ଦେବାପି ରାଜା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତିଙ୍କ ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବପାଠକ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି ନେଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ— “ଆପଣମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞ, ଦୀକ୍ଷିତ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଓ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବେ। ଯଦି ଆପଣମାନେ ରହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦାଇତ୍ୟରାଜ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନେ ଅପହୃତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଚିତ। ଏହିଠିରେ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ ଫେରାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣମାନଙ୍କର; ନାହିଁଲେ ଶାପର ଶିକାର ହେବେ।" "ଏଠି ଯଜ୍ଞରେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତ କରାଯିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏଠି ମାତ୍ର ଆଗ୍ନି ଦେବତା ଅଟୁଟ। ଆମେ ତ ଅଗ୍ନିର ସେବକ ମାନେ, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ସେଇ ଆଗ୍ନି ଦାତା, ଭୋକ୍ତା, ଗ୍ରାହକ, କର୍ତ୍ତା ଓ ହବିର୍ ଗତିକର୍ତ୍ତା।" ପୁରୋହିତମାନଙ୍କୁ ପଛେ ରଖି, ଦେବାପି ନିୟମାନୁସାରେ ଜାତବେଦାସ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଓ ଏହି କଥା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। "ପୁରୋହିତମାନେ ଯେପରି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେବକ; ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ନେଇଯାଏ, ସେମାନେ ଭୋକ୍ତା ଓ ରକ୍ଷକ।" "ମୁଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଆହ୍ୱାନ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଦେବି; ଏହି ମୋର ଦୋଷ, ତେଣୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଆ।" ଦେବାପି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା, ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥା ଓ ଶାପ ସଂପ୍ରେଷଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ— "ବେଦମନ୍ତ୍ରରେ ପୁରୋହିତମାନେ ଆମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଲେ ଆମେ ହବିର ଭାଗ ଭୋଗ କରିବୁ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ। ବେଦାନୁସାରେ ଚାଲି, ବେଦରେ ଆଶ୍ରିତ ରହିବା ଆମର ଧର୍ମ; ଏହି କଥା ବେଦକୁ ଜଣାଇଦିଅ।" ତାପରେ ଦେବାପି ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ବେଦମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ବେଦମାନେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ। ଦେବାପି ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି ବେଦମାନେଙ୍କୁ ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା, ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥା ଓ ଦେବତାଙ୍କ କଥା ଜଣାଇଲେ। ବେଦମାନେ କହିଲେ— "ପ୍ରିୟ, ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନିର୍ଭର; ସେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର, ନିଜେ ଅନାଶ୍ରିତ, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ନିବାସ, ସମସ୍ତ ଧନର ଭଣ୍ଡାର; ସେଇ ମହାଦେବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ପରମେଶ୍ୱର।" "ଆମେ ଶବ୍ଦର ଗଠିତ, କଥା କହିବା ଓ ଜାଣିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ଆପଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଆମେ ଉତ୍ତର ଦେବୁ। କିଏ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ, କ’ଣ ତାଙ୍କର ନାମ, ସହର, ଶକ୍ତି? କିଏ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କଲା, କିମ୍ବା ହରାଇଗଲେ? ଏଯାଏଁ ଆମେ ଜାଣୁ।" "ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି, କାହାକୁ କେଉଁଠି ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଏମିତି ସବୁ ଜାଣୁ। ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପାଇବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବାପି ଦୀର୍ଘସମୟ ହୃଦୟରେ ବେଦମାନେ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତନ କଲେ। ବେଦମାନେ କହିଲେ— "ଏହି କଥା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ; ଯେଉଁମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଫେରିବେ—ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫେରାଇବି, ଆପଣମାନେକୁ ନମସ୍କାର।" "ଦେବାପି, ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ଦୟାମୟ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।" "ଯଦି ଶିବ ଦେବ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ତେବେ ରାଜା ଋଷ୍ଟିଷେଣ ଓ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଜୟା ପୁନଃ ମିଳିବେ।" "ଆପଣଙ୍କ ବାପା ଉପମନ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ପାତାଳରେ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି; ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦାନବ ବିଧ୍ୱଂସ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ କୀର୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଲାଭ କରିବେ—ଏହିଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ବେଦମାନେଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବାପି ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ନିୟମାନୁସାରେ କୃତ୍ୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ; ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁରୁ; ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ—ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଶାସ୍ତ୍ର, ଦେବତା, ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମା, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଅଛନ୍ତି—ନମସ୍କାର।" "ଏହି ଜଗତର ଅସହାୟ, ଦୁଃଖି, ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ ଓ ପାପୀମାନେ—ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ।" "ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ତପ, ନିୟମ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଆଶା କରିଥିବା ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ।" "ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଁଥାନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି—ସେମାନେ ଯାହା ଆଶା କରନ୍ତି, ଆପଣ ତାହା ଦେଇଥାନ୍ତି; କାରଣ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି।" "ଅଜ୍ଞ, ପାପୀ, କିମ୍ବା ନରକର ସାଗରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକମାନେ—'ଶିବ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ।" ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ତ୍ରିନୟନ ଭଗବାନ ଦେବାପିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ— "ଦେବାପି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ଆମକୁ କୁହ; ବେଶି ଦୁଃଖ ନ କର।" ଦେବାପି କହିଲେ— "ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ରାଜା, ରାଣୀ, ମୋ ବାପା, ମୋ ଗୁରୁ ଓ ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହେଁ।" ଦେବାପିଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଭଗବାନ କହିଲେ— "ତଥାସ୍ତୁ", ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସବୁ କାମ ସଫଳ ହେଲା। ପୁନି ଦୟାସାଗର ଶମ୍ଭୁ ଦେବାପିଙ୍କୁ କହିଲେ; ଶମ୍ଭୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ନନ୍ଦିନକୁ ଦେବାପିଙ୍କ ପାଖରେ ପଠାଇଲେ। ନନ୍ଦିନ ରସାତଳକୁ ଗଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କ ବାପା ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଫେରାଇ ନେଇ ଦେବାପିଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ଏଠି ଅଗ୍ନି, ପୁରୋହିତ, ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ବେଦ ପାଠ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶମ୍ଭୁ ନିଜେ ଦେବାପିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନେଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସେ ତିର୍ଥ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ତିର୍ଥ ହେଲା। ଏହି ତିର୍ଥ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଛି, ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି, ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ଚିରକାଳ ରହିବ।