ଦୁଇମୁହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତିନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ପାପ କରିଛ? ଏହି ପାହାଡ଼ କାହିଁକି ଏପରି ଜନଶୂନ୍ୟ? ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ଏକ ମୁହଁରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୁଇ ମୁହଁ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ। ଏହି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛ? ସତ୍ୟ କହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ Ciccika ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, “ହେ ପବମାନ, ମୁଁ ଆଗରୁ କିପରି ଥିଲି, ତୁମେ ଶୁଣ। ମୁଁ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ତ୍ରିତୀୟ ଭାଷା କଥା କହିଥିଲି; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲି; ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କଥା କହି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲି; ଅକୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟହୀନ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲି। ମୁଁ ମିତ୍ର, ଗୁରୁ, ନାୟକଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିଲି; କୃର ଥିଲି; ଦୃଷ୍ଟି, କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ ଶବ୍ଦରେ ଅନେକଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥିଲି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା, ଦଳ ଭଙ୍ଗ କରିବା, ସୀମା ଉଲଙ୍ଘନ କରିବା—ଏହି ସବୁ ମୋର ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିଥିଲି; ତିନି ଲୋକରେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ପାପୀ ଆଉ କିଏ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ, ମୁଁ ଦୁଇମୁହା ହୋଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି; ଏହି ପାହାଡ଼ ମୋ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜନଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହାପରେ Ciccika ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭରା କଥା କହିଲେ: “ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଯାଏ, ଯଦିଓ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇନାହିଁ। ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ ଏକ ଭୟଭିତ, ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା, ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିବା, କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଚିହ୍ନିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ବସିଥିବା, ‘ମୁଁ ଭୟଭିତ’ କହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମାରିଦେଉଛି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ ହେବାରେ ଗଣାଯାଏ। ଜେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ପଢିଥିବା ବିଷୟ ଭୁଲିଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟର ବିପରୀତ କରେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ ହେବାରେ ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ମିଠା କଥା କହି, ପଛରେ କଠୋର; ହୃଦୟରେ ଏକ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କହିଥିବା; ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ କରେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କରେ, ଦ୍ୱେଷ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରେ, ମିଥ୍ୟା ବିନୟ ଦେଖାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ରଖେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱେଷରେ ଦେବତା, ବେଦ, ଆତ୍ମା, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସଙ୍ଗକୁ ଅପବାଦ କରେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାକାରୀ। “ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ବିନୟ ଦେଖାଇଥିଲି, ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲଜ୍ଜା ରଖିବାକୁ; ତେଣୁ ଦ୍ୱିଜ ହେଉଥିଲି। ଏହିପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁଠି ମୁଁ କିଛି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି; ତାହାର ଫଳରେ ଏବେ ମୁଁ ଆଗରୁ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଛି।” Ciccikaଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପବମାନ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛ?” ଏହିବେଳେ ପକ୍ଷୀର ରାଜା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ପାହାଡ଼ରେ, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରରେ ଗଦାଧର ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି; ମୋତେ ଏଠାକୁ ନେଇଯାଅ। ଏହି ତୀର୍ଥ ସବୁ ପାପ ନାଶ କରେ, ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ—ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ଗୌତମୀରେ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସରେ ଏପରି ଦୁଃଖ ନାଶକ ତୀର୍ଥ ଅନ୍ୟ କିଏ ନାହିଁ; ମୁଁ ମନ, ଶରୀର, ଆତ୍ମା ସହିତ ଏହି ତୀର୍ଥ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ମୋର ଉଦ୍ୟମରେ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସକ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବାମାନେ କେମିତି ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇପାରିବେ? ଉଦ୍ୟମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତୀର୍ଥ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ; ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ; ତେଣୁ ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଗଦାଧର ଦେଖିପାରିବି। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅକଥିତ ଦୁଃଖ ଜାଣିପାରେ, ଦୟା ଓ କ୍ରୁପାର ନିବାସ—ସେହିଠାରେ ଦେଖିଲେ ମନୁଷ୍ୟର ଦୁଃଖ ଆଉ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି।” Ciccikaଙ୍କ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଗଙ୍ଗା ଦେଖାଇଦେଲେ। Ciccika ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ହେ ଗଙ୍ଗା, ହେ ଗୌତମୀ, ସେ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ପାପୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ତେଣୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ଜଗତରେ ଶରୀରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଟୁଟ ପଥ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦଯୁଗଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପବିତ୍ର ମନ ରଖି, ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ Ciccika ସ୍ନାନ କଲେ, ମନରେ ‘ହେ ଗଙ୍ଗା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର’ ଭାବି। ପରେ, ପବମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ Ciccika ଗଦାଧରକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କଲେ। ଏହା ପରେ ପବମାନ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ସ୍ୱନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ; ସେହିଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ‘ପବମାନ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ବେଦଜ୍ଞ ମାନେ ଗଦାଧରକୁ ‘କୋଟିତୀର୍ଥ’ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି; ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ କରିଲେ ତାହାର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣା ହେଇଯାଏ। ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ‘ଭଦ୍ରତୀର୍ଥ’ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଶମ କରେ, ଏବଂ ମହାଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଉଷା, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଛାୟା ସବିତ୍ରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶନିଶ୍ଚର।