ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସାକଲ୍ୟ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଇ କହିଲେ; ସେଥିରେ, ଵରଦାତ୍ରୀ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ସାକଲ୍ୟ କହିଲେ, “ହେ ଦୈତ୍ୟନାୟକ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରରେ କୌଣସି କାରଣ ଅଛି; ସେଇ ଦେବୀ ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।” ପରଶୁର କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ସେ ତିନି ଲୋକ ଶୁଧ୍ଧିକାରିଣୀ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ; ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସେ ଗଙ୍ଗା ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସାକଲ୍ୟଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରିଣୀ, ଦେବସୁଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଜଗତର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂରକାରିଣୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ଭୂମିର ଶାସିକା ଭାବେ ଦେଖିଲେ; ପରଶୁର, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସାକଲ୍ୟ ଗୁରୁ କହିଲେ, “ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ବିଳମ୍ବ ବିନା ସ୍ତୁତି କର; ତୁମ ଦୟାରେ ସେ ଶକ୍ତି ମୋତେ ମିଳୁ—ଏହିପରି କର।” ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦୟାରେ ପରଶୁର ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ତାପରେ, ଦୟାର ସାଗର ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଲେ। “ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ହେ ରାକ୍ଷସ, ସେସବୁ ସଫଳ ହେବ।” ସାକଲ୍ୟ, ଗୌତମୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ନରସିଂହଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳିଲା। ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ପରଶୁର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଦୟାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଦ୍ଧତ ହେଲେ। ସେଠାଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସରସ୍ୱତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତରେ ବହୁତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଭାଗ, ବୈଷ୍ଣବ, ଶାକଳ ଓ ପରଶୁ ନାମରୁ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଚିଚ୍ଚିକା ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରେ, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କହିବି: ଏହି ଶୁଭ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ପର୍ବତରେ, ଗଙ୍ଗାର ଉତ୍ତର ତୀରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଦାଧର ଦେବ ବସିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଚିଚ୍ଚିକା, ପକ୍ଷୀରାଜ ଭେରୁଣ୍ଡ, ମାଂସଭୋଜୀ ଏବଂ ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତରେ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଏଉଁଠାରେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଗୌତମୀ ନଦୀ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି। ଏହି ସ୍ଥାନ ଦେବ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏଠାରେ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ଦୁଇପାୟ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଏପରି ଗୁଣମୟ ପର୍ବତରେ, ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଭୋକ, ପିପାସା, ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କୌଣସି ଅଛି ନାହିଁ। ପୂର୍ବ ଦିଗର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ପବମାନ; ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଧନୀ, ଦେବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ। ସେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମନୋରଞ୍ଜନ, ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଭୋଗରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ଧନୁର୍ବାନ୍ଧୀ, ଶିକାର ପ୍ରେମୀ ଶିକାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ; ଏଭଳି ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି, ଏକଦିନ ଥକି ଏକ ବୃକ୍ଷ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ବୃକ୍ଷ ଗୌତମୀ ତୀରେ ଜନ୍ମିଥିଲା, ବହୁ ପକ୍ଷୀ ତାହାକୁ ଘେରିଥିଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଗୃହସ୍ଥ ଋଷି ପରି ସେବିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ପର୍ବତ ପ୍ରମୁଖ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ପବମାନ ରାଜା ଜନମାନେ ଘେରା ଥିଲେ, ବସି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବଡ଼, ଦୁଇମୁହଁ ଥିବା, ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀ, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ; ଏହି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଦୁଇମୁହଁ ଥିବା ପକ୍ଷୀ? ଦେଖୁଛି ତୁମେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ। ଏଠି କେହି ଦୁଃଖିତ ନାହିଁ; ତେଣୁ କାହିଁକି ତୁମେ ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତ?” ତାପରେ ଚିଚ୍ଚିକା ପକ୍ଷୀ, ମନ ଅଳ୍ପଶାନ୍ତ ହେଇ, ବାରମ୍ବାର ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ କେହି ଭୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କେହି ଅପକାର କରିନାହାନ୍ତି; ଏହି ପର୍ବତ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ଋଷିମାନେ ଏଠାକୁ ସେବା କରନ୍ତି। ତଥାପି ମୁଁ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଶୂନ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖୁଛି, ଏବଂ ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ; ମୋତେ କେହି ଖୁସି ମିଳେ ନାହିଁ, ମୁଁ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, କେଉଁଠି ଶୁଅ ମିଳେନାହିଁ, ବିଶ୍ରାମ ମିଳେ ନାହିଁ, ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ ନାହିଁ।” ଏହି ଦୁଇମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। “ତୁମେ କିଏ? କ’ଣ ଅପରାଧ କରିଛ? ଏହି ପର୍ବତ କାହିଁକି ଶୂନ୍ୟ? ଏଠି ବଡ଼ ପର୍ବତରେ, ଏକ ମୁଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ— ତୁମେ ଦୁଇମୁଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳୁନାହିଁ? ଏହି ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ’ଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଛି? ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ତାପରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚିଚ୍ଚିକା ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଗଳ୍ପ କହିବି, ହେ ପବମାନ, ଶୁଣ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ନିପୁଣ। ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିଲି, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ କର୍ମଭଙ୍ଗକାରୀ, ବିବାଦପ୍ରିୟ, ସମ୍ନାନ୍ତରେ ଏକ କଥା, ପଛରେ ଅନ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲି। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ସଦା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ଠକୁଥିଲି, କୃତଘ୍ନ, ସତ୍ୟହୀନ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦାରେ ପ୍ରବୀଣ। ବନ୍ଧୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ରୋହୀ, କପଟ ଚରିତ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁର, ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ କଥାରେ ଅନେକଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲି। ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା, ଦମ୍ପତିମାନେ ଭାଙ୍ଗିବା, ସମୂହ ଧ୍ୱଂସ କରିବା, ଏବଂ ସଦା ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାରେ ଥିଲା।