ଶାକଲ୍ୟ, ଗୌତମୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ନରସିଂହଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ପରଶୁର ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଅରିବା ଚରଣ ଏବଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ “ସରସ୍ୱତ” ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଏବଂ ଦାନ କରିବାରେ, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତରେ ବହୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାଗ, ବୈଷ୍ଣବ, ଶାକଳ, ଏବଂ ପରଶୁ ରୁ ଆଗମନ ହେଲା। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ “ଚିଚ୍ଚିକା” ପବିତ୍ରତାର ସ୍ଥାନ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରେ, ଚିନ୍ତା ଦୂର କରେ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନର ସ୍ୱରୂପ ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଏହା ଉତ୍ତର ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଥିବା ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଦାଧର ଦେବତା ବସିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ଚିଚ୍ଚିକା ନାମକ ପକ୍ଷୀରାଜ, ଭେରୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା, ମାଂସ ଖାଇବାରେ ଆସକ୍ତ, ସଦା ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତରେ ବସିଥାନ୍ତି। ପର୍ବତ ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗୌତମୀ ନଦୀର ଶୋଭା ଦେଖାଯାଏ। ସେଠା ଅଞ୍ଚଳ ମାନ୍ୟସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଭିତରୁ ଭିତରୁ ଥାନ୍ତି; ଏଠାରେ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ଦୁଇପା ଏବଂ ଚାରିପା ଜୀବମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ପର୍ବତ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏଠାରେ କୌଣସି ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଭୋକ, ତିଆଁ, ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ। ପୂର୍ବ ଦିଗର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ପବମାନା, ଶୂର ବିର, ଦେବ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେଙ୍କ ସଂଗତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଭୋଗରେ ଲିନ୍ ହେଲେ। ଧନୁ ଧାରଣ କରି, ଶିକାରକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଶିକାରୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୂରୁଥିଲେ; ଏକ ଦିନ ଥକି ଏକ ଗଛ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେହି ଗଛ ଗୌତମୀ ତଟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ଋଷି ପରି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଥିଲା। ରାଜା ପବମାନା ଏହି ପର୍ବତର ଛାୟାରେ ନିବାସ କରି, ଲୋକମାନେ ସହିତ ବସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ମୁହଁ ଥିବା ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦୂତିଆ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ ଏବଂ ଥକିଥିଲା; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। “ତୁମେ କିଏ, ଦୁଇମୁହଁ ପକ୍ଷୀ? ତୁମେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏଠାରେ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ନୁହେଁ, ତେବେ କାହିଁକି ତୁମେ ଦୁଃଖିତ?” ଏବେ ଚିଚ୍ଚିକା, ମନ କିଛି ଶାନ୍ତ ହେଇ, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ହାନି ମୋତେ କରିନାହିଁ; ଏହି ପର୍ବତ ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ଋଷିମାନେ ସେବା କରନ୍ତି। ତଥାପି ମୁଁ ପର୍ବତକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖୁଛି, ଏବଂ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଲିନ୍ ହେଉଛି; ମୋତେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ମିଳୁନାହିଁ, ସଦା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କୌଣସିଠି ଶୟନ କିମ୍ବା ବିଶ୍ରାମ କିମ୍ବା ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ।” ଦୁଇମୁହଁ ବ୍ରାହ୍ମଣର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛ? କାହିଁକି ଏହି ପର୍ବତ ଶୂନ୍ୟ? ଏଠାରେ ଏତେ ଜୀବମାନେ ଏକ ମୁହଁରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି—ତେବେ ତୁମେ ଦୁଇମୁହଁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ପାରିନାହିଁ? ଏହି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ? ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏବେ ଦୁଇମୁହଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିଚ୍ଚିକା ଦୁଃଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବ କଥା କହିବି, ରାଜା ପବମାନା, ଶୁଣ। ମୁଁ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଦ୍ୱିଜ, ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଶାଖାରେ ନିପୁଣ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାଶକ, ଝଗଡାକୁ ପ୍ରେମ କରିଥିଲି, ଏକ କଥା ସାମ୍ନାରେ, ଅନ୍ୟ କଥା ପଛରେ, ଏବଂ ଆଉ ଅନ୍ୟ କଥା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କହିଥିଲି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଉନ୍ନତି ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦୁଃଖିତ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଅକୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ନିପୁଣ। ମିତ୍ର, ମାଲିକ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରି, ଅଭିନୟ କରି, ଅତି କ୍ରୂର, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶବ୍ଦରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲି। ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହାନି କରିବା, ଦୁଇକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା, ଦଳକୁ ନାଶ କରିବା, ସଦା ଏକତା ଭଙ୍ଗ କରିବା। ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବାରେ ବିବେକ ଶୂନ୍ୟ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ମୋତେ ପରି ଦୁଷ୍ଟ କୌଣସି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଦୁଇମୁହଁ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅସୁଭିତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ; ଏହି ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପର୍ବତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଅଧିକ କଥା ଶୁଣ, ରାଜା, ଧର୍ମ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୋଗ୍ୟ: ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ସମାନ ଅପରାଧ ତଥାପି କରିବା ନାହିଁ। ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ, ଏକ ଭଗିବା, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିବା, ଭରସା କରିବା, କିମ୍ବା ମୁହଁ ଦୂର କରିବା ଜଣେକୁ ମାରିଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଅଜଣା, ବସିଥିବା, କିମ୍ବା “ମୁଁ ଭୟଭିତ” କହିଥିବା ଜଣେକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମାରିଦେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଜଣେ ଶିକ୍ଷା ଭୁଲିଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ସାମ୍ନାରେ ମିଳୁନି କଥା କହି, ପଛରେ କଠୋର କଥା କହି, ହୃଦୟରେ ଏକ ଭାବ ରଖି, ଅନ୍ୟ କଥା କହି, ସଦା ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଅସତ୍ୟ ଶପଥ କରି, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ଅଭିନୟ କରି, ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା—ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ହତ୍ୟା ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।