ବିକାଳବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ମୌଦ୍ଗଲିଙ୍କୁ ମମତାଭରା କଥାରେ କହିଲେ, "ବୋଉ, ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ; ତୁମେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛ।" ଏହି କଥାକୁ ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇଁ ଦ୍ୱିଜ ମୌଦ୍ଗଲି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଜଗତ୍ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନେ ସହ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏହିପରି, ମୌଦ୍ଗଲି ସଦାରଣତଃ ଯେପରି ଅନ୍ୟଦିନ ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ଯେଉଁ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ତାହା ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନସଂଗିନୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ମୌଦ୍ଗଲି ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ରଖି ଏହି ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ପତିରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମୌଦ୍ଗଲି ଯେଉଁ ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ ଦୁଃଖକଷ୍ଟରେ ଆଣିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସାଧନାପୂର୍ବକ ଅତିଥି, ସନ୍ତାନ ଏବଂ ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପରେ, ନିଜ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଶେଷରେ ଖାଇଥିଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ କରିସାରିଲେ, ମୌଦ୍ଗଲି ରାତିରେ ଖାଇଥିଲେ। ଏମିତି, ଓଡ଼ିଆ ଘରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ମୌଦ୍ଗଲି ଆନନ୍ଦରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପରିବାରକୁ କହିଥିଲେ। ବହୁ ସମୟ ଅତିତ ହେଉଁଥିଲା, ମୌଦ୍ଗଲିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ, ଗୋପନ ଭାବରେ ପତିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଁକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଆମର ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଏପରି ଅଧିକ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପଚାର।" ସେ ପୁନି କହିଲେ, "ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ, ଦୁଃଖ, ମୃତ୍ୟୁ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ତେବେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ କଲେ କାହିଁକି ଏହା ହୁଏନା? ଏହି ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପଚାର।" ମୌଦ୍ଗଲି ନମ୍ରତାରେ "ଯେପରି" କହି, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତ ଯୋଡ଼ି ବିନୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ମନେ ପକାଇଲେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ ନଶ୍ୱର ହୁଏ; ତେବେ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ମୋର ଦୁଃଖ କିପରି ରହିଯାଏ?" ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯେଉଁ କର୍ମ ଜଣେ କରେ, ସେ ତାହା ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ; ଜଣେ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରେନି, ଭଲ କି ଖରାପ। ଯେପରି ବିଜ ରୋପଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଫଳ ମିଳେ; ନିମ୍ବ ବିଜ ରୁ କେବେ ଅମ୍ବ ହୁଏନା। ଯେମାନେ ଗୋଦାବରୀ ସେବା କରନ୍ତିନାହିଁ, ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତିନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ସେମାନେ କିପରି ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇନାହା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଦିଆଯାଏ, ସେହି ତ ଏ ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଥାଏ।" "ମାଟି, ପାଣି, କୁଶ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଦା ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ; ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଦେହକୁ କ୍ଷୟ କରି ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦାନ ବିନା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭୋଗ ମିଳେନାହିଁ; ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବିରକ୍ତ ହୁଏ, ଏହିପରି ଜୀବନ ଆଗକୁ ବଢ଼େ।" "ତାପରେ, ଅବିରୋଧ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଭକ୍ତି ଏଠାରେ ଓ ଦାନ କରି ମୁକ୍ତି ସହଜରେ ଲାଭ ହୁଏ। ଭୋଗ ଦାନ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି; କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କର; କିନ୍ତୁ ଭୋଗ ନୁହେଁ।" "ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିପରି ମୁକ୍ତି? ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଦେହୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ, ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ; ମୁଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର, ଏହାକୁ ଆଶା କରେ।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଉଛି: ମୋତେ ସ୍ମରଣ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଚେତନାଶୀଳ ଲୋକ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ମୋତେ ଭାବି ଯେଉଁ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ତାହାର ଫଳ ଦିଏ; ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଭୋଗ ପାଇଁ ନୁହେଁ।" "ସେଥିପାଇଁ, ମହାମତି, ମୋତେ କିଛି ଭୋଜନ ଦିଅ କିମ୍ବା ଗୋଦାବରୀ କୂଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ।" ମୌଦ୍ଗଲି ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର କଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଦେବାକୁ କିଛି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଦେହ ଓ ତାହା ସହ ବାନ୍ଧା ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେମାନେ ସବୁ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି।" ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତ୍ନାଥ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, "ଶୀଘ୍ର କଣିଶକୁ ନେଇଆ, ସେ ଏହା ମୋତେ ଦେବେ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ମୌଦ୍ଗଲି ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଧାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ମୌଦ୍ଗଲିଙ୍କ ବଂଶରେ ସାତ ଜଣ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଭୋଗ—ଗାଈ, ସୁର୍ଣ୍ଣ, ଧାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର—ସବୁ ମିଳିବ।" "ଜଗତରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ, ସେ ସବୁ ମୌଦ୍ଗଲିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମିଳିଗଲା।" ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ଘରକୁ ଯାଅ," ଏବଂ ମୌଦ୍ଗଲି ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ସେ କହିଲେ, "ଆହା! ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତି! ଆହା, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମରଣ! ଆହା, ଗଙ୍ଗାର ଶକ୍ତି! ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ କିଏ ବୁଝିପାରିବ?" ମୌଦ୍ଗଲି ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ, ନାତି, ଆତ୍ମୀୟ, ପିତାମାତା ସହିତ ଉପଭୋଗ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଉଭୟ ଲାଭ କଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ତୀର୍ଥ ପବିତ୍ର ହୋଇ "ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ-ତୀର୍ଥ" ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ ହେଲା; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଏବଂ ଦାନ କଲେ ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦୁହିଁ ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ଭି ଏକ ତୀର୍ଥର ଉଲ୍ଲେଖ ବେଦ କିମ୍ବା ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୁଖୀ ହୁଏ। ଦୁଇ କୂଳରେ ୧୧,୦୦୦ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେମାନେ ସବୁ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ନାନ, ଦାନ, ପାଠ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା। ଏବେ, ନାରଦ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ତୀର୍ଥର ଏହି ଚମତ୍କାର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ନାମ ହେଉଛି ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ବଢ଼ାଇବା, ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱର କରିବା ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇବାର ତୀର୍ଥ।