ଏହି ଉତ୍କଳ ମହାପୁରୁଷ ଦଧିଚିଙ୍କ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ପବିତ୍ର କଥା। ଦେବତାମାନେ ଦିନେ ଦଧିଚିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ଦଧିଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରିଛୁ। ଏବେ ଆମର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଏହି ଭାରସାମ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖିବା ଉଚିତ।” ଦେବତାମାନେ ବେଳେବେଳେ ନନ୍ଦନବନରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରି ଯାଆନ୍ତି, ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦଧିଚି କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି।” ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ବାରଣ କରିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ଦଧିଚି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମର ବିରୋଧ କିପରି କରିବି?” ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପରମ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଲୋକର କିମ୍ବା ପରଲୋକର ଶୁଭା ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅସୁଖରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁତା ପାଳନ କରନ୍ତି। ଯଦି ଅସ୍ତ୍ର ହାରାଇଯିବା କିମ୍ବା ଚୋରାଯିବା, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇଥିବା ଲୋକ ଶତ୍ରୁ ହେବେ। ତେଣୁ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତିକୁ ନିଜର କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମିତ୍ରତା ଥିଲେ ଅସ୍ତ୍ର ରହିଥାଏ, ହାରାଇଲେ ଶତ୍ରୁତା ଆସିଯାଏ। ଦେବିବାକୁ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ଦେବା ଉଚିତ; ନାହିଁ ଥିଲେ ଶବ୍ଦ, ଚିନ୍ତା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର କରିବା ଉଚିତ।” ଦଧିଚିଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚୁପ୍ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲେ, ଭାଗ୍ୟ ବିନା କିଛି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଦଧିଚିଙ୍କ ପାଖରେ ରଖି, ବନ୍ଦନା କରି ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯିବା ପରେ, ଦଧିଚି ଖୁସି ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି ବହୁ ବର୍ଷ, ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିଲେ ନାହିଁ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ ଦଧିଚି ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏବେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଫେରାଇବାକୁ ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?” ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଦରରେ କହିଲେ, “ଏ ନାଥ, ଆପଣ ଜାଣିଛନ୍ତି କଣ ଉଚିତ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏବେ ଶକ୍ତି ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଅପହରଣ କରିବେ।” ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ, ଦଧିଚି ଏକ ବିଧି କରି, ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପବିତ୍ର କଲେ, ଏହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆସିଲା, ସେ ଏହି ଜଳ ପିଇଲେ। କାଳକ୍ରମେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ହେଲା ଏବଂ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦଧିଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବିପଦ ଆସିଛି। ଦୟାକରି ଆମର ଅସ୍ତ୍ର ଫେରାଇଦିଅ।” ଦଧିଚି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଏବଂ ତୁମେ ଦିଘିରେ ନ ଆସିଥିବାରୁ, ଅସ୍ତ୍ର ଏବେ ମୋ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ମୁଁ ତାହା ପିଇଛି। ଏବେ ତୁମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ କହିବାକୁ ପାରିବା।" ଦେବତାମାନେ ବିନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ଏ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ କହିପାରିବା, ‘ଆମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଶରୀର ଦିଅ’, ତାହା ଛଡା ଆଉ କିଛି କହିପାରିବା ନାହିଁ। ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ଆମେ ସଦା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହେବା। ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବା?" “ଏ ଦିନ ଏ ଲୋକରେ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ। ଆପଣ, ତପସ୍ଵୀ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ବିଷୟରେ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ତାହା ଶୁଣି, ଦଧିଚି କହିଲେ, “ମୋ ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଅସ୍ଥି ବିନା ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ରଖିପାରିବା ନାହିଁ, ଆମେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପାରିଛୁ।” ତାହାପରେ ଦଧିଚି କହିଲେ, “ମୁଁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେବି, ମୋ ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରନ୍ତୁ।” ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ଦ୍ୱାରା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ନାହିଁ, ଦଧିଚିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଦଧିଚିଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ କରିବାକୁ କହିଲେ। ଦଧିଚି ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, “ମୋ ଦେହକୁ ଚାହିଁବା ଭଳି ଉପଭୋଗ କରିବା” କହି ଦେଲେ। ଏହିପରି କହି, ଦଧିଚି ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ନାକର ଟିପରେ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଶ୍ୱାସ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ମଧ୍ୟନାଡି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମନକୁ ବ୍ରହ୍ମର ଉତ୍ତମ ଅବସ୍ଥାରେ ନିମଗ୍ନ କରି, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ନିର୍ଜୀବ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦ୍ରୁତ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କର।” ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ମୁନିର ଦେହକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଭୟ ଭାବୁଛି, ତଥାପି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି ହେବି।” ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୀ କହିଲେ, “ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ବଜ୍ରର ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି ହେବି। ଗାଁମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବେ।” ଦଧିଚିଙ୍କ ଶରୀର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଖଣ୍ଡିତ ହେଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅସ୍ଥି ଦେବତାମାନେ ପାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଗାଁମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ଥି ଏକତ୍ରିତ କରି ଦେବତାମାନେ ଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଭରି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲେ, ଗାଁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରୀ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଚାଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶୀଳବତୀ, ଦଧିଚିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗର୍ଭବତୀ ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ଜଳ ଭରା କଳସ ହାତରେ ନେଇ, ଫଳ ଏବଂ ଫୁଲ ଦେଇ ଉମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଗ୍ନି, ପତି ଏବଂ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ତେଜରେ ଚାଲିଗଲେ। ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ପ୍ରତିଥେୟୀ ଏକ ଉଲ୍କାପାତ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଇଲେ।