ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାପୁଣ୍ୟବାନ ଋଷି ଦଧୀଚି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଘରସ୍ଥ କର୍ମ ନିବାହ କରିଥିଲେ । ଦଧୀଚି ଦେବତାମାନେ ଆସିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ଜାଣିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ସେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ । ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଖୁସି ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ । ଦଧୀଚି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ବସିଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ । ତେବେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଆପଣଙ୍କ ପରି କରୁଣାମୟ ମହାପୁରୁଷ ଥିବାବେଳେ ଆମ ପାଇଁ କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି? ଆପଣମାନେ ତ ପୃଥିବୀରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ । ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦୟା, ଏବଂ ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ—ଏହି ତ ଜନମର ଏକମାତ୍ର ଫଳ । ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି ଏହା ସ୍ନେହ ଭାବରୁ; ଆମେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ପ୍ରଧାନ ରାକ୍ଷସମାନେ ହତ୍ୟା କରି, ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ । ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଶେଷ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଛୁ; ଆମେ ଆଉ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣର ଭାର ବହିପାରୁନାହିଁ, ଏହା ଆମ ପୁରସ୍କାର ନୁହେଁ ।” “ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଦେଖୁନାହିଁ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନି, ଛିନି ନେଇଯାନ୍ତି । ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତଳେ, ପାତାଳକୁ ନେଇଯାଇଯାଉଛି । ତେଣୁ, ମହାପୁରୁଷ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ରଖିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ । ଏଠି ଦାନବ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ କେହି ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠି ସୁରକ୍ଷିତ, ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମାନ କେହି ନାହିଁ ।” “ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିତ, ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଏହି ଭାରି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖିବା ଉଚିତ । ଆମେ ଦେବତାମାନେ ନନ୍ଦନ କାନନରେ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥାଉ; କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପୁନି ପୁନି ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉଛି ।” ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ଦଧୀଚି କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ ।” ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ଅବରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦଧୀଚି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଏ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବ?” ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋକ ପରିସ୍ଥିତି ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ କେବେ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକର ସୁଖ ଆଶା କରନ୍ତିନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱେଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଅସ୍ତ୍ର ହରାଇଯିବା କିମ୍ବା ନେଇଯିବାରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ନେଇଥାଏ ସେ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାଏ । ତେଣୁ, ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତି ଉପରେ ଅଧିକାର ଦାବି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସମ୍ପତି ଥିଲେ ମିତ୍ରତା ରହିଥାଏ, ହରାଇଯିଲେ ଦ୍ୱେଷ ହୁଏ । ଦେଇପାରିଲେ ଦେବା ଉଚିତ, ନହେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର କଥା, ଚିନ୍ତା ଓ କ୍ରିୟାରେ କରନ୍ତି ।” ପତିଙ୍କ ଏହି ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି, ଶୀଳବତୀ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ଘଟିପାରେ ନାହିଁ ବୋଲି ସେ ଜାଣିଥିଲେ । ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ-ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦଧୀଚି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଖୁସିରେ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଲେ । ଏଭଳି ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କଲେନାହିଁ, ଏହି ଭାବେ ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ କଟିଗଲା । ଏପରି ସମୟରେ ଦଧୀଚି ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁମଧୁରେ, ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଏବେ ମୋତେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇବାକୁ ଚାହୁନାହାନ୍ତି—ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ?” ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭକ୍ତି ସହ କହିଲେ, “ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଜାଣିଛନ୍ତି; ଦାଇତ୍ୟମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା ଓ ବଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦଖଳ କରିବେ ।” ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦଧୀଚି ମନ୍ତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସେମାନେ ସଂସ୍କାର କଲେ; ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳ ସେ ପିଇଲେ । ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ, ସମୟ ଚକ୍ରରେ, ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏବେ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାଶୟ, ଆମ ଉପରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସିଛି । ଦୟାକରି ଆମ ପାଖରେ ଆମର ଅସ୍ତ୍ର ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ ।” ଦଧୀଚି କହିଲେ, “ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭୟ ଓ ଆପଣମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଫେରିନଥିବାରୁ ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିନଥିଲି । ଏଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ମୁଁ ପିଇଯାଇଛି, ଏହା ଏବେ ମୋ ଶରୀରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛି । ଏବେ ଆପଣମାନେ ଯାହା ଉଚିତ ଭାବନ୍ତି, ତାହା କହନ୍ତୁ ।” ଦେବତାମାନେ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ, “ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ କେବଳ ଏହି କଥା କହିପାରିବା—‘ଆପଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶରୀର ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ’; ଏହା ବ୍ୟତୀତ କିଛି କହିପାରିବା ନାହିଁ । ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଛଡ଼ା ଆମେ ସଦା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହେବୁ; ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ, ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ?” “ଆଜି ଦେବମାନେ ମର୍ତ୍ୟଲୋକ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ । ଆପଣ, ତପୋବଳ ସମ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବିଷୟରେ ଆଉ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା କହନ୍ତୁ ।” ତେବେ ଦଧୀଚି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ, ମୋ ଅସ୍ଥିରୁ ତିଆରି ଅସ୍ତ୍ର ନିଅନ୍ତୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଏହା ଆମ ପାଇଁ କ’ଣ ଉପକାର କରିବ? ଅସ୍ତ୍ର ବିହୀନ ହୋଇ, ଆମେ ଜଣାଣୀ ସମାନ ହୋଇଯାଇଛୁ ।” ପୁନି ଦଧୀଚି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିବି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ବିଲୀନ କରିବି; ମୋର ଅସ୍ଥିରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି ହେଉ ।” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଏହିପରି କରନ୍ତୁ ।” ସେ ସମୟରେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲେନାହିଁ ।