ଏକ ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଦାନ ଦେଲେ, ଏବଂ କବିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାୟା ଦାନବ, ଯାହା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଆସିଥିବା କଥା ଜାଣି, ମଘବନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ମାୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଶଚୀଙ୍କ ପତି ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନିପୁନି ମାୟାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦାନବନାୟକ, ମୁଁ ତୁମର ଉଦାରତା ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ତୁମଠାରେ ଆସିଛି; ମୋତେ ଯେଉଁ ଦାନ ଚାହିଁଛି, ଦିଅ।" ମାୟା, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବି, କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ଦାନ ଦେଇଛି। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦାନ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଭଲ ଭାବିନ୍ତି।" ତାପରେ, ହରି କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ।" ମାୟା ପୁନିପୁନି ପଚାରିଲେ, "ହେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହାର କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?" ହରି କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ଶତ୍ରୁତା ରଖନାହାନ୍ତି। ସତ୍ୟ କହ, ମିତ୍ର।" ତାପରେ ଦାନବ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ମାୟାଙ୍କୁ ଏହି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ, ମାୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହା କଣ? ତୁମେ ବଜ୍ରପାଣି! ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ।" ହରି ହସି ଏବଂ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଚତୁର ଲୋକ କିଛି ଉପାୟରେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି।" ଏହିପରେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ର ଓ ମାୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଜନ୍ମ ନେଲା; ମାୟା ସଦା ହରିଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ରହିଲେ। ମାୟା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜପାଳେସରେ ଯାଇ ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ। ହରି ମାୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି?" ମାୟା ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ମାୟା ଶକ୍ତି ହରିଙ୍କୁ ଦେଲେ। ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମାୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି? କହିଦିଅ।" ମାୟା କହିଲେ, "ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଦିତି ଗର୍ଭବତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେବା କରି କିଛି ସମୟ ରୁହ।" "ହେ ମଘବନ୍, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କର; ବଜ୍ରପାଣି ଭାବେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁ ଶିଶୁକୁ କାଟିଦିଅ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଅନୁଗତ ହେବାନି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାନି। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାପାଇଁ ବଜ୍ରପାଣିରେ ଆଘାତ କର, ତେବେ ଶତ୍ରୁ ରହିବେନାହିଁ।" "ଏଭଳି ହେଉ," ବୋଲି ମଘବନ୍ ମାୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏକା ବିନୟ ଭାବେ ଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଦାନବମାତା ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ; ଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱୈଷ୍ଯ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିଲେନାହିଁ। ଗର୍ଭରେ ଯେଉଁ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା। ତାପରେ, ବଜ୍ରପାଣି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପୁରନ୍ଦର, ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଁଠାରେ ରହିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ, ଦିତି ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ଘୁମି ଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରପାଣି ନେଇ କହିଲେ, "ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ," ଏବଂ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ହତ୍ୟା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦେଖି, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ ପୁନିପୁନି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କହିଲେ, "ହେ ବଜ୍ରପାଣି, ତୁମେ ମୋତେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହିଁ? ତୁମେ ନିଜ ଭାଇକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଛ? ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଇ ହତ୍ୟା ଅତି ମହାପାପ।" "ଯୁଦ୍ଧ ଛଡା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ଯାଇଲା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ କର। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ, ଶକ୍ର।" "ତୁମେ ଶତକ୍ରତୁ, ଶତ ଚକ୍ଷୁ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି, ପୁରନ୍ଦର, ବଜ୍ରପାଣି, ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ।" "ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ମୋତେ ଉପାୟ ଦେଅ; ମୋତେ ଏହି ପଥରୁ ଦୂର କର।" "ମହାନ ଲୋକ ଦୁର୍ଗତିରେ କ୍ଷତିକର କାର୍ଯ୍ୟ କରନାହାନ୍ତି; ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" "ତୁମେ ବଜ୍ରପାଣି, ଶିକ୍ଷିତ; ମୋତେ ଆଘାତ କରିବାରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ କି? ଉତ୍ତମ ଲୋକ କ୍ଷତିକର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତିନାହିଁ।" "ଭାଇ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁକୁ ମରିବାରେ କେଉଁ ଯଶ କି ଉତ୍ତମତା ଅଛି? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ କେଉଁ ପୁରୁଷତ୍ୱ?" "ଯଦି ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା ସତ୍ୟରେ ମୋପାଇଁ, ଭାଇ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ବଜ୍ରପାଣି ତାଲ ଉଠାଇ ଦଉଁ।" "ଶିଶୁ ହତ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରିବା—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ। ଶକ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଛ?" "ଯେଉଁ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଅଛି, ସେ ଏକ ଶିଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏହାରେ କେଉଁ ଯଶ କି ପୁରୁଷତ୍ୱ?" ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରପାଣି ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ କାଟିଦେଲେ; ରୋଷ ଓ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଦୟା ରହେନାହିଁ। ଦୁଃଖରେ ଶିଶୁମାନେ ମରିଲେନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଜୀବନ୍ତ।" ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି କାଟିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, "ମୋତେ ହତ୍ୟା କରନି।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନ ଦ୍ୱେଷରେ ଭାଗିଗଲା, ନିଜ ଭାଇମାନେ ଉପରେ ଦୟା ଦେଖିଲେନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରେ ଭରସାରେ ଥିଲେ। ଏପରି, ଗର୍ଭକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ, ହାତ ପା, ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲା; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସାତ ଥର ସାତ ଭାଗ ହେଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏକ ଥିଲେ, ଶିଶୁମାନେ ବହୁ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ; ହରି କହିଲେ, "କାନ୍ଦନି।" ଏହିପରେ, ସେହି ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ଏକାପରେ ଏକା କଥା କହିଲେ, ଭ୍ରାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତାଙ୍କର ମାଁ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା, ଯେଉଁ ଆମର ପିତା ଓ ତୁମର ଭାଇ, ତୁମର ମିତ୍ରତାକୁ ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। "ହେ ମୁନି, ଆମେ ଜାଣିଛୁ ତୁମର ମନ ଆମପ୍ରତି ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ; ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଚଣ୍ଡାଳ କରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରପାଣି, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି।