ପରମ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମପୁରାଣର ଏହି ପବିତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ପigeon-ପତ୍ନୀ ଆପଣଙ୍କ ପତି ଓ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମୋପରେ ପଡ଼ୁ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅମାନେ କିମ୍ବା ମୋ ପତି ଉପରେ ନୁହେଁ; ଆପଣ ନିଜେ ସତ୍ୟବାନ ହୁଅନ୍ତୁ, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନର ମହାପୁରୁଷ, ଜାତବେଦସ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।" ଅଗ୍ନିଦେବ ତାଙ୍କ ସତୀତ୍ୱ ଓ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତିରୁ ଖୁସି ହେଇ, ହେତିକୁ କହିଲେ: "ତୁମର ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ତୁମ ପତି ଓ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବି।" ଅଗ୍ନିଦେବ ବର୍ତ୍ତମାନ କହିଲେ: "ମୋ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ତୁମ ପତି, ପୁଅମାନେ କିମ୍ବା ତୁମକୁ ଜଳାଇବ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ହେ ପigeon-ପତ୍ନୀ।" ଏହି ସମୟରେ, ଉଲକା-ପତ୍ନୀ ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପତି ଯମଙ୍କ ଦୂର୍ବଳ ଫାସରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତିତ। ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ, ଉଲକା-ପତ୍ନୀ ଯମଙ୍କୁ ନମ୍ରତାପୂର୍ବକ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥାନ୍ତି।" "ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ଅହିଂସା ଅନୁସରଣ କରି ଗ୍ରାମ ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ଭୟରେ ସୋମପାନ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ଉଲକା-ପତ୍ନୀ କହିଲାପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ରକ୍ଷକ ଯମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ଦେବି।" ଯମଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଲକା-ପତ୍ନୀ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୋ ପତି ଆପଣଙ୍କ ଫାସରେ ଆବଦ୍ଧ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତିତ; ତେଣୁ ମୋ ପୁଅମାନେ ଓ ପତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଯମ ତାଙ୍କ ଦୟା ଦେଖି, ଆବେଗରେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଉତ୍ତମ ମୁଖବନ୍ତୀ, ଏହି ଫାସ ଓ ଦଣ୍ଡ କେଉଁଠି ରଖିବି?" ଉଲକା-ପତ୍ନୀ ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏହି ଫାସ ମୋ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ, ମହାପ୍ରଭୁ; ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମୋପରେ ପଡ଼ୁ।" ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଯମ କହିଲେ: "ତୁମର ପତି ଓ ପୁଅମାନେ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ହେଉ।" ଯମ ତାଙ୍କ ଫାସକୁ ରୋକିଦେଲେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅପସାରଣ କଲେ; ପigeon ଓ ଉଲକା, ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ: "ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ଚୟନ କର।" ପigeon ଓ ଉଲକା କହିଲେ: "ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିଛି, ଯାହା ବିରୋଧ ଛଡ଼ା ସହଜ ନୁହେଁ; ଆମେ ପାପୀ ପକ୍ଷୀ—ଆଶୀର୍ବାଦର ଆବଶ୍ୟକତା ଆମ ପାଖରେ ନାହିଁ।" "ଯଦି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ହେଉଛି, ତାହା ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ନିଜ ପାଇଁ କିଛି ଚାହୁଁନାହିଁ।" "ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେ, ସେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଜୀବନ ଫଳଦାୟୀ।" "ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ଧାନ୍ୟ—ସବୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛି, ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ନୁହେଁ।" "ଏକାଉଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ; ଏହା ଜାଣି ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ଅନର୍ଥକ।" "ଯାହା ଉଚ୍ଚ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ ନାହିଁ; ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନର୍ଥକ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ଆମେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଧର୍ମର ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ; ଆପଣମାନେ ଏହା ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।" ତାପରେ, ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କହିଲେ: "ଧର୍ମର ଖ୍ୟାତି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ..." "ଅମେ ଦୁଇଜଣ ଗଙ୍ଗା ଦୁଇ କୂଳରେ ଏକ ତୀର୍ଥରେ ଆଶ୍ରମ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେବା—ଏହା ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ।" "ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ପାଠ, ହୋମ, ପିତୃପୂଜା—ଧର୍ମୀ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମୀ ଯେଉଁ ଭାବରେ କରିଥାନ୍ତି, ସବୁ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି—ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ।" ଯମ ଏହା ମଞ୍ଜୁର କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ: "ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ।" "ଯମ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ପଠିବା ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସାତ ପିଢିରେ କେହି ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।" "ଯିଏ ସଦା ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଧାରକ ହେବେ।