ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାନ ଋଷି, ସମସ୍ତ ପୂତିକର ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ Manyutīrtha ଭଳି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଶିବ, Manyu ରୂପେ ସଦା ବିରାଜିତ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ Sārasvata ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ଭାଗ୍ୟଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରେ, ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ରୋଗ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଓ ନାରଦ, ଏହି କଥାକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି। Puṣpotkaṭa ର ପୂର୍ବଦିଗରେ, ଜଗତ୍ରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ Śubhra ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା Gautamī ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ପୂତିକର ପର୍ବତରେ Śākalya ନାମକ ଏକ ମହାନ ଋଷି, ଯିଏ ଅତିଶୟ ବୈରାଗ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଅପୂର୍ବ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଗଣ ସେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ସେ ଗୌତମୀ ତୀରେ ତପସ୍ୟାରତ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନିସେବା ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ସେଠାରେ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେହି ପର୍ବତରେ Paraśu ନାମକ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଥିଲା, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୟ ପାଉଥିଲେ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ଘୃଣା କରୁଥିଲା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ କରୁଥିଲା। ସେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲା—କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେବେ ବାଘ, କେବେ ଦେବତା, କେବେ ପଶୁ, କେବେ ମହିଳା, କେବେ ହରିଣ, କେବେ ଶିଶୁ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ ସେ ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶାକଲ୍ୟ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପରଶୁ ବାରମ୍ବାର ଶାକଲ୍ୟଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ସଫଳ ହେଉନଥିଲା। ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାକଲ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ପରଶୁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି—ଦୁର୍ବଳ, ପକୁଆ କେଶ, ଦୁଃଖିତ ଦେହ—ଏବଂ ସଙ୍ଗରେ ଏକ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ଶାକଲ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏବଂ ଏହି କନ୍ୟା ଭିକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ। ଅତିଥି ସମୟରେ ଆସିଛି, ତୁମେ ଆଦର କର, ଏହା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।" "ଏହି ଜଗତରେ ସେମାନେ ଧନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଅତିଥି ଆସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ କିମ୍ବା ମୃତ୍ତ, ଯାହା ହେଉ। ଯେଉଁବେଳେ ଜଣେ ଖାଇବାକୁ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିଜ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି, ତାହା ଅତିଥିକୁ ଦେଲେ, ସେ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଥାନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶାକଲ୍ୟ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବି," ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅସନ ଦେଇ, ଆଦର କରି, ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ତାପରେ ପରଶୁ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଅତିଥି ଦୂରରୁ, କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନହେଲେ ବିପରୀତ। ଅତିଥି ଓ ନିନ୍ଦକ—ଏହି ଦୁଇଜଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗ। ନିନ୍ଦକ ପାପ ନେଇଯାଏ, ଅତିଥି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଏକ କ୍ଲାନ୍ତ ଅତିଥି ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ଅଦେଖା କଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀ ନାଶ ହୁଏ। ତେଣୁ, ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ମୋ ଇଛା ପୂରଣ କର, ତେବେ ମୁଁ ଖାଇବି, ନହେଲେ ନାହିଁ।" "ଦିଆଯାଇଛି," ବୋଲି ଶାକଲ୍ୟ କହିଲେ, ଏବଂ "ଖାଅ," ବୋଲି ରାକ୍ଷସ କହିଲା। ତେବେ ପରଶୁ କହିଲା: "ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ମୁଁ ଦ୍ୱିଜନୁହେଁ, ତୁମ ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି। ମୋ ଅଙ୍ଗସବୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଅଳ୍ପ ପାଣିରେ ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିବା ପରି ଶୁଷ୍କ ହେଉଛି; ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଧରି ଭକ୍ଷିବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶାକଲ୍ୟ କହିଲେ, "ବଡ଼ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ନିଜ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ କେବେ ବି ଚ୍ୟୁତି ନାହିଁ। ମିତ୍ର, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କର; ତଥାପି, ମୋ କଥା ଶୁଣ: ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଉପକାରୀ କଥା କହିବା ଉଚିତ।" "ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଦେହ ବଜ୍ର ସମାନ; ହରି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପାଦକୁ, ଜନାର୍ଦନ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ, ବରାହ ମୋ ବାହୁକୁ, କୂର୍ମ ରାଜା ମୋ ପୃଷ୍ଠକୁ, କୃଷ୍ଣ ମୋ ହୃଦୟକୁ, ହରିଣ ମୋ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ, ଵାଗୀଶ ମୋ ମୁଖକୁ, ପକ୍ଷୀ ଦେବ ମୋ ଚକ୍ଷୁକୁ, କୁବେର ମୋ କାନକୁ, ଶିବ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନାରାୟଣ।" ଏପରି କହି, ଶାକଲ୍ୟ କହିଲେ, "ମୋତେ ନେଇଯାଅ କିମ୍ବା ଖାଅ, ହେ ରାକ୍ଷସପତି ପରଶୁ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା କାହାଣି ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ କ୍ଷମା ରସ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ମୁହଁ ସହିତ ପରଶୁ ସେଠାକୁ ଗଲା। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲା, "ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ହଜାର ପାଦ, ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ହସ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ରୂପେ ଦେଖୁଛି।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ! ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ବେଦମୟ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ, ପୂର୍ବ ଦେହ ନଥିବା ଦେଖୁଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଉଛି; ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ପାପ ନାଶକ ଉପାୟ କୁହ।" "ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ; ଦ୍ୱେଷ, ଅଜ୍ଞାନ, ସଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ହେଉ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ। ଲୋହା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।" ଏହିପରି ହେଉଛି ଶୁଭ୍ର ପର୍ବତର ଶାକଲ୍ୟ ଓ ପରଶୁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁହ୍ୟ ଘଟଣା।