ଦେବମାନ୍ଦଳର ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ରାଜା ରଜି ସେହିପରି ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯେପରି ଭାବେ ସେ ଦେବମାନୋଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଭାବି, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଅହଂକାର ଭରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆମର ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ବିଜୟ ଚାହୁଁଛୁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ମହାରାଜ, ଆପଣ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରି, ରଜିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଆପଣଙ୍କୁ ମିଳିବ।” ରଜି ଏହାକୁ ମଞ୍ଜୁର କରି, ଦାନବମାନୋଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ସହିତ ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନୋଙ୍କ ହରାଏଯାଇଥିବା ମହିମାକୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବକୁ ବିନାଶ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଜି ରାଜ୍ୟ ଦଖଳ କଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ମିଳି ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରଜିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ରଜିଙ୍କ ପୁତ୍ର,” ଏବଂ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି, ରଜି ଖୁସି ହୋଇ, “ଏହିପରି ହେଉ,” ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରଜି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ସେ ଦେବତା ସମାନ ହେଲେ। ଏହିପରେ ରଜିଙ୍କ ପଞ୍ଚଶତ ପୁତ୍ରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହଟାଇ ରାଜ୍ୟ ଦଖଳ କଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟାୟ, କାମନା ଓ କ୍ରୋଧରେ ମତ୍ତ, ଅନ୍ୟମାନୋଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବଲୋକକୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟଦ୍ୱେଷୀ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ହରାଇଲେ। ଏହାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ରଜିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନାର କଥା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଠନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାପି ଅପମଙ୍ଗଳ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଆସେ ଅନେନସଙ୍କ ବଂଶର। ଅନେନସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର, ଯେଉଁଠାରୁ ସଂଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଜୟ ଓ ବିଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃତି ହେଉଛନ୍ତି। କୃତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହର୍ୟତ୍ୱତ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାହଦେବ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନଦୀନ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜୟତ୍ସେନ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଂକୃତି। ସଂକୃତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାମ କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। କ୍ଷତ୍ରବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁନହୋତ୍ର, ତାଙ୍କ ତିନି ପୁତ୍ର—କାଶ, ଶଳ ଓ ଗୃତ୍ସମଦ। ଗୃତ୍ସମଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁନକ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୌନକ। ଶଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆର୍ଷ୍ଟିସେନ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କାଶ୍ୟପ। କାଶଙ୍କ ପୁତ୍ର କାଶିପ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୀର୍ଘତପସ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧନ୍ୱନ୍ତରି। ଧନ୍ୱନ୍ତରି ତପସ୍ୟାରେ ଶେଷେ, ବୃଦ୍ଧ ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦେବତା ଭାବେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଅବତାର ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦେବଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ କାଶୀର ମହାରାଜ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗର ନାଶକ ଥିଲେ। ତିନି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କଠାରୁ ଆୟୁର୍ବେଦ ଶିଖି, ଏହାକୁ ଆଠ ଭାଗରେ ବିଭଜନ କରି ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନୋଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କ ପୁତ୍ର କେତୁମାନ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୀମରଥ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦିବୋଦାସ, ଯିଏ ଭୂପତି ଓ ବାରାଣସୀର ରାଜା ଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, କ୍ଷେମକ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ବାରାଣସୀରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିଜ ନାଥିଲେ। ମହାମୁନି ନିକୁମ୍ଭଙ୍କ ଶାପରୁ, ବାରାଣସୀ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ରହିଲା। ଏହି ଶାପ ସମୟରେ, ଦିବୋଦାସ ଗୋମତୀ ତୀରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗରୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ବାରାଣସୀ ଭଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟଙ୍କ ସହସ୍ର ପୁତ୍ରଙ୍କ ନଗରୀ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର। ଦିବୋଦାସ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ଭଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦଖଳ କଲେ। ଭଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ଯିଏ ଏଉଁ ସମୟରେ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ସେଉଁଠାରୁ ଦୟାବଶତଃ ଦିବୋଦାସ ତାଙ୍କୁ ହଟାଇଦେଲେ। ପରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନିଜ ପୌରୁଷରେ ଶତ୍ରୁତା ଶେଷ କଲେ। ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ଦୃଷଦ୍ୱତୀରେ ପ୍ରତର୍ଦନ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିର ନୂତନ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଆଣିଲେ। ପ୍ରତର୍ଦନଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର—ବତ୍ସଭାର୍ଗ ଓ ବତ୍ସ, ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବତ୍ସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଲର୍କ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଂନତି। ଆଲର୍କ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟସ୍ଥିର ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୁରାତନ କବିତା ଗାଯାଯିଥିଲା—ସେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁବା ରୂପରେ ରହିଥିଲେ, ନିଜ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଅତ୍ୟୁଚ୍ଚ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ବିଶାଳ ଓ ତାଙ୍କ ରୂପ-ଯୌବନ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା।