ଏହି କଥାରେ, ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷ ନ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ନ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନରେ ନ ଇଛା ଅଛି, ନ ଦ୍ୱେଷ ଅଛି—ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଲୋକର ଅନେକ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଯେଉଁ ତୃଷ୍ଣାକୁ ଛାଡିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ସେଇ ତୃଷ୍ଣା ବୟସରେ ବଢିଲେ ବଢେ, କିନ୍ତୁ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହି ତୃଷ୍ଣା ଜୀବନର ଅନ୍ତରେ ଦୁଃଖର ରୋଗ ଭଳି; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହାକୁ ଛାଡିଦେଇଥାଏ, ସେ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ବୟସ ବଢିଲେ କେଶ ପକେ, ଦାନ୍ତ ଖସେ, କିନ୍ତୁ ଧନ ଓ ଜୀବନ ପ୍ରତି ତୃଷ୍ଣା କେବେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୁଖ, ଦେବତାମାନେ ଭୋଗୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ, ଏହି ତୃଷ୍ଣା ଛାଡିଦେବାର ଆନନ୍ଦର ଏକ ଛଏଂଶ ମୂଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ରାଜା ଋଷି ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭାରୀ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ସେ ମହାନ୍ୟ ବ୍ରିଗୁତୁଙ୍ଗ ଶିଖରକୁ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ, ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସହିତ ଗଲେ। ସେ ରାଜବଂଶରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ମହାନ ରାଜା ଋଷି ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯଦୁବଂଶର କଥା କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ନାରାୟଣ, ହରି, ଓ ବୃଷ୍ଣି ଖ୍ୟାତିର ମୂର୍ତ୍ତି ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଯିଏ ଏହି ଯୟାତି ଚରିତ୍ର କଥା ସଦା ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ସୁସ୍ଥ, ଧନୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହୁଏ। ଏହିପରେ, ବୈଶ୍ୟମ୍ପାୟନଙ୍କୁ ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ: "ହେ ସୂତ, ଆମେ ପୁରୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ, ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ବଂଶ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ତେଣୁ ବୈଶ୍ୟମ୍ପାୟନ କହିଲେ, "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ପୁରୁଙ୍କ ବଂଶକୁ ଆରମ୍ଭରୁ କ୍ରମିକ ଭାବରେ କହେଉଛି। ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ସୁବୀର; ସେଠାରୁ ମନସ୍ୟୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଅଭୟଦ। ଅଭୟଦଙ୍କ ପୁଅ ସୁଧନ୍ୱାନ୍, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁବାହୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱ। ରୌଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଦଶଜଣ ପୁଅ: ଦଶାର୍ଣ୍ଣେୟ, କୃକଣେୟ, କକ୍ଷେୟ, ସ୍ଥଣ୍ଡିଳେୟ, ସନ୍ନତେୟ, ଋଚେୟ, ଜଳେୟ, ସ୍ଥଳେୟ, ଧନେୟ, ଓ ବନେୟ। ଏହାସହିତ ଦଶଜଣ କନ୍ୟା: ଭଦ୍ରା, ଶୂଦ୍ରା, ମଦ୍ରା, ଶଳଦା, ମଳଦା, ଖଳଦା, ବିପ୍ରା, ନଳଦା, ସୁରସା, ଓ ଗୋଚପାଳା। ଏହି ଦଶଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଚପାଳା ଓ ଷ୍ଟ୍ରୀରତ୍ନକୂଟା ନାମକ ଦଶଜଣ ଥିଲେ; ଏମାନଙ୍କ ବିବାହ ପ୍ରଭାକର ନାମକ ଏକ ଅତ୍ରିବଂଶୀ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ହେଲା। ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ସେ ଏକ ପୁଅ ସୋମଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ, ସେଇ ସୋମ ଆଲୋକ ଦେଲେ, ଏବଂ ପତନଶୀଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ବଚନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଲେ ନାହିଁ; ଅତ୍ରି ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶର ସ୍ଥାପନା କଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସେଇ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ ଦଶଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ବେଦଜ୍ଞ ଓ ବଂଶସ୍ଥାପକ ମୁନି ହେଲେ। ସେମାନେ 'ସ୍ୱସ୍ତ୍ୟାତ୍ରେୟ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ତିନି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ। କକ୍ଷେୟଙ୍କ ତିନି ପୁଅ ଥିଲେ: ସଭାନର, ଚାକ୍ଷୁଷ, ପରମାନ୍ୟୁ। ସଭାନରଙ୍କ ପୁଅ ଚତୁର କଳାନଳ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମଜ୍ଞ ସୃଞ୍ଜୟ, ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁଅ ପୁରଞ୍ଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜନମେଜୟ। ଜନମେଜୟଙ୍କ ପୁଅ ମହାଶାଳ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ମହାମନାସ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁମହାମନାସ, ଯିଏ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ମହାମନାସଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଉଷୀନର ଓ ଅନ୍ୟଜଣ। ଉଷୀନର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚଜଣ ରାଜବଂଶୀ ସ୍ତ୍ରୀ: ନୃଗା, କୃମି, ନବା, ଦର୍ବା, ଓ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ: ନୃଗାଙ୍କ ପୁଅ ନୃଗ, କୃମିଙ୍କ ପୁଅ କୃମି, ନବାଙ୍କ ପୁଅ ନବ, ଦର୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ସୁବ୍ରତ, ଦୃଷଦ୍ୱତୀଙ୍କ ପୁଅ ଉଷୀନରର ରାଜା ଶିବି। ଶିବିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଶିବୟ, ନୃଗରୁ ଯୌଧେୟ, ନବରୁ ନବରାଷ୍ଟ୍ର, କୃମିରୁ କୃମିଳାପୁର, ସୁବ୍ରତରୁ ଅମ୍ବଷ୍ଠ। ଶିବିଙ୍କ ଚାରିଜଣ ପୁଅ: ବୃଷଦର୍ଭ, ସୁବୀର, କେକୟ, ମଦ୍ରକ; ଏହି ବଂଶରୁ କେକୟ, ମଦ୍ରକ, ବୃଷଦର୍ଭ, ସୁବୀର ଏବଂ ତିତିକ୍ଷୁଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହେଲା। ଉଷଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ଫେନ, ଫେନଙ୍କ ପୁଅ ସୁତପା, ସୁତପାଙ୍କ ପୁଅ ବଳି। ଏହି ବଳି ମାନବ ରୂପରେ ଜନ୍ମି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସୁନାର ବାଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ସେ ଗୁରୁଯୋଗୀ ରାଜା ହେଲେ। ବଳିଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ: ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, ସୁହ୍ମ, ପୁଣ୍ଡ୍ର, ଓ କଳିଙ୍ଗ। ଏହି ବଂଶକୁ ବାଳେୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ବାଳେୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।