ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳ ଓ ଶ୍ରୀଗିରି ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ତଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଧାର୍ମିକ କଥା ଘଟିଥିଲା । ସେଠାରେ ଆଦିକେଶ ନାମକ ମହାଦେବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ମୁନିମାନେ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ଏଠି ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧାର୍ମିକ ଋଷି ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ ବେଦ ନାମକ ମହାମୁନି ଥିଲେ । ଆଦିକେଶ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତ୍ରିପୁରାରି, ସେଠି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିନେ ଦିନେ ପୂଜିତ ହୁଏ । ବେଦ ନାମକ ଏହି ବିଦ୍ୱାନ୍ ଦ୍ୱିଜ ଭିକ୍ଷା ନେବାକୁ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଉଥିଲେ । ସେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶିକାରୀ ପର୍ବତରେ ଦିନକୁ ଦିନ ଶିକାର କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନ ଘୁଞ୍ଚି ବିଲାଇ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ଶିକାର କରି ଫେରିବା ବେଳେ, ମୁଁହରେ ପାଣି ଭରି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ, ଧନୁର ଶୀର୍ଷରେ ମାଂସ ରଖି, ଶିକାରୀ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଏହି ଆଦିକେଶଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ । ସେ ଆସି ମାଂସ ବାହାରେ ରଖି, ଗଙ୍ଗାରେ ଗିଲା, ମୁଁହରେ ପୁଣି ପାଣି ନେଇ ଶିବଙ୍କୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲା । ଏହିଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ପତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାଂସ ନେଇ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲା । ବେଦଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂଜା ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ, ମୁଁହରେ ଆଣିଥିବା ପାଣି ଦେଇ, ଶିକାରୀ ନିଜ ପଦ୍ଧତିରେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ପତ୍ର ଓ ମାଂସ ଦେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲା—"ଶିବ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ"। ଶିବଙ୍କୁ ନିଜ ଭାବ ଭଲ ଭାବିବା ଛାଡ଼ି, ଶିକାରୀ କିଛି ଜାଣୁନଥିଲେ । ସେ ମାଂସ ନେଇ ଫେରିଯାଉଥିଲେ । ଏହି କାମ ସେ ଦିନକୁ ଦିନ କରୁଥିଲେ । ତଥାପି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିଲେ—ଏହି ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୃପା । ଯେଉଁଯେଉଁ ଦିନ ଶିକାରୀ ନ ଆସିଥିଲେ, ଶିବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲେ । ଶିବଙ୍କ ଅସୀମ କୃପା କିଏ ବୁଝିପାରିବ ? ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିଗଲା । ବେଦ ଏହା ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ—"ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ କରାଯାଇଥିବା ପୂଜାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ସେ ଅପରାଧୀ, ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ । ଯିଏ ଗୁରୁ, ଦେବତା, ଦ୍ୱିଜ, ମାଲିକଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ; ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିଥିବା ଲୋକ ତ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବେଦ ଓ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କରୁଛି ?" ଯିଏ ଅରଣ୍ୟର ଫୁଲ, ଦେବୀୟ କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିବା ପରେ ମାଂସ ଓ ଗଛପତ୍ର ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ । ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବେଦ ନିଜ ଦେହ ଲୁଚାଇ ରହିଲେ । "ମୁଁ ଏହି ପାପୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ" ବୋଲି ଭାବି, ଶିକାରୀ ପୂର୍ବବାତ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ସେଠାରେ ଶିକାରୀଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖି, ପ୍ରାଚୀନ ନାଥ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଶିକାରୀ, ତୁମେ ପୁନି ପୁନି କ୍ଳାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏତେ ଦିନ ପରେ କାହିଁକି ଆସିଛ ? ତୁମ ବିନା ମୁଁ କିଛି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେନି । ଶାନ୍ତି ରୁହ, ପୁତ୍ର ।" ଏହି ଭାବ କଥା ଶୁଣି ବେଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ । ଶିକାରୀ ପୂର୍ବବାତି ନିଜ ପୂଜା କରି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ବେଦ ଏବେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଶିକାରୀ ପାପୀ, ନୀତି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, କ୍ରୂର, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରତି ଦୟା ନାହିଁ । ନିମ୍ନ କୁଳର, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଗୁରୁ ନାହିଁ, ବେଠିକ କାମ କରେ, ଏକ ଗାଈକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିନାହିଁ । ସେ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ କିଛି କହୁନାହିଁ ? ମୁଁ ତ ନୀତି ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୂଜା କରିଛି । ଏ ଶିକାରୀ ତୁମେ ଛାଡ଼ି କାହାର ଶରଣ ନେଇନାହିଁ, ସ୍ତ୍ରୀ-ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ଅଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଦେଇ ପୂଜା କରେ । ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ମୋତେ ନୁହେଁ—ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ! ଏହି ଭିଲ୍ଲ କୃତ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବି । ମୁଁ ମାଟିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟକୁ ମଧ୍ୟ; ଏହିପରି, ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ପଥର ଫିଙ୍ଗିବି ।" ବେଦ ଏହିପରି କହିଲେ, ତେବେ ଭଗବାନ ହସି କହିଲେ, "କାଲି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର, ତାପରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପଥର ଫିଙ୍ଗ ।" ବେଦ ମଧ୍ୟ 'ଏହି ଭଲ' ବୋଲି ପଥର ରଖି, କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, 'ମୁଁ କାଲି କରିବି' ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ପରେ ସକାଳେ ନିଜ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ବେଦ ସାଧାରଣ ଭାବେ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଦେଖିଲେ ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତ ଝରୁଛି । ବେଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ କ'ଣ ଘଟିଛି ?" ତାପରେ ମାଟି, ଗୋବର, କୁଶ ଓ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦେଇ ଧୋଇ, ପୂର୍ବବାତି ପୂଜା କଲେ । ସେଇ ସମୟରେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଶିକାରୀ ଆସିଲେ । ତାପରେ ଲିଙ୍ଗ ଭିତରେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ଦେଖିଲେ । ଏହି ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶିକାରୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ନିଜକୁ ଶତଶଃ ଏବଂ ସହସ୍ରଶଃ ତୀର ଦେଇ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ ।