ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପିପ୍ପଳା ଗଛମାନେ ଏବଂ ମହାନ ବଡ଼ବା ମଧ୍ୟ କଥା କହିଲେ—"ତୁମର ମା, ଯିଏ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଏହି ଘଟଣା ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଲିନ୍ନ, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଓ ଅନ୍ତେ ନରକର ଦ୍ୱାରକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ମା'ଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଗର୍ବ ତାଙ୍କୁ ଦହିଦେଲା, ଓ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଥହୀନ ହେଇପଡ଼ିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଠାରୁ ଏକ ଡାୟିନୀ ବାହାରିଲା, ସେ କହିଲା, "ମୋତେ ଦିଅ, ମୋତେ ଦିଅ!" ବଡ଼ବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପିପ୍ପଳାଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଏବଂ ଡାୟିନୀ ବଡ଼ବାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଓ ଗର୍ଭିଣୀ ଥିବା ଏହି ଡାୟିନୀ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ମା ଥିଲେ। ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଡାୟିନୀ ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଜନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଲମ୍ବା ଜିଭା ବାହାର କରିଥିଲେ। ସେ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୁଁ କ'ଣ କରିବି?" ପିପ୍ପଳାଦ କହିଲେ, "ମୋ ଶତ୍ରୁ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଉପଭୋଗ କର।" ଡାୟିନୀ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ଏବଂ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ଏହା କ'ଣ, ଡାୟିନୀ?" ଡାୟିନୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲ, ଏହା ସେଇ।" ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦେହ ତିଆରି କଲେ; ଭୟଭୀତ ପିପ୍ପଳାଦ ଶିବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ଶିବ ତାହାପରେ ଡାୟିନୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏଠାରୁ ଏକ ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେଂକୁ ଧରିବା ନାହିଁ। ଏହିଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ, ଡାୟିନୀ, ଏବଂ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟଠାରେ କର।" ପିପ୍ପଳା ତୀର୍ଥରୁ, ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଯେତେ ଯୋଜନା ଗଣନା କରାଯାଇଥିଲା, ସେଉଁଠାରୁ ବଡ଼ବା ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଡାୟିନୀ ଚାଲିଗଲେ, ଯାହା ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂହାର କରିପାରିଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପିପ୍ପଳାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ସ୍ଵର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ମନରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶମ୍ଭୁ! ଡାୟିନୀ ଆମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଆମ ପ୍ରତି ଭୟ ଦେଉଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେବା ଦାତା।" "ଯେଉଁମାନେ ଅପମାନିତ, ଦୁଃଖିତ, ଓ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଶିବ। ଡାୟିନୀ, ଋଷିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ଚକ୍ଷୁଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଭାବେ ବାହାରିଛି; ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଚାହେ। ତୁମେ ଆମ ପାଳକ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।" ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନାୟକ ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—"ଏକ ଯୋଜନା ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେଂକୁ କିଛି କଷ୍ଟ ଦେଉନାହିଁ; ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ, ଦିନ ଓ ରାତି ଏଠାରେ ରୁହ, ଭୟ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ପୁନଃ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ ଆମକୁ ସ୍ଵର୍ଗ ଦେଇଛ, ତେବେ ଆମେ କିପରି ଏଠାରେ ରୁହିବୁ, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ସ୍ଵର୍ଗ ଛାଡ଼ି?" ଦେବତାମାନେର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବ କହିଲେ—"ସେ ଦେବତା ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ, ସେ ସଦା ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଵଳ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ, ସେଉଁଠି ରହନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ଆକୃତିରେ ସମସ୍ତ ଅନୁସ୍ଥିତ ହେବେ।" ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଦେବତାମାନେ ପରିଜାତ ଗଛରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଟ୍ୱଷ୍ଟା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏଠାରେ ରୁହ, ଦେବତାମାନେଂକୁ ନିଜେ ପାଳନ କର। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଅଂଶରେ ଏଠାରେ ରୁହିବୁ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ।" ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ, ଯେତେ ଯୋଜନା ଯାଏଁ, ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଗଙ୍ଗା ଦୁଇ କୂଳକୁ ଛୁଇଁ ବସିଗଲେ। ଗଙ୍ଗା ତୀରେ, ଅଙ୍ଗୁଳ ଅର୍ଧ ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଜାଗାରେ, ତିନି କୋଟି ପାଞ୍ଚ ଶହ ତୀର୍ଥ ଥିଲା, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନମ୍ର ହୋଇ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଦେବେଶ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆକୃତି, ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର।" "ଓଁ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନାଥ ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଦେବତାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ପିତା ପୁନଃ ଫେରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ଜୀବନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମ ପିତା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି।" "ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ପୀଡିତଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି ବନ୍ଧୁ କିଏ ଅଛି? ତୁମ ମା, ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ, ମୋ ପୁତ୍ର।" "ଏଠାରେ କିଛି ପ୍ରକାରେ ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ ଅରୁଣ୍ଡତୀ ସମାନ; ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ବିଜୟୀ ଓ ଖୁସି।" "ଏହିଦ୍ୱାରା, ତୁମ ମାଙ୍କର କୀର୍ତି ବିପୁଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ହୋଇଛି; ତୁମେ, ପୁତ୍ର ଭାବେ, ସେହିକଥା ସମସ୍ତଠାରେ ସିଦ୍ଧ କରିଛ। ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ହୋଇନାହିଁ।" "ତୁମ ଶକ୍ତିର ଭୟରୁ, ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ କାଣ୍ଡିଶିକମାନେଂକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଦେବତାମାନେଂକୁ ତୁମ ଭୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ। ପୀଡିତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ନାହିଁ।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ କୀର୍ତି ମାନବ ଲୋକରେ ଉଜ୍ୱଳ ରହିବ, ସେତେ ଦିନ, ପ୍ରତି ଦିନ, ପରଲୋକରେ ସେତେ ବର୍ଷ ଅବିଚଳ ରହିବ।" "ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତିହୀନ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ମୃତ; ଯେଉଁମାନେ ଶିକ୍ଷାହୀନ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଅନ୍ଧ। ଦାନଶୀଳ ଲୋକ କଦାପି ଅଶକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ କଦାପି ଦୟନୀୟ ନୁହଁନ୍ତି।