ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଧନ୍ବନ୍ତରି ରାଜା ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଇଥିଲେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନାମ ତମା ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଲା। ଧନ୍ବନ୍ତରି ସମ୍ବିଧାନ ଓ ଅର୍ପଣରେ ନିରତ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଲଗନ୍, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବି।” ଏହି ଭାବରେ ତମା ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଗଲା। ଧନ୍ବନ୍ତରି ଅନେକବାର ଏହି ଦାନବକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ତମା ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଗଲା, ଏହି ଭାବରେ ଏବେ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବି। ତମା ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାର ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ତା ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁ ଓ ହସ୍ତାକାର ଦେହରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଗୀତ ଗାଇ, ହସୁଥିଲା—ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଅଲଂକୃତ। ସେଠି ବହୁ ସମୟ ରହିଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଭକ୍ତ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଏହି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖି ରାଜା କୃପାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରେ ଏହି ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛ? କେଉଁ ଜଣେକୁ ଦେଖି ଏପରି ଆନନ୍ଦିତ ଦେଖାଯାଉଛ? ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ମୋତେ କହ।” ମହିଳା ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଥିବାବେଳେ ଏହି ଜଗତରେ ମୋ ଆନନ୍ଦର ଅନ୍ୟ କାରଣ କ’ଣ ହେବ? ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋର ଚିତ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଛି। ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମ ପ୍ରତି ଚଳିଛି, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଶୁଭ କର୍ମ ଅଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ।” ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଧନ୍ବନ୍ତରି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟାକୁ ଛାଡି ଦେଲେ, ମନରେ ସେ ମହିଳାକୁ ମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଲଗନ୍ ହେଲେ। ଏହିପରେ ରାଜା ସେ ମହିଳାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ; ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ବିନାଶ କରି ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ (ବ୍ରହ୍ମା) ସେଠି ଆସିଲି, ଦାନବ ତମାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରୁ ବାହାର କରିବା ପାଇଁ। ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତପସ୍ୟାରୁ ବିପର୍ୟସ୍ତ, ବିମୂଡ଼ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୃତ ସମାନ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜେ ଉପଦେଶ ଦେଲି। ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ “ଅନ୍ଧକାର” ନାମ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରୁ ବିପର୍ୟସ୍ତ କରିଲି। ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତିବାରୁ, ରାଜା, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୁହିଁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁ ମାୟାର ତିଆରି। ପରେ ରାଜା ମୋ ପାଖରେ ହାତ ମିଶାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ କଣ କରିବି, ବ୍ରହ୍ମା? କିପରି ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?” ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି—“ଜନାର୍ଦନ, ଦେବଦେବ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କର; ତାପରେ ସଫଳତା ମିଳିବ।” “ସେ ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରାଚୀନ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞେୟ, ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି; ତିନି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।” ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇ, ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହିମବତ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ହାତ ମିଶାଇ, ଭକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ— “ବିଜୟ ହେଉ ତୁମେ, ବିଷ୍ଣୁ! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଗ୍ରହ୍ୟ! ବିଜୟ ହେଉ, ଜିତା! ବିଜୟ ହେଉ, ଅବିକଳ! ବିଜୟ ହେଉ, ଗୋପାଳ, ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର! “ବିଜୟ ହେଉ, ଭୂତମାନେର ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, ନାଗରେ ଶୟନ କରୁଥିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଗୋବିନ୍ଦ! ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା! ନମସ୍କାର! “ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ଧାରକ! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ଉପଜୀବକ! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଜୟର ନାଥ, ତୁମେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି! ବିଜୟ ହେଉ, ଧର୍ମର ମାଧବ! “ବିଜୟ ହେଉ, ଚିତ୍ତାକାଂକ୍ଷା ଦେବା, ଚିତ୍ତାକାଂକ୍ଷା ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ରାମ, ଗୁଣର ସାଗର! ବିଜୟ ହେଉ, ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା, ଶ୍ରୀର ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, ଶୁଭ ଦେବା! “ବିଜୟ ହେଉ, ଭୂତମାନେର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, ମାନବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା! ବିଜୟ ହେଉ, କର୍ମ ଦେବା, କର୍ମ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ପୀତବସନ ଧାରଣ କରୁଥିବା! “ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ନାଥ, ସମସ୍ତର ଆକାର! ବିଜୟ ହେଉ, ଶୁଭର ମୂର୍ତ୍ତି! ବିଜୟ ହେଉ, ସତ୍ତ୍ୱର ନାଥ! ନମସ୍କାର, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ! “ବିଜୟ ହେଉ, ଜନ୍ମର ଉତ୍ସ, ଜନ୍ମରେ ବସିଥିବା, ପରମାତ୍ମା! ନମସ୍କାର! ବିଜୟ ହେଉ, ମୋକ୍ଷ ଦେବା, ମୋକ୍ଷ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଭୋଗ ଦେବା, କେଶବ! “ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତର ନାଥ, ଭୂତମାନେର ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, ପାପ ନାଶକ! ବିଜୟ ହେଉ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ! ବିଜୟ ହେଉ, ଚକ୍ରଧାରୀ—ନମସ୍କାର! “ବିଜୟ ହେଉ, ସମ୍ମାନ ଦେବା, ଚିତ୍ତ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତରେ ପୂଜିତ! ବିଜୟ ହେଉ, ଧର୍ମ ଦେବା, ଧର୍ମ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ସଂସାର ଉପରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା! “ବିଜୟ ହେଉ, ଅନ୍ନ ଦେବା, ଅନ୍ନ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ବାଣୀର ନାଥ—ନମସ୍କାର! ବିଜୟ ହେଉ, ଶକ୍ତି ଦେବା, ଶକ୍ତି ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ପରମ ବିଜୟ ଓ ଵର ଦେବା! “ବିଜୟ ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ଦେବା, ଯଜ୍ଞ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ପଦ୍ମନୟନ! ବିଜୟ ହେଉ, ଦାନ ଦେବା, ଦାନ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, କୈଟଭ ନିହନ୍ତା! “ବିଜୟ ହେଉ, କୀର୍ତ୍ତି ଦେବା, କୀର୍ତ୍ତି ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଆକାର ଦେବା, ସମସ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଆନନ୍ଦ ଦେବା, ଆନନ୍ଦ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଶୁଧ୍ଧ ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା! “ବିଜୟ ହେଉ, ଶାନ୍ତି ଦେବା, ଶାନ୍ତି ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଶଙ୍କରର ଉତ୍ସ! ବିଜୟ ହେଉ, ପାନ ଦେବା, ପାନ ହେବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଆଲୋକର ମୂର୍ତ୍ତି! “ବିଜୟ ହେଉ, ବାମନ, ଧନର ନାଥ! ବିଜୟ ହେଉ, ଧୂମ୍ରଧ୍ୱଜ! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଦାନ ଦେବା—ତୁମ ଦାନ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର! “ତୁମେ ଏକାମାନେ ତିନି ଜଗତରେ ଆତ୍ମା, ଜୀବମାନେର ଦୁଃଖ ନାଶ କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ପଦ୍ମନୟନ, କୃପାର ସାଗର! ବିଷ୍ଣୁ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ରଖ!” ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କଲେ। ଧନ୍ବନ୍ତରି, ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଵର ପାଇ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବମାନେର ନାଥଙ୍କ ପାଖରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ।