ଚିଚ୍ଚିକ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁଠି ଯେ କିଛି ଶୁଭକାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ତାହାର ଫଳରେ ଆଜି ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ମନେ ପକାଇପାରୁଛି।” ଏହି ଉପରେ ପବମାନ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ଚିଚ୍ଚିକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲା?” ତାହାପରେ ଗରୁଡ ରାଜା ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଗଦାଧର ନାମକ ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ, ମୋତେ ସେଠାକୁ ନେଇଯାଅ। ସେ ତୀର୍ଥ ସବୁ ତୀର୍ଥମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ଏବଂ ଆଶାପୂର୍ଣ୍ଣକାରୀ—ଏହି କଥା ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଗୌତମୀରେ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ ଧାମରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଦୁଃଖ ନାଶକ ତୀର୍ଥ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ; ମୁଁ ସମଗ୍ର ହୃଦୟରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋର ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଏହା କେବେ ହେବ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ କିପରି ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇପାରିବେ? ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିପାରୁନି, କାରଣ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର; ଏହିଯୋଗୁ ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି। ଯିଏ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଦୁଃଖକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ କୃପା ଓ ଦୟାର ଆଶ୍ରୟ—ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ପରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୁନି ଜନ୍ମ ଦୁଃଖ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ଚିଚ୍ଚିକ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦ୍ୱିଜ ରାଜା ପବମାନ ତାଙ୍କୁ ଦେବତା ଗଦାଧର ଓ ଗଙ୍ଗା ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଚିଚ୍ଚିକ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ରକାରିଣୀ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ହେ ଗଙ୍ଗେ, ହେ ଗୌତମୀ, ସେଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ପାପୀ ହିସାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଏହିଯୋଗୁ ହେ ନଦୀମା, ମୁଁ ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ଏହି ଦେହଧାରୀ ଜଗତରେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକମାତ୍ର ପଥ। ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଗଙ୍ଗାରେ ଶରଣ ନେଇ, ଦ୍ୱିଜ ଚିଚ୍ଚିକ “ହେ ଗଙ୍ଗେ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର” ବୋଲି ଭାବି ସ୍ନାନ କଲେ। ତାପରେ ପର୍ବତବାସୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଚିଚ୍ଚିକ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପବମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ ପବମାନ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ; ସେଠିଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ପାବମାନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ବେଦବିଦ୍ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହି ଗଦାଧରକୁ କୋଟିତୀର୍ଥ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି; ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କରାଯାଇଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣା ଫଳ ଦିଏ। ଏହାକୁ ଭଦ୍ରତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶମ କରେ ଏବଂ ମହାଶାନ୍ତି ଦିଏ। ଏହି ସମୟରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଉଷା, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଛାୟା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଶନେଇଶ୍ଚର। ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଓ ପାପମୟୀ ବିଷ୍ଟି। ସାବିତ୍ରୀ ଏହି କନ୍ୟାକୁ କାହାକୁ ବିବାହ ଦେବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଯେଉଁଠିକି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ନାୟକ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ କାହାକୁ ବିବାହ ଦେବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଦେଖି ଲୋକମାନେ କହୁଥିଲେ, “ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆମେ କଣ କରିବୁ?” ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଷ୍ଟି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଲୋକରେ ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରେ; ନ ଦେଲେ, ପିତା ପାପୀ ହିସାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଷ ପରେ ଓ ଦଶମ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ, ପିତା ନିଷ୍ଠାର ସହ ବିବାହ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ। କୁମାରୀକୁ ଏକ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ, ଧନୀ, ଶିକ୍ଷିତ, ଯୁବକ, ଉତ୍ତମ ବଂଶର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା ଅନ୍ୟଥା କରାଯାଏ, ପିତା ସଦା ନରକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି; ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କନ୍ୟାଦାନକୁ ଧର୍ମର ଉପାୟ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ମୂଢ଼ ଏବଂ କାମନାବଶ, ଲୋକମାନେ ନରକର ଭୋଗୀ; ଏପଟେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଓପଟେ ଏକ ଶୋଭନ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ କୁମାରୀ। ଯିଏ କୁମାରୀ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ବା ତିଳ ବିକ୍ରୟ କରେ, ସେ ପାଇଁ କେବେ ରୌରବ ଓ ଅନ୍ୟ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ବିବାହରେ କ୍ଷମା ନାହିଁ। ଏପରି କେସରେ ପିତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ପାପ ଲାଗେ, ତାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା କିଏ କରିପାରିବ? ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମାରୀ ଲଜ୍ଜା ଜାଣିନାହାନ୍ତି ଓ ଧୂଳିରେ ଖେଳନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ବିବାହ ଦେବା ଉଚିତ; ନ ଦେଲେ, ପିତାମାତା ଅଧୋଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କ ରୂପ; ପିତା ଯିଏ, ସେଠି ପୁତ୍ର ଅଛି। ଏହି ଲୋକରେ କିଏ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସୁଖୀ କରିବାକୁ ଚାହେନି? ପିତା କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯାହା କରନ୍ତି—ଦେଇବା, ସମ୍ମାନ କରିବା, ରକ୍ଷା କରିବା—ସେସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ମନାଯାଏ; ଏପରି କନ୍ୟାମାନେ ପାଇଁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦେଉଥାଏ। ସନ୍ତାନ ଓ ନାତିମାନେ ପାଇଁ କିଏ ସୁଖ ଆଣିବାକୁ ଚାହେନି? ଯିଏ କୁମାରୀମାନେ ପାଇଁ ସୁଖ ଆଣନ୍ତି, ସେ ଧନ୍ୟତାର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ତର୍କ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଟିକୁ ଭାସ୍କର କହିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? କିଏ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ? କାରଣ, ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି। ବଂଶ, ରୂପ, ବୟସ, ଧନ, ଶିକ୍ଷା, ଆଚରଣ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର—ଏସବୁ ଗୁଣ ଆମେ ମଧ୍ୟ ରଖୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଏହି ଦୋଷ ଛାଡ଼ି। ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? କାହାକୁ ତୁମକୁ ଦେବି? ତୁମେ ଅନବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ଦୋଷାରୋପ କରୁଛ। ଏପରି କହି, ଭାସ୍କର ପୁଣି ବିଷ୍ଟିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯଦି ତୁମେ ସେଥିପାଇଁ ସମ୍ମତି ଦିଅ, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଠି ଦେଇଦେବି। ଏପାଇଁ ମୋତେ ଅନୁମୋଦନ କର।” ତାହାରେ ବିଷ୍ଟି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁସାରେ ପତି, ପୁତ୍ର, ଧନ, ସୁଖ, ଆୟୁ, ରୂପ ଓ ସ୍ନେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।