ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶୁଭ କାମନା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, “ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ; ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ମୋତେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛ। ଏହି ଜଗତରେ ସେଇ ପୁଅ ଧନ୍ୟ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।” ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ କହିଲେ, “ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତ କର।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାମ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବମାନେ, ମୋ ଗୁରୁ ଓ ପିତା ସହିତ, ଏଠି କଣ ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି?” ଦେବମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “କୌଣସି ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ପୁଅ ତୁମେ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ଦେବତା ଶିବ ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଉଦ୍ଧାରକ ସମାନ ନୁହେଁ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ ହୋଇଛି; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାମତ ଯାଅ।” ଦେବମାନେଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ, ସୀତା ସହିତ, ଗଙ୍ଗାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ଶବ୍ଦ କହିଲେ, “ଆହା! ଗଙ୍ଗାର ଶକ୍ତି ଏପରି—ତିନି ଲୋକରେ ଏହି ପରି କିଛି ନାହିଁ। ଆମେ ଧନ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା, ତିନି ଲୋକର ପବିତ୍ରକାରିଣୀ, ଦେଖିପାରିଛୁ।” ଉତ୍ସାହ ଭରା ହୃଦୟରେ, ରାମ ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ଶୋଳ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି, ରାମ ଦେବଙ୍କୁ ଅନେକ ଆବରଣ ଓ ଶତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଶୋଭିତ କରି, ହାତ ଜୋଡି ସଂକରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ମୁଁ ଶମ୍ଭୁ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଅସୀମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ରୁଦ୍ର, ଅବିନାଶୀ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଶର୍ବଙ୍କୁ ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ ଦେବ, ଉମାଙ୍କର ନାଥ, ଜଗତର ଗୁରୁ, ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ କରିବାରେ ଶକ୍ତି, ରୋଗ ଦୂର କରିବାରେ ଶକ୍ତି, ଅପୂର୍ବ ରୂପର ଶୁଭ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ମାଳିକ, ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଲୟର କାରଣ, ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅବିନାଶୀ, ଚିତ୍ତର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରଣକାରୀ, ତ୍ରିନୟନ, ଦୟାମୟ, ଭୟଦାୟି, ଆଶା ପୂରଣ କରିବାରେ ଶକ୍ତି, ସୋମଙ୍କର ନାଥ, ଉମାଙ୍କ ଆଦିଠୁ ନାଥ, ତିନି ବେଦର ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ରୂପରୁ ଉପରେ, ଶୁଭ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିରୁ ଉପରେ, ପାପ ଦୂର କରିବାରେ ଶକ୍ତି, ଜଗତର କଲ୍ୟାଣରେ ଆନନ୍ଦ ଧାରଣ କରିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ଆରମ୍ଭ କରିବା, ବିଶ୍ଵ ନାଥ, ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଦେବ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କରିବା, ପଥ ଦେବ, ଶୁଭ ଶିବ, ଦାନ ପ୍ରିୟ, ଦାନର ଆଦର୍ଶ ଦେବ, ସୋମ ନାଥ, ଉମାଙ୍କ ବିଜୟୀ ସଂଗୀ, ନନ୍ଦିନାଥ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ଗଙ୍ଗାଧାରୀ, ଉମାଙ୍କ ପତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ, ଏନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବ-ଦାନବଙ୍କ ଅର୍ପିତ ଲୋଟସ୍ ପାଦ, ଦେବୀମାନେଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତିନି ଅବିନାଶୀ ଚକ୍ଷୁ ଚାହିଲେ, ସୋମଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ଅମୃତ, ସୁଗନ୍ଧ ଲେପ, ଧୂପ, ଦୀପ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ, ମନ୍ତ୍ର, ଭୋଜନ ଓ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଉଛି।” ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ଦେବ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବର ଚୟନ କର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।” ରାମ ନନ୍ଦୀଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମହାଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମନା ସଫଳ ହେଉ। ଏବଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ନରକର ଗଭୀର ସାଗରରେ ତଳି ଯିବା, ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉ ଓ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଯେଉଁ ମନ, ବଚନ, କାୟା ଦ୍ୱାରା କୃତ ପାପ, ଏଠି ଏକ ନିମିଷରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦୂର ହେଉ। ଏଠି, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଯେଉଁ କିଛି ଦାନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇ ଦାତାକୁ ଫଳ ଦେଉ।” ଶଂକର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ନିବୃତ୍ତ ହେଲେ, ରାମ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଦୀରେ ଦୀରେ ଗୌତମୀ ନଦୀ ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ; ଏଠିଠୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ରାମତୀର୍ଥ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏଠି କ୍ଷମା ସହିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହାତରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିବାଣ ଖସିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିବାଣ ତୀର୍ଥ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଶଂକରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେଠି ଲକ୍ଷ୍ମଣତୀର୍ଥ ହେଲା, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ଉଦ୍ଭବ ସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରସ୍ପର୍ଶ ହେଲା, ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ପାପ ଉପଟାଇ ଦେବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା, ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର ହେଲା। ଯେଉଁଠି ତିନି ସ୍ନାନ କଲେ—ତାହାର ମହାତ୍ମ୍ୟ କହିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ରାମତୀର୍ଥ ସମାନ କୌଣସି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ପୁତ୍ରତୀର୍ଥ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଏହା ମହାପୁଣ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହାର ସତ୍ୟ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନ କରିବି, ହେ ନାରଦ, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଅଳ୍ପ ହେଇଗଲା, ଏବଂ ଆଦିତିର ପୁଅମାନେ, ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉନ୍ନତି କଲେ, ହେ ନାରଦ— ଦିତି କହିଲେ, “ଆମ ପୁଅମାନେ କମିଗଲେ, ହେ ଶାନ୍ତ, ଆମେ କଣ କରିବୁ? ଏହି ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁଠୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆଦିତିର ଅଟୁଟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ ଦେଖ, ଅଧିପତ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ବିଜୟର ଗୌରବ ସହିତ। ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚତାରେ, ମୋ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ; ଏକା ଶ୍ୱାମୀ, ଏକା ଚାଳ-ଚରିତ୍ର, ଏକା ବଂଶ, ଏକା ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ— ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଉନ୍ନତି ସହିପାରି ନାହିଁ; ଆଦିତିର ଅତ୍ୟଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଚାଲିଛି।