ଦିତି, କ୍ରୋଧରେ ଭରିତ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଶାପ ଦେଲେ। ତିନି କହିଲେ, “ପୁରୁଷ ଯୋଗ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନଥିଲା; ଏହି ଶାପ ତୁମେ ପାଇବା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଇ, ହେ ହରି, ତୁମେ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା।” ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଚିନ୍ତିତ ହେଇ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଉଁ ଗର୍ଭରେ ଥିବା, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିବାକୁ ଭୟ ପାଉଛି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ଦିତି ଦୁଇଁଜଣା ଦ୍ୱାରା।” ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଆସି, ଶିଶୁ ପାଇଁ ହୋମ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ଉପସ୍ଥିତି ଗର୍ଭରେ ଦେଖିଲେ। ଦିତିଙ୍କର ଶାପ ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କଶ୍ୟପ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର, ବାହାରିଯାଅ; ପୁତ୍ର, କେଉଁ ପାପ କରିଛ? ଶୁଦ୍ଧ କୁଳର ଲୋକମାନେ କେବେ ଅପକର୍ମ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତିନା।” ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଯାହା ଭଲ କହାଯାଉଛି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବି।” ତାପରେ, କଶ୍ୟପ, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ଆସି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏକାଠି କହିଲେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହିତ ଆଉ ଏକବାର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। କଶ୍ୟପ ଚାହିଲେ—ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭର ଶାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାପର ନିବାରଣ, ଏବଂ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା। ସେ ଚାହିଲେ—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁସ୍ଥତା, ଶଚୀପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୋଷର ଅଭାବ, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶାପର କ୍ରମେ ନିବାରଣ। ତାପରେ ମୁଁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କହିଲି, “ହେ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ, ଆପଣ, ବସୁମାନେ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ—” “ତୁରନ୍ତ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯାଅ, ଆଦର ଦେଇ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନାହାଅ ଏବଂ ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।” “ତାପରେ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ସମସ୍ତ କୁଶଳ ହେବ;” ଏହିପରି କହି “ତଥାସ୍ତୁ” କରି, କଶ୍ୟପ ସେଇ ସମୟରେ ଗୌତମୀକୁ ଗଲେ। ନାହିବା ପରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହି ଶ୍ଲୋକମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଦୁଇଟି ଅତି ପବିତ୍ର—ଗୌତମୀ ନଦୀ କିମ୍ବା ଶିବ, ଦୟାର ସାଗର। “ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶଙ୍କର, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଜଗତର ପୂଜ୍ୟ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶୁଦ୍ଧ ବାଣୀର ମାଳିକ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ସର୍ପଧାରୀ।” “ରକ୍ଷା କର, ହେ ଧର୍ମ, ବୃଷ ଚାଳକ; ରକ୍ଷା କର, ତିନି ବେଦର ଦ୍ରଷ୍ଟା; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ପତି, ଭୂଧରଣ କରୁଥିବା; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶର୍ବ, ହାତୀ ଚମଡ଼ ପିନ୍ଧିଥିବା।” “ରକ୍ଷା କର, ହେ ତ୍ରିପୁର ନାଶକ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଅଳଙ୍କୃତ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଯଜ୍ଞପତି, ସୋମପତି; ରକ୍ଷା କର, ହେ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ଦେଇଥିବା।” “ରକ୍ଷା କର, ହେ ଦୟାର ନିବାସ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ମଙ୍ଗଳ ଦାତା; ରକ୍ଷା କର, ହେ ସମସ୍ତର ଉତ୍ସ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ପାଳକ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।” “ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅଲୋକ ଦାତା, ଧନର ମାଳିକ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ସମସ୍ତର ପ୍ରଭୁ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ରକ୍ଷା କର, ହେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ—ନମସ୍କାର ତୁମକୁ।” “ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଜଙ୍ଗଳରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ; ତୁମେ ଶିବ, ଦୟାର ସାଗର, ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।” ଏପରି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ବୃଷଧ୍ଵଜ ଶିବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପକୁ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ। କଶ୍ୟପ ମନ୍ଦ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶାପ ବିସ୍ତାରରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। “ଶାପ, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ନାଶ, ପରସ୍ପର ଶତ୍ରୁତା, ଶକ୍ରଙ୍କ ପାପ ଲାଗିବା ଏବଂ ଶାପ ପ୍ରାପ୍ତି—ଏହିପରି ବୃଷାକପି ଦିତିକୁ ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ। “ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ପୁତ୍ର—ପନ୍ଚାଶି ଜଣ, ଏକ ଛଡା—ସମସ୍ତେ ସୁଭାଗ୍ୟବାନ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରେ ଅଂଶୀ ହେଉନ୍ତୁ। “ସେମାନେ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଠି ଆନନ୍ଦରେ ବସୁନ୍ତୁ। “ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ମାରୁତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। “ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, କେବେ ବି ହାରିବେନାହିଁ; ସେ ସଦା ବିଜୟୀ ହେବେ। ଆନନ୍ଦରେ ବସ, ହେ ପ୍ରଜାପତି। “ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏପରି ଭାଇଁଠୁ ଭାଇଁ ହତ୍ୟା କରିବା ଯେଉଁଜଣ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ବଂଶ ନାଶ ଏବଂ ନିପାତ ହେବ।” ଶମ୍ଭୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହ କଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମହାମୁନି, ଶଚୀପତିଙ୍କ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶାନ୍ତି ରଖ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ; ମାରୁତମାନେ ଅମର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।” ବୃଷଧ୍ଵଜ ଶିବ ଦିତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୃପାସୂଚକ ଭାବରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲ, ‘ମୋତେ ଏକ ମହାପୁତ୍ର ମିଳୁ, ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ଶୋଭିତ’—ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲ। “ଆଜି, ତୁମର ପ୍ରୟାସ ଫଳିଛି—ତୁମର ପୁତ୍ରମାନେ ଧର୍ମିକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରତାପୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ନିଃସଂକୋଚ ଅନ୍ୟ ବର ମାଗ; ହେ ଶୋଭାବନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ବର ମାଗିବାର ସୁଯୋଗ ଅଛି।” ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦିତି ହାତ ଜୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଏହି ଜଗତରେ, ପିତାମାତା ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ହେଉଛି ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିବା; କିନ୍ତୁ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ, ମାତା ପାଇଁ ଏହା ଅତି ପ୍ରିୟ। “ଏବଂ ଯଦି ସେ ପୁତ୍ର ଶୋଭା, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତେବେ ଏକ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାପ୍ତ; ଅଧିକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ କିଏ କହିବା? “ତୁମର କୃପାରେ, ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ବିଜୟୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସତ୍ୟ ପୁତ୍ର ହେବେ। “ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କୃପା ଏବଂ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ କୃପାରେ, ହେ ଦେବ, ଯେଉଁଠି ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମଙ୍ଗଳର ସନ୍ଦେହ କେବେ ନାହିଁ। “ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି, ତଥାପି ଭକ୍ତିବଶ, ମୁଁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଅନୁରୋଧ ରଖୁଛି। ଶୁଣ, ହେ ଦେବ, ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଏବଂ ଜଗତର ଭଲ କର।