ଏହି କଥାରେ, ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କର ଭାଇମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଏଯାଁ ଅଛୁ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଚ୍ଛେଦନ କଲେ, ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମକୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱେଷରେ ମନ ଭାଗିଗଲା; ନିଜ ଭାଇମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଭରସାରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ଫୁଟି ଦୟା ମଧ୍ୟ ନ ରଖିଲେ। ଏଭଳି, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁମାନେ ଉପାଦାନ କରାଯାଇଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଅଂଶ ହେଲେ—ହାତ, ପା, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ନେଇ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ଦେଖିଲେ, ସାତ ସାତ ଦଳ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖାଗଲା, ଏହା ଦେଖି ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗର୍ଭର ଶିଶୁମାନେ ଅନେକ ଭଲ ଭଲ ଆକୃତି ନେଲେ, ଶୁଭ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ହରି କହିଲେ, “କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ତାପରେ, ଏହି ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବ ଛାଡି ଏକାଉଁ ସଙ୍ଗରେ କଥା କହିଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମାଆ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଥିଲେ; ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଭାଇ, ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଋଷି, ଆମେ ଜାଣିଛୁ ତୁମର ମନ ଆମପ୍ରତି ସ୍ନେହମୟ; ଯେଉଁ କାମ ଚଣ୍ଡାଳ କରେ, ତାହା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏହି ସବ୍ଦସମୂହ ଶୁଣି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ ଦିତିଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଯାଇଲେ, ଦିତି ଗର୍ଭବେଦନାରେ ବିନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଓ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ଶଚୀଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: “ଓ ହରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେ ସଦା ତୁମର ପଛ ଦେଖନ୍ତୁ; ଅଭିମାନୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଜୀବନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ—ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଳାଇବା ଦେଖନ୍ତି।” ଦିତି ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଥି ସେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: “ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦେଖାଇନଥିବାରୁ, ଏହି ଶାପ ତୁମେ ପାଇବ; ଜନନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନ ଭୋଗି, ଓ ହରି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହାରିବା।” ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ବିନ୍ଦିତ ହେଇ ଆସିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଉଁଥି ଏଉଁ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ, ଭୟରେ ପିତାକୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଦିତିଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ବାହାରିବାକୁ ଡରୁଛି।” ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଆସିଲେ, ଶିଶୁର ନିମିତ୍ତ ପୂଜା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ, ଦିତିଙ୍କ ଶାପ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସବ୍ଦ ଶୁଣି ବିନ୍ଦିତ ହେଲେ। କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ବାହାରିଆ, ଇନ୍ଦ୍ର; ପୁତ୍ର, କୌଣସି ପାପ କଲା କି? ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବାମାନେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି ନାହିଁ।” ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଲଜ୍ଜିତ ମୁଣ୍ଡ ଲଞ୍ଚି ଆସିଲେ, କହିଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ନିଜର କର୍ମ ଓ ପାପ ସତ୍ୟ-ମିଥ୍ୟା ଦେଖାଇଲା। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏଠି ଯେଉଁ ଉପକୃତି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବି।” ତାପରେ କଶ୍ୟପ, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏକାଉଁ କହିଲେ ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାପର ନିବାରଣ, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି ପାଇଁ ଦୋଷର ଅଭାବ, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶାପ ଦୀରେ ଦୀରେ ଦୂର ହେବା।" ତାପରେ ମୁଁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲି: “ଓ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ, ତୁମେ, ବସୁମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ—" "ତୁରନ୍ତ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯାଆ, ଓ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଯାଅ; ଏଠି ଏକାଉଁ ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ନିମ୍ନାନ୍ତି ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୌରବ କରନ୍ତୁ।" ଏହି ପରେ, ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଭଲ ହେବ; ଏଭଳି କହି, କଶ୍ୟପ ସେ ସମୟରେ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଦୁଇଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ: ଗୌତମୀ ପବିତ୍ର ନଦୀ କିମ୍ବା ଶିବ, କୃପାର ସାଗର। "ଓ ଶଙ୍କର, ଦେବତାମାନେର ସ୍ୱାମୀ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ବିଶ୍ଵରେ ପୂଜିତ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଶବ୍ଦର ସ୍ୱାମୀ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ସର୍ପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ରକ୍ଷା କର।" "ଓ ଧର୍ମ, ବୃଷଭ ଉପରେ ଯାଇଥିବା, ରକ୍ଷା କର; ଓ ତିନି ବେଦର ଦର୍ଶୀ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଭୂ ଧାରଣ କରିଥିବା, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଶର୍ବ, ହାତୀର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ରକ୍ଷା କର।" "ଓ ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାର ଶୋଭା, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଯଜ୍ଞର ସ୍ୱାମୀ, ସୋମର ନାଥ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ରକ୍ଷା କର।" "ଓ କୃପାର ନିବାସ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ରକ୍ଷା କର; ଓ ସମସ୍ତର ଉତ୍ସ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ରକ୍ଷା କର, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର।" "ଓ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ଧନର ନାଥ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂଜିତ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ସମସ୍ତର ନାଥ, ସିଦ୍ଧମାନେର ନାଥ, ରକ୍ଷା କର; ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନମସ୍କାର।" "ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଭମିଥିବା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ, ତୁମେ ଏକାଉଁ, ଓ ଶିବ, କୃପାର ସାଗର, ଆଶ୍ରୟ।" ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେବାକୁ କହିଲେ। କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ; ଏଉଁଥି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ଖୋଲା କଲେ। "ଶାପ, ପୁତ୍ରମାନେର ନାଶ, ପରସ୍ପର ଶତ୍ରୁତା, ଶକ୍ରଙ୍କ ପାପର ସ୍ଵୀକାର, ଏବଂ ଶାପ ପ୍ରାପ୍ତି—ଏହିଭଳି ବୃଷାକପି ଦିତି ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।" "ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ—ପଚାଶ ଜଣ, ଏକ ଛାଡି—ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରେ ଅଂଶୀ ହେଉନ୍ତୁ।" "ସେମାନେ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଉଁ ସମ୍ମିଳିତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତୁ।" "ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଅଂଶ ରହିଛି, ମାରୁତମାନେ ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।