ମାଲୟ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ହଳୁହଳୁ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଝରିପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଫୁଲ ତୀର ଧାରଣ କରୁଥିବା କାମଦେବ, ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ମଧ୍ୟରେ ମୁନି ଅଚମ୍ବିତ ହୋଇ ଗୀତର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ ଏବଂ କାମବାଣର ଆଘାତରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଶୋଭାମୟ ଭୃକୁଟି ଥିବା ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଯାଇ, ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା, ଉପର ଚୀର ଖସିପଡ଼ିଲା, ଶରୀର କମ୍ପିତ, ଚମଡ଼ିରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କାହାର? ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ହସିଁଥିବା ମୁହଁ, ତୁମେ ମୋର ମନକୁ ଚୋରି ନେଉଛ। ସତ୍ୟ କହ, କିଏ ତୁମେ, ହେ ସ୍ଲିମ୍ କଟିବନ୍ଧୁ?” ସେ ସମ୍ବିତ୍ ହୁଏ, “ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ, ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି। ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ—ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ସ୍ୱୟଂନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି, ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେଇ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରେ, କାମଦେବ, ବାୟୁ ଓ ବସନ୍ତ—ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ—ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଯାଇ, ହରିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କଣ୍ଡୁ ମୁନି, ସେଇ ଯୁବତୀ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଏହି ରୂପ କାମଦେବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଅଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଛଉଦ୍ଦ ବର୍ଷର ଯୁବକ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଚୀର, ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଏହି ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଯୁବତୀ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, “ଆହା, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି କେମିତି!” ବୋଲି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ, ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ପାଠ, ହୋମ, ଦେବତାର ପୂଜା, ଉପବାସ, ନିୟମ ଓ ଧ୍ୟାନ—ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ଯୁବତୀ ସହ ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ କାମରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହେଉଛି ବୋଲି ଅଜାଣି। ସମୟ କେମିତି ଚାଲିଯାଉଛି—ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଦିନ, ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ବର୍ଷ—ସେ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲା। ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟ କାମକଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଗୁପ୍ତ ଶୂଣ୍ଠାରେ କାମନାଦାୟିନୀ କଥା ଦେଇ ମୁନିଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ କଣ୍ଡୁ ମୁନି ଘରେ ରହି ଏହି ଯୁବତୀ ସହ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ତଳେ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କଲେ। ଏକଦିନ ଯୁବତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ଦୟାକରି, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।” ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ, “ଅଧିକ କିଛି ଦିନ ରୁହ, ପ୍ରିୟ।” ଏପରି ଭାବେ ଯୁବତୀ ଆଉ ଏକଶତ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ସହ ରହି, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ପୁନଃ ସେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି।” ମୁନି ପୁନି କହିଲେ, “ଅଧିକ କିଛି ଦିନ ରୁହ।” ଏପରି ଭାବେ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ ହେଲାପରେ, ସେଇ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ମୁହଁର ଯୁବତୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଏଠି ରୁହ, ଶୋଭାମୟ ଭୃକୁଟି, ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଯିବା।” ଯୁବତୀ ଭୟରେ, ମୁନିଙ୍କ ଶାପ ଭୟରୁ, ପ୍ରାୟ ଦୁଇଶ ଅବଦି ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଆଗ୍ରହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟ ଓ ସ୍ନେହ ବିଚ୍ଛେଦର ବେଦନା ଜାଣି, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ତାଙ୍କ ସହ ମହାମୁନି ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ପ୍ରତିଦିନ ନୂତନ ହେଉଥିଲା। ଏକ ଦିନ ମୁନି ଅତିଆବଶ୍ୟକ କାମରେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, ଏବେ ଯୁବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେଉଁଠି ଯାଉଛ?” ମୁନି କହିଲେ, “ଦିନ ବିତିଗଲା, ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଧନ କରିବି, ନହେଲେ ମୋର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେବ।” ଯୁବତୀ ହସି ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ, “ଧର୍ମ ଜ୍ଞ, ଆଜି ଦିନ ବିତିଗଲା କି? ଏହା କ’ଣ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! କାହାକୁ ଏହି କଥା କହିବେ?” ସେଉଁଠି ଯୁବତୀ କହିଲେ, “ପ୍ରଭାତେ ଆପଣ ଏହି ସୁନ୍ଦର ନଦୀତଟକୁ ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ଆପଣ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା, ଦିନ ବିତିଗଲା; ଏହି ମଜା କଥା କାହିଁକି? ସତକଥା କହନ୍ତୁ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କ’ଣ?” ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭାତେ ଆସିଥିଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶତାଧିକ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।” ଏହା ଶୁଣି, ମୁନି କମ୍ପିତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେତେ ସମୟ ଚାଲିଗଲା ମୋ ସହ ରହିବାକୁ?” ଯୁବତୀ କହିଲେ, “ସାତଶ ନ' ଏବଂ ନଅ ବର୍ଷ, ଛଅ ମାସ ଓ ତିନି ଦିନ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇଛି।” ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, କିମ୍ବା ମଜା କରୁଛ? ମୋତେ ତ ଏକ ଦିନ ହେଉଛି ମାତ୍ର।” ଯୁବତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠି ତୁମ ସାମ୍ନାରେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିପାରିବି? ବିଶେଷ କରି ଆଜି, ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଧର୍ମପଥ ଅନୁସରି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ସ୍ୱୟଂକୁ ନିନ୍ଦା କରି କହିଲେ, “ହାୟ, ମୋର ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଧନ ହରାଇଗଲା, ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଚୋରି ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ମୋହ ପାଇଁ ଏକ ନାରୀ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।