ଏଠାରେ, କିଛି ବିଶେଷ ଉପାୟରେ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ ଅରୁଣ୍ଧତୀ—ଏହି ଦୁଇଜଣୀ ମହିଳା ଏକସମାନ ହେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ବିଜୟୀ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ରହନ୍ତି। ଏହି କାରଣରେ, ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ମାଁଙ୍କର କୀର୍ତି ବହୁତ ବୃଦ୍ଧି ଓ ଅମର ହୋଇଛି; ତାଙ୍କର ପୁଅ ପିପ୍ପଳାଦ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସାଧିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଏଠିଠାରୁ ଉପରି କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ। ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଭୟରୁ, ସେ କନ୍ଦିଶିକା ନାମକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପରି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ କୀର୍ତି ଯେତେଦିନ ମାନବଲୋକରେ ଚମକିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ, ସେତେଦିନ ତାଙ୍କ ପରଲୋକରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଭାବରେ ବର୍ଷ ଗଣନା ହେବା ଅନୁସାରେ ରହିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ କୀର୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ମୃତ; ଯେଉଁମାନେ ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଅନ୍ଧ; ଦାନୀ ଲୋକ ଅଶକ୍ତ ନୁହେଁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଦୟନୀୟ ନୁହେଁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କର ବଚନ ଶୁଣି, ପିପ୍ପଳାଦ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କରି, ମାସ୍ତରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହିପରି କହିଲେ— "ଯେଉଁମାନେ କଥା, ଚିନ୍ତା, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କେବେ କେବେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୋ ଉପକାରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—ତାଙ୍କର ଉପକାର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ସୋମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି।" "ଶିବ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାରେ ଶୋଭିତ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ପାଳନ କରିଛନ୍ତି, ମୋ ଗୋତ୍ର ଓ ଧର୍ମରେ ଅଂଶୀ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି।" "ଓ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସଦା ମାଁ ଓ ବାପା ପରି ଉଠାଇଛନ୍ତି?" "ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେବ, ଏହିପରି ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଋଣ ମୁକ୍ତ ହେବି। ଯେଉଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଫଳ ଓ ତୀର୍ଥ ଭୂମି ଏ ପୃଥିବୀରେ ଅଛି—" "ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅତିରିକ୍ତ ଦେବା ଦରକାର, ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ; ତାପରେ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କରିବି।" ଏପରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ବକ୍ତବ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବୁଦ୍ଧି, ନମ୍ରତା, ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରତାପ, ଶକ୍ତି, ସାହସ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା, ପିତାମାତା ଉପରେ ଭକ୍ତି, ଓ ଶୁଭ୍ର ହୃଦୟ ଦେଖି, ଶଙ୍କର ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ— "ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛିତ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଯେଉଁ ଅଟୁଟ ଆଶା, ସେ ସବୁ ପାଇବା; ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ଇଚ୍ଛା କୁହ; ମନ ଅସ୍ଥିର କରନି।" "ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଓ ମହେଶଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶରୀର ଶେଷରେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଇପାରିବେ।" "ପିତା ତୁମର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମୋ ମାଁ ଅମ୍ବିକା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ପିପ୍ପଳା ଓ ଅମରା ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି। ତୁମକୁ ଦେଖି, ମହାପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ ତୁମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ।" "ଏହିପରି, 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି, ମହେଶ୍ୱର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।" ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଭୟ ମୁକ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଧିଚିଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ ତୁମେ ସାଧିଛ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞା, ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା, ତୁମେ ପାଳନ କରିଛ।" "ଏହିପରି, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲ, ସେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଆଉ କିଛି ଚାହିଁ, ଆମେ ଦେବା।" ପୁନିପୁନି, ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ। ପିପ୍ପଳାଦ, ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ନମସ୍କାର କରି, ଉମା ଓ ପିପ୍ପଳାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— "ମୁଁ ସଦା ମୋ ପିତାମାତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ମୋ କାନରେ ରହୁ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମାଁ ଓ ବାପାର ଅଧୀନ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।" "ସଦା ପଦପଦ୍ମରେ ଶେବାରେ ନିଷ୍ଠା, ଆଜ୍ଞା ପ୍ରତିକ୍ଷା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଶରୀର, ପରିବାର, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ଶୋଭା ଦେବା ଉଚିତ।" "ମାଁ ଓ ବାପା ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରି, ଜୀବନ ସଫଳ ହୁଏ; ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମାଁକୁ ସହଜରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ, ମୋପାଇଁ ଏହା ଅତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ—ଏହା ପାପର ଫଳ କି? ଯଦି ଏହିପରି ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ହେବ କି?" "ଏହିପରି ଏହା ସହଜରେ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ; ମୋ ପରି ପାପୀ ଆଉ କିଉଁ ନାହିଁ। ଯଦି ମୁଁ ମାଁ ବାପାକୁ ଦେଖିପାରିବି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—" "ମନ, ଶବ୍ଦ, ଶରୀରର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳିବ। ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ପରେ ଯେଉଁମାନେ ମାଁ ବାପାକୁ ଦେଖିନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଗଣନା କିଏ କରିପାରିବ?" ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ; ପରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦମ୍ପତି—ପିତାମାତା— "ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରିଛ; ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେଖିବା। ଦୁଃଖ, ଲୋଭ, ମୋହ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କର।" "ଦେଖ, ଦେଖ!"—ଦେବତାମାନେ ଦଧିଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, ଦୁଇଜଣୀ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ପିତାମାତା, ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ବାତା ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ମାଁ ବାପାକୁ ଦେଖି, ପିପ୍ପଳାଦ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଆଖିରେ, କିପରି କିପରି କହିଲେ— "ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାଁ ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୋଇଥିଲି। ଏପରି ମୋ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଏବେ ଦେଖୁଛି।