ଲଙ୍କା ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ଦେମନମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନା ନିପାତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଘଟିଥିଲା ତାଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା। ଗୌତମ ମୁନି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଜଟାଧର ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତର ଆଶ୍ରୟ ଅଛି। ସେ ମା ନିଜେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦେଇଥିବା ଦାତ୍ରୀ, ଅଶୁଭତାକୁ ନାଶ କରିଥିବା, ଜଗତକୁ ଶୁଧ କରିବାରେ ଏକମାତ୍ର ପାରଙ୍ଗତି, ସମସ୍ତ ନଦୀର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସାବିତ୍ରୀ ଭାବରେ ପୂଜିତ। ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ତୁରନ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ବିଶେଷ ପୂଜା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପହାର ନେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ରାଜା ଶର୍ବଙ୍କୁ ଅନୁକୂଳ ଶବ୍ଦରେ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ; ବାନରମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କରିଥିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା, ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରେମିକ ସାଥୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା, ସେ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଥିଲେ; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଅଦୂର ହୋଇଗଲା—ଗୌତମୀର ସେବା କରୁଥିବା ଜଣେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ? ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନିଜ ସେବକମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇ ଗୋଦାବରୀକୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ଆଦର କରି, ରାମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲେ ଯେ, ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ଦିନ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ; ଚାରି ରାତି ଅଧିକ ଏଠାରେ ରହି, ପରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ବାନରମାନେ ରାଜାଙ୍କ କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ଚାରି ଦିନ ଅଧିକ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଦମିତ ହୋଇଥିଲେ; ସେଠି ପାଞ୍ଚ ଦିନ ରହି, ନିଜ ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ; ଯାଇବାବେଳେ, ରାଜା ହନୁମାନ୍କୁ କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପଡ଼ିଦିଅ।" "ମୋ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶଂକରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଉପଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରଶଂକରଙ୍କ ପୂଜା ଅବହେଳା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଭବଙ୍କ ପୂଜା ସହ ବାହ୍ୟ ପୂଜା ମିଶାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯେମାନେ ଅବହେଳା କରି ଶିବଲିଙ୍ଗର ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭଲ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଳୱାର ଓ ପତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା—ସେ ଅନାସ୍ଥାମାନେ କର୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ସେବକମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଯଥାଯଥିତ ଭାବରେ ତାଲି ଦେଇ ରହନ୍ତି; ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପରେ, ନିଜ ପୁଛ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ଝିଁପି ଉପଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ରାଜା ଓ ବାନର ମହାପ୍ରଭୁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଘଟିଲା। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲିଙ୍ଗକୁ କିଏ ଉପଡ଼ିପାରିବ? ଏହା ଅଚଳ ଦେଖି, ଶୂର ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୂଜା ଓ ପରିକ୍ରମା କରି, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ସର୍ବପ୍ରଧାନ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିଷ୍କିନ୍ଧାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନିବାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା; ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି ମଧ୍ୟ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପୁନଃ, ଭକ୍ତି ସହ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କରି, "ମା ଗୌତମୀ, ମୋତେ କୃପା କର," କହି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ଦିନଠୁ, ଦେବତାମାନେ ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧା-ତୀର୍ଥକୁ ସର୍ବପ୍ରଧାନ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଗଣନା କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହ ପଠି, ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ଶୁଣିବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି—ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କରିଲେ ତ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ପରେ, ପ୍ରଚେତସପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କ ତୀର୍ଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି; ଏଠାରେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଲାଭ ମିଳିଥାଏ। ମୋ ପ୍ରସୂତିରେ ଦଶ ମନସ୍ତୁତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସେମାନେ ଶେଷ ଜାଣିବାକୁ ଚାହି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପୁନଃ ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ପୁନଃ ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେମାନେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ—ଯେଉଁମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଯାଇଗଲେ। ପରେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସନ୍ତାନ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ସେମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଅଙ୍ଗିରସ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନେ ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ। ମାତା ସର୍ବୋପରି, ଗୁରୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆଦର ଦେବା ଉଚିତ୍; ତେଣୁ, କ୍ରୋଧରେ ନାରଦଙ୍କ ମାତା ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଶାପ ଦେଲେ। "ଯେମାନେ ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଯାଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ କେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇବେ ନାହିଁ।" ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ମିଳିଲା ନାହିଁ; ବାଧା ସେମାନେକୁ ସର୍ବଦା ପରିଚାଳନା କରିଲା। କେଉଁଠି ଦେମନମାନେ, କେଉଁଠି ମାନବମାନେ, କେଉଁଠି ମହିଳାମାନେ, କେଉଁଠି ନିଜ ଶରୀରର ଦୋଷ—ସମସ୍ତ ଉପଦ୍ରବ ଆସିଲା। ଏପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣା କରି, ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀ, କଳସ ଜନ୍ମା, ଜଗତର ଗୁରୁ। ଅଙ୍ଗିରସ ଅଗ୍ନି ଶାଖାର ସନ୍ତାନମାନେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। "ମହାନ, କେଉଁ ଅପରାଧରେ ଆମର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ, ଯଦିଓ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ?" "ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍? ଏଠାରେ କିପରି ତପସ୍ୟା କରିବା ଉପାୟ? ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ।