ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ନାଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିବାହ ବিষୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଇଥିଲେ। ସେ ମନୋଯୋଗରେ କହିଲେ, “ତୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବୀରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାନ୍ତି—ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ କିଏ ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ତୋତେ ଦେବ? ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ କଣ କରିବି, ମତେ କୁହ।” ପିତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ନାଗପୁତ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅଛି—ବଳପୂର୍ବକ ହରଣ, ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ସମ୍ମତିରେ। ଯଦି ମୋର ବିବାହ ହୁଏ, ତେବେ ଆପଣ ଏକ ଜନକର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବେ; ଯଦି ନୁହେଁ, ମୁଁ ଏଠି ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ପୁଅଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ବୁଝି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଯେଉଁଥିରେ ଆଉ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ, ବିବାହ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ନାଗେଶ୍ୱର ମୋର ପୁଅ, ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର। ସେ ଧର୍ମିକ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବୀର, ଅଜୟ, ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦମନ କରେ। ରଥ ଉପରେ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ନାଗେ ଭୂମିରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୋ ବୟସ୍ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ବିବାହ ହେବା ଉଚିତ। ରାଜ୍ୟର ଭାର ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ମୁଁ ନିର୍ବିଗ୍ନ ହେବି; କିନ୍ତୁ ଯାଏଁ ତାଙ୍କର ବିବାହ ହେଉନାହିଁ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ସେ ଏଯାଉଁଯାଉଁ ଶିଶୁସ୍ଵଭାବ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ତୁମେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ତାଙ୍କର ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କର। ପୁଅଙ୍କ ବିବାହ ହେଲେ ପରେ ମୋର ଚିନ୍ତା ରହିବ ନାହିଁ; ପୁଅ ଉପରେ ଭାର ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠପୁରୁଷମାନେ ବନକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସାରା ଦେଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତେବେ ବିବାହ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ଉପାୟ ରହିଲା କେଉଁଠି?” ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଏହା ଖୋଲି କହିଲେନାହିଁ ଯେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଏକ ନାଗ। ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣା ନଥିଲା। ତାପରେ ରାଜା ପୁଣି ପଚାରିଲେ, “କେଉଁ କନ୍ୟା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ? କେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ବଂଶର, ଧନୀ, କେଉଁ ରାଜା ଗୁଣମୟ? କେଉଁଠି ମିଳନ ଉପଯୁକ୍ତ, କେଉଁଠି ବୀର, ଏବଂ କେଉଁଠି ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରଶଂସିତ?” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ଞାନୀ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ମନ ଓ ଇଙ୍ଗিত ବୁଝିଥିଲେ, କହିଲେ, “ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବଡ଼ ରାଜା ବିଜୟ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରତ୍ନ ଅସଂଖ୍ୟ। ସେଇ ବିଜୟଙ୍କ ଆଠିଜଣ ବଳବାନ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଭୋଗବତୀ ଅତି ଶୋଭାମୟୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମାନ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଏହି ଉପାୟ ଶୁଣି, ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ତାଙ୍କର ଝିଅ କିପରି ମୋ ପୁଅଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବେ? ଏହି ବିଷୟ ମତେ କୁହ।” ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମନର କଥା ବୁଝିପାରିଛି; ଯେଉଁ କାମ ଶୂରସେନ ରାଜ୍ୟରେ କରିବାକୁ ହେବ, ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ।” ରାଜା ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ପଠାଇଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ବିଜୟ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଓ ବାଣୀରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୂରସେନଙ୍କ ପୁଅ ନାଗ ଭୋଗବତୀଙ୍କ ସହ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସୁଖ ଚାହିଲେ। ବିବାହ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଉଭୟ ଉପାୟରେ ଏକ ମିଳନ ଘଟାଇଲେ, ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ବିଜୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବିଜୟ ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବି।” ପରେ, ସେଇ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆସି ଶୂରସେନଙ୍କୁ ବିବାହ ଘଟଣା ଖବର ଦେଲେ। ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେଇ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୋଭା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଯିବାକୁ ତୟାରି ହେଲେ। ବିବାହ ପାଇଁ ସେ ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପରିଚାରକମାନେ ସହିତ ବିଜୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—“ଏଠାରେ ଶୂରସେନଙ୍କ ପୁଅ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାଗ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଗୁଣର ସାଗର, ଆସିବେନାହିଁ। ରାଜନ୍, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବିବାହ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ସହ ବିବାହ ହେବା ଉଚିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହି ବିବାହ ଅନୁମୋଦିତ ହେଉ।” ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଜୟ ରାଜା ଏକଥାକୁ ସତ୍ୟ ମନେ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଏହି ବେଳେ ରାଜା ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ରାଜା ଭୋଗବତୀଙ୍କ ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ର ସହ ପଠାଇଲେ। ବିଜୟ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ଗାଈ, ସୁନା, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଲେ। ପରେ, ଭୋଗବତୀଙ୍କୁ ନେଇ, ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିଚାରକମାନେ ଶୂରସେନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣି, ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଳଙ୍କାର, ଦାସୀ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଭୋଗବତୀଙ୍କ ବିବାହ ସଫଳ ହେଲା। ବିଜୟଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଶୂରସେନ ରାଜା ସେମାନୋକୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ ବିଜୟ ପ୍ରତି ଆନୁରାଗ ଦେଖାଇ ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ ପରେ ବିଦାୟ କଲେ। ବିଜୟଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୌବନମତୀ କନ୍ୟା ଭୋଗବତୀ ସଦା ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର-ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରି, ଗୃହକୁ ଶୋଭା ଦେଇ ରହିଲେ।