ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ଅନୁମୋଦନ କରୁନ୍ତୁ; ଏହା ପରେ, ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ହେଉଥିବା କୌଣସି ଅପରାଧକୁ ଖ୍ମା କରିଦେବି। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ; ଦଧୀଚିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ କଥାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଶିଶୁ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ମେଧା, ବିନୟ, ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଭାବ, ଶକ୍ତି, ସାହସ, ସତ୍ୟବାଦିତା, ପିତାମାତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଦେଖି, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ବତ୍ସ, ତୁମର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ତୁମେ ପାଇବ। ଶୁଭ ହେବା ପାଇଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା କୁହ, ମନ ଦୁବିଧା କରନି।” ଏହି ସମୟରେ କହାଯାଇଲା: “ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମ୍ଭ ଅରବିନ୍ଦ ପଦଦ୍ୱୟକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ମହେଶ୍ୱର, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ଶରୀର ଛାଡ଼ିବା ପରେ ତୁମ ଶିବ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।” ପିପ୍ପଳାଦ କହିଲେ: “ମୋର ପିତା ତୁମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ମାଆ ଅମ୍ବିକା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ପିପ୍ପଳ ଓ ଅମରା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖି ତୁମ ଧାମକୁ ପହଁଚନ୍ତୁ।” ମହେଶ୍ୱର ଏହି ବାକ୍ୟକୁ “ତଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟ ହରାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଦେବତାମାନେ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ତୁମେ ସେସବୁ ସାଧିଛ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିଛ। ଏବଂ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ। ତେଣୁ ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହ, ଆମେ ସେହି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ପୁନିପୁନି ଦେବତାମାନେ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାପରେ ଉମା ଓ ପିପ୍ପଳମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ: “ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ମୋର ପିତାମାତାକୁ ସଦା ଦେଖିବାକୁ, ସେମାନେ ମୋର ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରହନ୍ତୁ। ଏଇ ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତାମାତା ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ସେମାନେ ସେବାରେ ନିରତ ରହି, ପଦପଦେ ଆଜ୍ଞା ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଶରୀର, ପରିବାର, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ସବୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରେ; ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମାଆକୁ ସହଜରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ—ଏହା କି ପାପର ଫଳ? ଯଦି ଏତେ କଠିନ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ହେବ କି? ଏହା ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ; ମୋ ଭଳି ପାପୀ ଆଉ କିଏ ଅଛି? ମୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବି, ମୋତେ ଏହି ଜନ୍ମର କାର୍ମିକ ଫଳ ମିଳିଯିବ। ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ପରେ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ତାହା ଗଣନା କରିହେବ କି?” ଋଷିଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ତାପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ପିତାମାତା ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର, ସେମାନେ ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ। ଦୁଃଖ, ଲୋଭ, ମୋହ ଛାଡ଼, ମନକୁ ସ୍ଥିର କର।” “ଦେଖ, ଦେଖ!”—ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଦୁଃଖିତ ଦଳ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସୁଛନ୍ତି। ଦେବୀମାନେ ଚମରା ଝଲୁଅଉଛନ୍ତି, କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ପିପ୍ପଳାଦ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଚକଚକିତ ହୋଇ, କିଛି କହିପାରିଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଲି। ଏମିତି ମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି, ଏହା ମୋର ଭାଗ୍ୟ।” ମାଆ ବାପାକୁ ଦେଖି, ସେ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଯେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଧନ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଁଚିଛି। ଶିବଙ୍କୁ ତୁମେ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରିଛ, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଛନ୍ତି। ଏମିତି ପୁଅ ଥିଲେ, ବଂଶ କେବେ କ୍ଷୀଣ ହୁଏ ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଜୟ ଘୋଷଣା କଲେ, ମହାମୁନି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ପିତା ଦଧୀଚି, ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ, ଶମ୍ଭୁ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ: “ପତ୍ନୀ ଲାଭ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଭଜ, ଗଙ୍ଗାକୁ ସେବା କର। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ଯଜ୍ଞ କର, ଦାନ ଦେ, ତାପରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୁହ।” ପିପ୍ପଳାଦ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏମିତି କରିବି।” ଦଧୀଚି ପୁଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପୁଣିପୁଣି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ଅନୁମତିରେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରତନ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଶୁଭ ହେଉ। ଏହି ମହାଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।” ପିପ୍ପଳାଦ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ଅସତ୍ୟ କହେନି। ତୁମେ ମାନେ ଏହାକୁ ନିଜେ ଶାନ୍ତ କର।” “ମୋତେ ଦେଖି, ସେ ଭୟଙ୍କର ତନ୍ତ୍ର ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟବହାର କରିବ।”—ଏହି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନି କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେପରି ଚାହ, ଦୁଇଜଣ ଆସନ୍ତୁ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭକ୍ଷଣ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟିତ। ଏହି ଭଳି ଅଗ୍ନି ମୋ ଭିତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ନାହିଁଲେ କିପରି ସମ୍ଭବ? ପଞ୍ଚ ମହାଭୂତ, ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ।” “ସମସ୍ତେ ମୋର ମୁଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ; କିଛି ଅକଥିତ ରହିବ ନାହିଁ।” ଦେବତାମାନେ ଆଲୋଚନା କରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ: “ଦୁଇଜଣ ନିୟମାନୁସାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ନାରଦ, ସମୁଦ୍ରାଗ୍ନି ଦେବତାମାନେକୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେପରି ଚାହ, ସମସ୍ତ କିଛି ମୋର ଭକ୍ଷ୍ୟ।