ଦୟାଳୁ ଓ ନମ୍ର ସ୍ଭାଭାବର ଦିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ନମନ କଲେ । ତାପରେ, ନାରଦ, ଦିତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦାନୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମ ବୈଭବ ଓ ଗୁଣରେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର । ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦିତି ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ ।” ତାପରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ । ଏହାପରେ, ପୂଜ୍ୟ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, “ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ ? କ’ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ ? ମୋତେ କହ, ହେ ସାଧ୍ବୀ ।” ଦିତି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ଅନେକ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିଜୟ କରିପାରିବ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ମାନ୍ୟତା ପାଇବ । ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ଏକ ବୀର ପୁତ୍ରର ମାତା ହେବି—ଏହି ଦୟା ମୋତେ ଦିଅ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ କଥା ଶିଖାଏବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ପୁତ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ହେବ । ଏହି ବ୍ରତ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପୂରଣ କଲେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ । ଏହା ପରେ, ମୁଁ ଆସି ତୁମେ ଚାହୁଥିବା ସନ୍ତାନ ଦେଉଛି ।” ପତିଙ୍କ ମିଠା କଥାରେ ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ । ତାଙ୍କ ନୟନ ଉଦାତ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ସେ ପତିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ବ୍ରତ ପାଳନ କଲେ । ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ ସେବା, ଯଥାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିନଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ଇହଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ ? ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପରେ, କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଙ୍କୁର ରଖିଲେ । ପୁନି, ଗୋପନ ଭାବେ ପ୍ରିୟା ଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ନିୟମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅବହେଳା ହୁଏ, ତେବେ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହି ବେଳେ ଶୋଇବା, ବାହାରକୁ ଯିବା, କିମ୍ବା ଚୁଲି ଖୋଲି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଖାଇବା, ଉବାଉଁଥିବା, ବା ଟାଣି ମାଡ଼ିବା ମଧ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହି ସମୟରେ ଭୂତପ୍ରେତ ଓ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି । ହସିବାକୁ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୋପନ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଘର ଭିତରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ମୁସଳ, ମୁସଳପାତ୍ର, ଚାଲୁଣି, ଆସନ, ଓ ଚାଦର ଉପରେ ଦିନର କିମ୍ବା ରାତିରେ କେବେ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଇ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ବିଶେଷକରି ନୁହେଁ; ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା, ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ପୁରୁଷ ନିଜ ପତ୍ନୀ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟା ନାରୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଆଧିପତ୍ୟ ଥିବା ପୁତ୍ର ପାଇବ ।” ଦିତି ସ୍ୱୀକାର କଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ ।” ଏହିପରି ସଂସାରରେ ସମ୍ମାନିତ କଶ୍ୟପ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମନ ଦେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ । ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅଙ୍କୁର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରୂପ ହେଲା । ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଦାନବ ମୟା ତାଙ୍କର ମାୟାବଳରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲେ । ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମିତ୍ରତା ଗଢ଼ିଉଠିଲା । ମୟା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭେଟି, ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, ଦିତିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ବ୍ରତ, ଗର୍ଭର ବୃଦ୍ଧି ଓ ତାହାର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ଉଦ୍ବୋଧନ କଲେ । ଏହିପରି ମିତ୍ରତା, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଏକା ସ୍ଥାନରେ ଆସ୍ଥା ଓ ନିର୍ଭୟତା ରହିଥାଏ, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଭ ହୁଏ । ମୟା, ଯିଏ ନାମୁଚିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଏହି ମିତ୍ରତା କିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ହେବ ? ବିଶେଷକରି ନାମୁଚି, ଯିଏ ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଥିଲା । ଏକ ଦିନ, ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରି, ଶୂର ଦାନବ ନାମୁଚି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଏୟାରାବତ ହାତୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଝାଗର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଫେଣା ଦ୍ୱାରା ନାମୁଚିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ । ଏହି ନାମୁଚିଙ୍କ ଭାଇ ମୟା ଛୋଟ ଭାଇ ଥିଲେ । ଭାଇଙ୍କ ହତ୍ୟାକୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ଦେବା ପାଇଁ, ମୟା ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ମାୟାବଳ ଲାଗି ନେଲେ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କଠାରୁ ବର ପାଇ, ମୟା ଦାନବ ମଧୁର ଓ ଚାତୁର୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ । ଆଗାମୀ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଦାନ ଦେଲେ, ଓ ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଜାଣିଲେ ଯେ, ମୟା ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ଶଚୀପତି ମୟାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । “ହେ ଦାନବନାୟକ, ମୁଁ ତୁମ ଦାନଶୀଳତା ଶୁଣି ଏଠାକୁ ଆସିଛି । ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦିଅ ।” ମୟା ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ବସ୍ତୁ ଦେଇଛି । ଦାତା କେତେ ଦେବେ, ଏହା ବିବେକ କରନ୍ତି ।” ଏହାପରେ ହରି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ ।” ମୟା ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ମିତ୍ରତା କ’ଣ କାମର ?” ହରି କହିଲେ, “ମୋର ତୁମ ସହିତ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା ନାହିଁ, ବନ୍ଧୁ ।” ତାପରେ ହରି ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ । ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ । ଏହା ଦେଖି ମୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହା କ’ଣ ? ତୁମେ ବଜ୍ରପାଣି ! ବନ୍ଧୁ, ଏହି କାମ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।” ହରି ହସି, ମୟାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ଏହିଠାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି ।” ଏହି ଦିନଠାରୁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମୟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଜନ୍ମ ନେଲା । ମୟା ସଦା ହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ରହିଲେ ।