ଏକ ସମୟର କଥା, ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଏକ ଗଭୀର ବିବାଦରେ ଜଡିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭାଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁତାଶାଳୀ ଶକ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ବାଞ୍ଛିଥିଲେ ମତେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ, ମୋ ଅବସ୍ଥିତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଶତକ୍ରତୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପୁରନ୍ଦର, ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏପରି କାମ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ତେବେ ମତେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏଠାରୁ ହଟାଇଦିଅ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବିପଦରେ ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରହୀନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିବାରେ ଲଜ୍ଜା ବୋଧ କରୁନାହାଁ କି? ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ କେବେ ନିନ୍ଦାନୀୟ କାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଭାଇମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାରୁ କେଉଁପରି ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ ମିଳିବ? ଏଥିରେ କେଉଁପରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ରହିଛି? ଯଦି ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ମୋ ପ୍ରତି, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଠା ହାତ ନେଇ ଦଢ଼ିଆ ଅଛି। ଶିଶୁ ହତ୍ୟାକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ବିଶ୍ୱାସଘାତକ—ଏମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମଫଳ ଭୋଗନ୍ତି। ଶକ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଯାହାର ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ତିଆରି ହୋଇଛି, ସେ ଶିଶୁ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏଥିରେ କେଉଁପରି ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ପୁରୁଷାର୍ଥ ରହିଛି?” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ କାଟିଦେଲେ। କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକମାନେ କେବେ ଦୟା ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଅପରିଣତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିଛୁ।” ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଆମକୁ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଗର୍ଭକୁ ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ କରାଗଲା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡ ହାତ, ପାଉଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଗ ସହିତ ବଞ୍ଚିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସାତ ଥର ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ। ଏକ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେମାନେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହ ନେଇ ଅନେକ ଧ୍ୱନିରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତେବେ ହରି କହିଲେ, “କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏପରି ଭାବରେ ମାରୁତମାନେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ। ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦୂର ହେଲା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ଆମର ମାଆ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅପରିମିତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥିବା ତୁମର ଭାଇ ଏବଂ ଆମର ପିତାଙ୍କ ପିତା। ସେ ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ଓ ଋଷି, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମ ମନ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ; ଏପରି କର୍ମ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ କରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର କେବେ ଏପରି କାମ କରେ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଗର୍ଭବେଦନାରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶଚୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—“ଓ ହରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମ ଦେହର ପଛଦିଗ ଦେଖୁନ୍ତୁ; ଅଭିମାନୀମାନେ ପାଇଁ ଏହି ନିଜେ ଜୀବନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ—ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଳାୟନ କରୁଥିବାବେଳେ ପଛ ଦେଖନ୍ତି।” ଦିତି ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଯିଏ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ। “ଏଠି କୌଣସି ପୁରୁଷାର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ, ଏହି ଶାପ ତୁମ ଉପରେ ପଡ଼ିବ; ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପହାସ ପାଇ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବେ।” ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଦିତି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଛି, ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ବାହାରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ।” ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଆସିଲେ, ଶିଶୁର ଉପରେ ହେଉଥିବା କ୍ରିୟା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖି, ଦିତିଙ୍କ ଶାପ ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ବାହାରିଆ, ଇନ୍ଦ୍ର; ପୁତ୍ର, କଣ ତୁମେ ପାପ କରିଛ? ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ।” ତେବେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବାହାରିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଏଠି ଯାହା ଭଲ କୁହାଯିବ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତାହା କରିବି।” ତାପରେ କଶ୍ୟପ, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହିତ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭର ଶାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ଶାପ ଦୂର କରିବା, ଏବଂ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଶାପ ଦୂର ହେବା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ତେବେ ମୁଁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ କହିଲି, “ଓ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ, ଆପଣ ବସୁମାନେ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମହେଶାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।” ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ। ଏପରି କହି 'ତଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି କଶ୍ୟପ ତୁରନ୍ତ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେବମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। ଏଠି କେବଳ ଦୁଇଟି ଉଚ୍ଚାରଣ ହୋଇଛି: ଗୌତମୀ ପବିତ୍ର ନଦୀ କିମ୍ବା ଶିବ, କୃପାର ସାମୁଦ୍ର।