ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା—ସେତେବେଳେ ରାଜା, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭାବେ ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲିନ ହେଲା ଓ ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ଆସିଲି, ତାଙ୍କୁ ଦୟାବାନ୍ ଭାବରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ। ଦେଖିଲି, ସେ ରାଜା ଭ୍ରମିତ, ତପସ୍ୟାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ମୃତ ସଦୃଶ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ “ଅନ୍ଧକାର” ନାମ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ କରିଦେଲି। ଏହିପରି ଭାବେ ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ହେଲା। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଁ କହିଲି, “ହେ ରାଜନ୍, ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦୁଃଖର କାରଣ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଏହିପରି କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସେଠି ଯେଉଁମାନେ ମାୟାର ମୂର୍ତ୍ତି।” ଏହିପରି ଶୁଣି, ରାଜା ହାତ ଜୋଡି ମୋ ପାଖରେ କହିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, କେମିତି ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶେଷ ପାଇପାରିବି?” ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, “ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରାତନ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା। ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି।” ତେଣୁ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହିମବତ୍ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ— “ଜୟ ହେ ବିଷ୍ଣୁ! ଜୟ ହେ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ! ଜୟ ହେ, ବିଜୟୀ! ଜୟ ହେ, ଅବିକାରୀ! ଜୟ ହେ, ଗୋପାଳ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି! ଜୟ ହେ, କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ!” “ଜୟ ହେ, ଭୂତପତି! ଜୟ ହେ, ଶେଷ ନଗରେ ଶୟନ କରୁଥିବା! ଜୟ ହେ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଗୋବିନ୍ଦ! ଜୟ ହେ, ବିଶ୍ୱସ୍ରଷ୍ଟା! ନମସ୍କାର!” “ଜୟ ହେ, ବିଶ୍ୱଧାରୀ! ଜୟ ହେ, ବିଶ୍ୱପୋଷକ! ଜୟ ହେ, ବିଜୟପତି, ଯିଏ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍! ଜୟ ହେ, ଧର୍ମମୟ ମାଧବ!” “ଜୟ ହେ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାସ୍ୱରୂପ! ଜୟ ହେ, ଗୁଣସାଗର ରାମ! ଜୟ ହେ, ପୋଷ୍ୟଦାତା, ଶ୍ରୀପତି! ଜୟ ହେ, ମଙ୍ଗଳଦାତା!” “ଜୟ ହେ, ପ୍ରଜାପତି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁଙ୍କ ପତି! ଜୟ ହେ, ମନୁଷ୍ୟସ୍ରଷ୍ଟା! ଜୟ ହେ, କର୍ମଦାତା, କର୍ମସ୍ୱରୂପ! ଜୟ ହେ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ!” “ଜୟ ହେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପତି, ସମସ୍ତ ସ୍ୱରୂପ! ଜୟ ହେ, ଶୁଭମୟ! ଜୟ ହେ, ସତ୍ତ୍ୱସ୍ୱରୂପ! ବେଦବିଦ୍, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର!” “ଜୟ ହେ, ଜନ୍ମସ୍ଥାନ, ଜନ୍ମରେ ବିରାଜିତ, ପରମାତ୍ମା! ନମସ୍କାର! ମୋକ୍ଷଦାତା, ମୋକ୍ଷସ୍ୱରୂପ, ଭୋଗଦାତା, କେଶବ, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ଜୟ ହେ, ଲୋକନାଥ, ଭୂତନାଥ! ଜୟ ହେ, ପାପନାଶକ! ଭକ୍ତବତ୍ସଲ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର!” “ଜୟ ହେ, ସମ୍ମାନଦାତା, ମନସ୍ୱରୂପ! ଜୟ ହେ, ଲୋକପୂଜିତ! ଧର୍ମଦାତା, ଧର୍ମସ୍ୱରୂପ! ଭବସାଗର ଉତ୍ତାରକ, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ଜୟ ହେ, ଅନ୍ନଦାତା, ଅନ୍ନସ୍ୱରୂପ! ବାଣୀପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ଶକ୍ତିଦାତା, ଶକ୍ତିସ୍ୱରୂପ! ପରମବିଜୟ ଓ ଵରଦାନଦାତା, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ଯଜ୍ଞଦାତା, ଯଜ୍ଞସ୍ୱରୂପ! କମଳନୟନ, ତୁମକୁ ଜୟ! ଦାନଦାତା, ଦାନସ୍ୱରୂପ! କୈଟଭବଧକ, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ଯଶୋଦାତା, ଯଶସ୍ୱରୂପ! ରୂପଦାତା, ସମସ୍ତ ରୂପଧାରୀ! ସୁଖଦାତା, ସୁଖସ୍ୱରୂପ! ଶୁଧ୍ଧଙ୍କର ଶୋଧକ, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ଶାନ୍ତିଦାତା, ଶାନ୍ତିସ୍ୱରୂପ! ଶଙ୍କରସନ୍ତାନ, ତୁମକୁ ଜୟ! ପାନଦାତା, ପାନସ୍ୱରୂପ! ଜ୍ୟୋତିରୂପ, ତୁମକୁ ଜୟ!” “ବାମନ, ଧନପତି! ଧୂମ୍ରଧ୍ୱଜଧାରୀ, ତୁମକୁ ଜୟ! ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ଦାତାସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର!” “ତୁମେ ଏକାଇ ଏହି ତିନି ଲୋକର ଆତ୍ମା, ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କମଳନୟନ, ଦୟାସାଗର! ବିଷ୍ଣୁ, ମୋ ମଥାରେ ହାତ ରଖ!” ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେଲା। ଏହି ଦେଖି, ଧନ୍ୱନ୍ତରି ମନରେ ଅତି ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ନମ୍ରତା ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟ ଚାହେଁ।” ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଏହା ଦାନ କରି, ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିଦେଲେ। ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ରାଜା ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିପତି ହେବାର ସଫଳତା ଲାଭ କଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ମଫଳ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ତିନିଥର ହରାଇଥିଲେ—ନହୁଷ ଦ୍ୱାରା, ଭୃତ୍ରାସୁର ବଧ ଦ୍ୱାରା, ସିନ୍ଧୁସେନ ବଧ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅହଲ୍ୟା ସହ ଏକତ୍ର ହେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣରୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ମନେକରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାସ୍କରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବାଣୀପତି, କ’ଣ କାରଣରୁ ମୁଁ ମୋର ରାଜ୍ୟ ହରାଉଛି? ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ଥାନ ହରାଇ ମୁଁ ଲଜ୍ଜାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛି, ଯାହା ମାନବମାନେ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖଦ।” ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, “କିଏ ଏହି କର୍ମର ଗଭୀର ରହସ୍ୟ କିମ୍ବା ଜୀବମାନଙ୍କର ଗତିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଜାଣିବା ଶକ୍ତି କେବଳ ଏକାଇ ଅଛି।” ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାର, ସେ ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମସ୍ତ ଜାଣନ୍ତି।” ଏହାପରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ମହାମୁନି ମୋ ପାଖକୁ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, କ’ଣ ଦୋଷରୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି? ଆମ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୟାନ ପରେ ଉତ୍ତର ଦେଲି, “ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ମ ଦୋଷଦ୍ୱାରା ସେ ରାଜ୍ୟରୁ ପତିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସ୍ଥଳ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ, ଶ୍ରଦ୍ଧା କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ତ୍ରୁଟି, ଅନୁଚିତ ଦାନ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ମ ହୁଏ।