ମୁଁ ଅବିବେକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ଜ୍ଞାନୀମାନେଂକ ସେବା ରୁ ଦୂରେଇଯାଇଥିଲି; ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପାପୀ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ଦୁଇଟି ମୁଖ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲି, ଦୁଃଖ ଓ ଅପମୃତ୍ୟୁରେ ପୀଡିତ ହେଲି; ଏହି ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେ ମୋର ଉପରେ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଯୋଗୁ ଅନ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ରାଜା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ପାପ ସେଉଁଠି ହୁଏ, ଯଦିଓ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏନି। କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ, ଯଦି ପଳାଉଥିବା, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା, ଭରସା କରୁଥିବା କିମ୍ବା ପୃଷ୍ଠ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ଜଣେକୁ ହତ୍ୟା କରେ— କିମ୍ବା ଅଜଣା, ବସିଥିବା କିମ୍ବା “ମୁଁ ଭୟଭୀତ” ବୋଲୁଥିବା ଜଣେକୁ ହତ୍ୟା କରେ— ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଯିଏ ଶିଖିଥିବା ବିଷୟ ବିସରିଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ବିପରୀତ କରେ, କିମ୍ବା ଗୁରୁମାନେଂକୁ ଅସମ୍ମାନ କରେ— ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ। ଯିଏ ସାମ୍ନାରେ ମିଠା କଥା କୁହେ, ପିଛିରେ କଠୋର, ମନରେ ଏକ କଥା ରଖି, ଅନ୍ୟ କଥା କୁହେ, ଏବଂ ସଦା ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ— ସେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ। ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କ ବିପରୀତ ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ, ମିଥ୍ୟା ଭକ୍ତି ଦେଖାଏ, ଅଧମ ଚିତ୍ତ ଧାରଣ କରେ— ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଭାବେ ମନ୍ୟ। ଯିଏ ଦ୍ୱେଷରେ ଦେବତା, ବେଦ, ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ସଜ୍ଜନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ— ସେ ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ରହ୍ମ ହତ୍ୟାକାରୀ। ଏପରି ଥିଲି ମୁଁ, ରାଜା; ଭଣ୍ଡ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁ ଶୁଭ ଆଚରଣ ଦେଖାଏ ଥିଲି; ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇଥିଲି। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଏକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି; ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କଥା ମନେ ପକାଇପାରୁଛି। ଚିଚ୍ଚିକଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବମାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ବ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲ?” ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ପକ୍ଷୀଙ୍କ ରାଜା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତରେ, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଗଦାଧର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି; ମୋତେ ସେଠାକୁ ନେଉ, ଧର୍ମାତ୍ମା। ସେହି ସ୍ଥାନ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ— ଏହିପରି ମହାର୍ଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଗୌତମୀରେ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଦୁଃଖ ନାଶକ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହା କେବେ ସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ କିପରି ଚାହିଦା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ? ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେଠା ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଅତି ଦୁଷ୍କର; ତେଣୁ ତୁମ ଦୟାରେ ମୋତେ ଗଦାଧର ଦର୍ଶନ ଦିଅ। ଯିଏ ଅନୁଭୂତ ଦୁଃଖକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ କୃପା ଓ ଦୟାର ଆଶ୍ରୟ, ସେଉଁଠି ଦର୍ଶନ କଲେ ପରେ ମଣିଷର ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖ ଆଉ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ତୁମ ଦୟାରେ, ଧର୍ମାତ୍ମା, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଦର୍ଶନ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ଚିଚ୍ଚିକଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ରାଜା ସେଇ ଦେବତା ଓ ଗଙ୍ଗା ଦର୍ଶନ କରାଇଲେ। ତାପରେ ଚିଚ୍ଚିକା ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣିଷ ତୁମେ, ହେ ଗଙ୍ଗା, ହେ ଗୌତମୀ, ଦର୍ଶନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଏଠା ଓ ପରଲୋକରେ ପାପୀ ଗଣାଯାନ୍ତି। ତେଣୁ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ଯଦିଓ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ଦେହଧାରୀ ଜଗତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମାର୍ଗ ନାହିଁ। ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଦ୍ୱିଜ ସ୍ନାନ କଲେ, ମନେ କହୁଥିଲେ— “ହେ ଗଙ୍ଗା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।” ତାପରେ, ପର୍ବତବାସୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପବମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ ପବମାନ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ; ସେ ଦିନରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ “ପାବମାନ” ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ବେଦବିଦ୍ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଗଦାଧରଙ୍କୁ “କୋଟିତୀର୍ଥ” ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ କରାଯାଇଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ କୋଟି ଗୁଣା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଭଦ୍ରତୀର୍ଥ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଓ ମହାଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଏଠି ଉଷା, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଛାୟା ମଧ୍ୟ ସବିତୃଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ଶନୈଶ୍ଚର। ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଓ ପାପିଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଟି। ସବିତୃ ଚିନ୍ତା କଲେ— ଏହି ଝିଅକୁ କାହାକୁ ବିବାହ କରାଯିବ? ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ନାଥ, ଏହି ଝିଅକୁ କାହାକୁ ଦେବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ କହିଲେ— “ଏପରି ଝିଅକୁ କଣ କରିବା?” ଏହିପରି ଦୀର୍ଘସମୟ ଚାଲିଥିଲା, ବିଷ୍ଟି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏକ ବାପା ଯଦି ତାଙ୍କ ଅପରିପକ୍ୱ କନ୍ୟାକୁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି; ଯଦି ନୁହେଁ, ସେ ସଦା ପାପୀ ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଷ ପରେ ଓ ଦଶମ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ, ବାପା ତାଙ୍କ କନ୍ୟାର ବିବାହ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ କନ୍ୟାକୁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ, ଧନୀ, ପାଣ୍ଡିତ୍ୟସମ୍ପନ୍ନ, ଯୁବକ, ଉତ୍ତମ କୁଳର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉଚ୍ଚଜନ, ଓ ରକ୍ଷକ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ବାପା ଏହିପରି କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ସଦା ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ; ଶିକ୍ଷିତମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କନ୍ୟାଦାନ ଧର୍ମର ମୁଖ୍ୟ ଉପାୟ, ହେ ଭାସ୍କର। ଯେଉଁ ମୂଢ଼ମତି ଲୋକମାନେ ଅତି ଅଭିଲାଷାରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ନରକ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।