ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ସେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ସବୁ କଥା ବ୍ୟାକ୍ୟା କରିଦେଲେ; କୌଣସି ଅଂଶ ଛାଡ଼ି ନ ଦେଇ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରବାହକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ, ଯେମାନେ ନିୟମକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନରକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର, ଆଚରଣ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ ଓ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନରକରେ ପତିତ ହେବେ। ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣି ହର୍ଷଣ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣି କହିଲେ—"ମୋର ପିତା ହେଲେ ଟ୍ୱଷ୍ଟୃ, ଯିଏ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ; ମାତା ହେଲେ ବିଷ୍ଟି, ସେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର; ଏବଂ ଭାଇମାନେ ମହାତ୍ମା, ଯାହାଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖଣା, ଦୋଷରହିତ ଓ ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ହେବେ। ଏହି ସବୁ ପାଇଁ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର, ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି। ନାହିଁଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି ନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ, "ହର୍ଷଣ, ତୁମର ମନ ପବିତ୍ର; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ହର୍ଷଣ। ବହୁତ ପୁଅ ଥାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ବଂଶକୁ ଚାଲି ନେଇନାହାନ୍ତି; କେବଳ ଏକ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ବଂଶ ଚାଲିଥାଏ। ଯିଏ ବଂଶର ଆଧାର, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେଇ ପୁଅ; ଅନ୍ୟଥା, ସେ କେବଳ ରୋଗ।" "ତୁମେ ଯେଉଁପରି ମୋତେ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ କଥା କହିଛ, ତେଣୁ ଏବେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଗୌତମୀକୁ ଯାଅ। ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଶାନ୍ତ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେବେ।" ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହର୍ଷଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଗୌତମୀକୁ ଗଲେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ, ହରି ହର୍ଷଣଙ୍କୁ ବଂଶର କ୍ଷେମ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଅଘଟନକୁ ଦୂର କରି କହିଲେ, "ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ଏହିପରି, ବିଷ୍ଟି, ପିତା, ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ସେଠାରୁ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ 'ଭଦ୍ରତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଠାରେ ହରି, ମଙ୍ଗଳର ନାୟକ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭଲ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି—ଜନାର୍ଦନ ଭାବେ ବିଶ୍ୱଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଏଠାରେ ବିରାଜିତ। ଏହିପରି, ପଟତ୍ରି ତୀର୍ଥ ଏକ ଏମିତି ସ୍ଥାନ, ଯାହା ରୋଗ ଓ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; କେବଳ ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଏ। କଶ୍ୟପଙ୍କର ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ସମ୍ପାତି ଓ ଜଟାୟୁ, ଏହି ବଂଶରେ ତାଙ୍କର ଆଗମନ ହେଲା। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ଅରୁଣ ଓ ଗରୁଡ଼; ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ସମ୍ପାତି ନାମକ ପଟତ୍ରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଟାୟୁ; ଦୁଇଜଣ ଏକାପେକା ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ଓ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଦିନକୁ ଉଡ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବାକୁ ଗଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପଖ ଜଳିଗଲା, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଦେଖି, ଅରୁଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ଭାସ୍କର, ଏମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ପୂର୍ବରୁ ରକ୍ଷା କର।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଅନୁରୋଧ ମାନି, ଦୁଇ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଖୁସି କରିଲେ। ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି, ଜଟାୟୁ, ଅରୁଣ, ସମ୍ପାତି, ଗରୁଡ଼, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯାହା ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଏହି ସ୍ଥାନ 'ପଟତ୍ରି ତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପରିଚିତ—ବିଷ ନାଶକ ଓ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରେ। ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣ ସ୍ୱୟଂ ବିରାଜିତ। ସେମାନେ ଗୌତମୀ ତୀରେ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଶିବ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବିରାଜିତ। ଏହି ତୀର୍ଥ ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏଠି ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ମଣିଷ ସମସ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଏ। ଏହିପରି, ଏହି ସ୍ଥାନ 'ବିପ୍ର ତୀର୍ଥ' ଓ 'ନାରାୟଣ' ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ଏଠାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଅଛି—ଏଥିରେ ଏକ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୁଣବନ୍ତ, ରୂପଶୀଳୀ ଓ କୃପାଳୁ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଥିଲେ ଅସନ୍ଦିବ। ଏଠି, ତାଙ୍କ ପିତା ଅସନ୍ଦିବଙ୍କ ବିବାହ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଏବେଳେ ରାତି ହେବା ସମୟରେ ଅସନ୍ଦିବ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁନଥିଲେ, ମୃଦୁ ମନ ଓ ଅଲସ୍ୟରେ ଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା। ସେ ଅସନ୍ଦିବକୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଗୌତମୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳ, ଶ୍ରୀଗିରିର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ନଗର ଥିଲା, ଧର୍ମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଶ୍ରୟ; ଏହାର ରାଜା ଥିଲେ ବୃହତ୍କୀର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ରାଜଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ। ରାତି ଶେଷରେ, ରାକ୍ଷସୀ ଅସନ୍ଦିବଙ୍କୁ ନେଇ ସେହି ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେଠିର ରୂପ ହମେଶା ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେ, ରୂପ ବଦଳାଇ ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଦକ୍ଷିଣ ଗୋଦାବରୀ କୂଳରେ, ବୟସ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କହିଲେ—"ଏହି ଗଙ୍ଗା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଥାଯଥିତ ଭାବେ ଏଠି ପୂଜା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯଥେଷ୍ଟ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ।