି।" ଏହି ରୂପେ, ଯୁବତୀ ତାଙ୍କର ଶାପର ଭୟରେ, ଏକ ଦୁଇ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଋଷିଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ, ମୃଦୁ ଓ ଭୟଭୀତ ଯୁବତୀ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ଏହି ଯୁବତୀ ସହିତ, ମହା ଋଷି ଦିନ ରାତି ନିତ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ପ୍ରେମରେ ଲଗି ରହିଲା । ଏକ ଦିନ, ଏକ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଋଷି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଛାଡି ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଯୁବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ?" ଋଷି କହିଲେ, "ଦିନ ଶେଷ ହେଇଯାଇଛି, ମୁଁ ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରିବି, ନାହିଁ ହେଲେ ମୋର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେବ।" ଯୁବତୀ ହସି କହିଲେ, "ଧର୍ମର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଜି କି ତୁମର ଦିନ ଶେଷ ହେଲା? ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; କାହାକୁ ଏହା କହୁଛ?" ସକାଳରେ ତୁମେ ଏହି ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆସିଥିଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ତୁମେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା । ଏବେ ସାନ୍ଧ୍ୟା ହେଇଯାଇଛି, ଦିନ ଶେଷ ହେଲା; ଏହି ମଜା କାହିଁକି? ସତ କଥା କହ, ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କ'ଣ? ସକାଳରେ ତୁମେ ଆସିଥିଲ, ଏହା ସତ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିନରେ, ଏହି ଅବଧିରେ, ତୁମ ପାଇଁ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଅତିତ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଋଷି ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଭୟଭୀତ, କି ଅବଧି ଅତିତ ହୋଇଛି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୋ ସହିତ ରହିଛି?" ଯୁବତୀ କହିଲେ, "ସାତ ଶତ ନଅ ବର୍ଷ, ଛଅ ମାସ ଓ ତିନି ଦିନ ଅତିତ ହୋଇଯାଇଛି।" ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି କଥା ସତ କି ମିଥ୍ୟା, ଶୁଭେ? ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ତୋ ସହିତ ଅତିତ ହୋଇଛି।" ଯୁବତୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ମିଥ୍ୟା କହିପାରିବି ନାହିଁ, ବିଶେଷ କରି ଆଜି, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଣ୍ଡୁ ଋଷି ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ—"ହଁ, ମୋ ଉପବାସ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଧନ ହରାଇଯାଇଛି, ବିବେକ ଚୋରାଯାଇଛି, ଏକ ଯୁବତୀ ମାୟା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି। ବ୍ରହ୍ମ, ଯେଉଁ ଛଅ ତରଙ୍ଗକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ୱ-ନିୟମରେ ଜ୍ଞାନ ହେବା ଉଚିତ; ମୁଁ ଏହି ପଥ ତିଆରି କରିଛି, ଏହିପରି ମହା ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଦୂର ହୋଇଛି—ଲଜ୍ଜା ହେଉ।" "ସମସ୍ତ ବ୍ରତ, ସମସ୍ତ ବେଦ, ସମସ୍ତ କାରଣ—ଆଜି ଏହି ନରକର ଗ୍ରାମକୁ ନେଇଯିବା ପଥରେ ଅଭିଲାଷାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।" "ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତୁମକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସପ୍ତପଦୀ ମିତ୍ରତା କରିଛି, ଏହା ଧର୍ମଜନଙ୍କର ରୀତି।" "କିମ୍ବା, ତୁମର ଦୋଷ କ'ଣ? ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି କ'ଣ କରିପାରିବି? ଦୋଷ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋର, କାରଣ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ଲାଗିପାରିଲି ନାହିଁ।" "ଯେପରିକି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ମୋର ମଦିରାପ୍ତ ଉପବାସ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେପରି ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବଡ଼ ମୋହରେ ମୁଁ ଅବହେଳିତ ହୋଇଯାଇଛି।" ଯେପରି ଋଷି ଏହିପରି ଯୁବତୀ ସହିତ କଥା କହୁଥିଲେ, ଯୁବତୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଘମରେ ଭିଜିଗଲେ, ଏବଂ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କୁ ଏପରି କମ୍ପିତ ଦେଖି, ଋଷି କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ଯା, ଯା!" ଏହିପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଯୁବତୀ ଆଶ୍ରମ ଛାଡି ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଇ, ଗଛର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘମ ପୁଞ୍ଜିଗଲା । ଯୁବତୀ ଗଛ ଗଛ ଚାଲି, ଲାଲ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଘମ ଶୋଷଣ କଲେ । ଏପରି, ଋଷି ଏକ ବୀଜ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ଏହି ବୀଜ ଘମର ଆକାରରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଠାରୁ ବାହାରିଲା ।